گفت‌وگوی فیلم

فیلم سینمایی «انفرادی» ساخته سیدمسعود اطیابی که از اردیبهشت ماه سال جاری روی پرده سینماها بوده است، با فروش نزدیک به 80 میلیارد تومانی یکی از رکوردداران سینمای ایران است. سیدمسعود اطیابی که دانش‌آموخته دوره مدیریت تولید از مؤسسه آموزش عالی سوره است، فیلمسازی را از دهه ۶۰ و با فیلمبرداری از جبهه‌های جنگ آغاز كرد. از جمله آثار او می‌توان به فیلم‌های مصائب دوشیزه، خروس جنگی، برج آرام، ماه گرفتگی، دینامیت، انفرادی و سریال نمایش خانگی جادوگر اشاره کرد. به بهانه آغاز اکران آنلاین این فیلم در «فیلیمو» با سیدمسعود اطیابی گفت‌وگویی کرده‌ایم که می‌خوانید.

وقتی جهان برای اولین بار متوجه شد رابرت پتینسون در صدر فهرست بازیگران موردنظر برای بازی در نقش اول فیلم «بتمن» است، ماه مه 2019 بود و پتینسون هنوز حتی برای این نقش تست هم نداده بود. پتینسن حین آماده‌سازی گزارشی ویژه به مناسبت اکران فیلم «فانوس دریایی» در سپتامبر 2019 به «ورایتی» گفت: «وقتی این خبر درز پیدا کرد، من بی‌نهایت عصبانی شدم. همه بسیار ناراحت بودند. همه اعضای گروه دست‌وپایشان را گم کرده بودند. به نوعی پیش خودم فکر می‌کردم همه چیز را به باد فنا داده‌ام.» بخت یار پتینسن بود و مت ریوز، کارگردان فیلم، اصلاً تحت‌تاثیر این جو زودهنگام ایجادشده از سوی رسانه‌ها قرار نگرفت و بازیگری را که حالا 35 ساله است، برای ایفای نقش در تازه‌ترین نسخه از جنگجوی شنل‌پوش انتخاب کرد. اما دردسرها یکی بعد از دیگری سراغ پتینسن و این فیلم ‌آمدند: تقریباً یک چهارم از فیلمبرداری انجام شده بود که کرونا شروع شد و ساخت فیلم به مدت شش ماه تعطیل شد. وقتی هم که در سپتامبر 2020 کار دوباره به راه افتاد، یک روز بعد از شروع مجدد فیلم‌برداری، تست کرونای پتینسون مثبت از کار درآمد. ادامه ماجرا و این گفت‌وگوی بامزه را اینجا بخوانید.

ویل اسمیت که پس از رسوایی سیلی‌اش در مراسم اسکار به کریس راک، بیشتر ماه‌های سال 2022 را خارج از کانون توجه گذراند، تازگی دوباره حضورهای رسانه‌ای خود را به اوج رسانده است؛ که دلیلش شرکت در تبلیغات فیلم جدیدش به تهیه‌کنندگی «اپل تی‌وی پلاس» با عنوان «رهایی» (Emancipation) به کارگردانی آنتوان فوکوآ است. داستان درباره مردی است که با عکس مشهوری با عنوان «پیتر شلاق‌خورده» (Whipped Peter) شناخته می‌شود. عکس، زخم‌های پشت پیتر را به نمایش می‌گذارد که حاصل شلاق‌خوردن‌های مکرر او در دوران برده‌داری است و در واقع، کمک کرد تا شمالی‌های سفیدپوست آمریکا را علیه برده‌داری بشوراند. «رهایی» پیتر را دنبال می‌کند که از مزرعه‌ای می‌گریزد و باید در مبارزه برای آزادی خود، مرداب‌های خطرناک لوییزیانا را در حالی پشت سر بگذارد که شکارچیان بی‌رحم در پی او هستند.

آلخاندرو گونسالس اینیاریتو برنده جایزه اسکار، در جدیدترین فیلمش با عنوان «باردو، وقایع‌نگاری اشتباه مشتی حقیقت» (Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths) در ناخودآگاه مستندسازی تحسین‌شده اما ساختگی با نام سیلوِریو گاچو غوطه‌ای شخصی و عمیق رفته است. او با روایتی ملهم از تجربه‌های خودش، فصل(سکانس)‌هایی سوررئال و تصاویری جسورانه از قوه تخیل را نقاشی کرده است که خودش آن‌ها را حاصل فیلمبرداری، نورپردازی و طراحی بسیار کنترل‌شده‌ای توصیف می‌کند. گرچه «باردو» بسیار متفاوت از آثار قبلی او مثل «بردمن» (Birdman) و «ازگوربرخاسته» (The Revenant) است اما شور و عشقی که این فیلمساز را تا امروز چنین برجسته کرده و جوایز مختلفی را برایش به ارمغان آورده است، در این فیلم رویایی نیز حی و حاضر است. اینیاریتو در این گفت‌وگو درباره موضوع‌های جالبی صحبت کرده است از اولین باری که فهمید شیفته چالش ساختن فیلم‌های بزرگ است و در این فیلم هم از بالای 800 هنرور - آن هم در روزگار فراگیری کرونا استفاده کرد تا چگونگی استفاده از موسیقی به منظور نمایش تعلیق واقعیت و این‌که ایده‌اش برای صحنه افتتاحیه «باردو» از کجا می‌آید و...

دنیای بزرگ و غوطه‌ورکننده پاندورا با دنباله «آواتار: راه و رسم آب» (Avatar: The Way of Water) اثر جیمز کامرون (که گفت‌وگو با او را می‌توانید اینجا مطالعه کنید) دوباره روی پرده نقره‌ای نقش بسته است؛ و در این قسمت، داستان جیک سالی، نِیتیری و خانواده‌ای روایت می‌شود که آن‌ها در فاصله داستانی میان 2 قسمت اول «آواتار» تشکیل داده‌اند؛ اما این بار زمانی که انسان‌ها دوباره به این ماه برمی‌گردند، خانواده سالی مجبور به گریز و یافتن مکانی امن‌تر برای زندگی می‌شود. گفت‌وگویی که می‌خوانید، ترکیبی از حرف‌های کیت وینسلت در مصاحبه با جو دِکِل‌مایر از «اسکرین رَنت» و پِری نِمیروف از «کولایدر» است. او در اینجا درباره ایفای نقش شخصیت جدید رونال در این جهان داستانی صحبت کرده و از جذابیت این نقش برای خودش تا چگونگی بازیگری به شیوه ضبط حرکت، ضبط بازی و موارد جالب دیگری سخن گفته است.

داریوش خُنجی فیلمبردار برجسته و تحسین‌شده ایرانی-فرانسوی که با کارگردانان بزرگ متعددی شامل دیوید فینچر، وودی آلن، ژان-پی‌یر ژونه، گاس ون سنت، رومن پولانسکی، وونگ کار-وای، میشاییل هانکه، دنی بویل، پل تامس اندرسن، وس اندرسن، بونگ جون-هو و نیکلاس ویندینگ رفن همکاری داشته است، در جشنواره کن 2022 با «زمان آرماگدون» (Armageddon Time) اثر جیمز گری (که چندمین همکاری‌اش با خنجی است) حضور داشت؛ فیلمی که برای کسب نخل طلا رقابت کرد و حالا حدود یک ماه است که در سینماهای ایالات متحده به صورت گسترده اکران شده است. داریوش خنجی در خصوص چگونگی علاقه‌مند شدن به سینما و فیلمبرداری می‌گوید: «از فیلم‌هایی که الهام‌بخش من شدند تا فیلمبردار شوم، می‌توانم به «همشهری کین» اشاره کنم که خیلی روی من تاثیر گذاشت؛ و در کل فیلم‌های اورسن ولز مثل «امبرسن‌های باشکوه». البته فیلم‌های کارل تئودور درایر هم مانند «کلام»، «گرترود» یا «خون‌آشام» خیلی الهام‌بخشم شدند!» در ادامه گفت‌وگو با فیلمبردار مطرح ایرانی سینمای جهان را می‌خوانید.

استیون اسپیلبرگ در بیش از 50 سال گذشته، فیلم‌هایی را درباره هر موجود زنده‌ای در دنیا کارگردانی کرده است؛ از کوسه‌ها و دایناسورها و موجودات فرازمینی (چه مهربان و چه نامهربان) تا دزدان دریایی و جاسوسان و سربازان و قهرمانان (چه تاریخی و چه خیالی). فیلمسازان زیادی نیستند که بتوانند با گستره فعالیت او برابری کنند؛ اما موضوعی که اسپیلبرگ از آن حذر کرده بود، خودش بود؛ البته تا امروز و اینجا. «فیبلمن ها» یا «خانواده فیبلمن» (The Fabelmans) یک فیلم شخصی مهرانگیز و گاه دردناک است درباره خانواده‌ای که بر اساس اعضای خانواده اسپیلبرگ شکل گرفته است؛ پرتره‌ای از این فیلمساز مولف در کودکی و نوجوانی که داستان فروپاشی یک زندگی زناشویی هم هست.

تیموتی شالامی در ماه‌های اخیر سیاحت دنیا را به‌گونه‌ای تجربه کرده که از بیشتر ستاره‌های موسیقی راک هم حیرت‌انگیزتر بوده است. او بین فیلمبرداری «دون: بخش دوم» (Dune: Part Two) در بوداپست، «وانکا» (Wonka) در لندن و عاشقانه آدم‌خواری «استخوان‌ها و همه چیز» (Bones and All) در ایالت اوهایو (ایالات متحده) به‌سختی زمانی را پیدا می‌کرد تا در تخت‌خواب خودش بخوابد. او پیرامون برنامه‌اش در 2 سال گذشته و پس از اولین نمایش کمدی وس اندرسن در جشنواره کن در 2 تابستان قبل گفته است.

وقتی بازیگر مرد اصلی فیلم نوآر و عاشقانه «عزم رفتن» یا «تصمیم به جدایی» (Decision to Leave) از پارک چان ووک خواست تا شخصیتش را توصیف کند، پارک به او از پلیس محترمی گفت که «کلت حمل نمی‌کند اما دستمال خیس به همراه دارد.» پارک این موضوع را در تماس مجازی خود با زوم و ربکا لیو از «گاردین» به یاد می‌آورد و لبخند شیطنت‌آمیزی می‌زند؛ مترجم او هم می‌خندد. این فیلمساز تحسین‌شده که با فیلم‌های شاخصی چون «همکلاس قدیمی» یا «پیرپسر» (Oldboy) و «ندیمه» (The Handmaiden) نیز شناخته می‌شود، در جدیدترین اثر سینمایی‌اش داستان کارآگاهی متین (با بازی پارک های-ایل) را روایت می‌کند که به شکل خطرناکی به مظنون اصلی یک پرونده قتل نزدیک می‌شود. گفت‌وگوی خواندنی‌ای که برای شما تدارک دیده‌ایم، آمیزه‌ای از گفت‌وگوهای «گاردین» و «ای‌وی کلاب» است که با در نظر گرفتن انسجام و پیوستگی با هم ترکیب شده‌اند.

فیلم جدید آرنو دِپلِشن با عنوان «برادر و خواهر» اولین نمایش جهانی‌اش را در جشنواره کن 2022 تجربه کرد. جالب این‌که امسال فیلم‌های متعددی در بزرگ‌ترین رویداد سینمایی جهان به روابط خانوادگی پیچیده می‌پرداختند. «برادر و خواهر» هم در باب این‌که عشق و تنفر و تردید نسبت به آدم‌های نزدیک - چه خوب و چه بد - به چه معناست، کاوش می‌کند. داستان درباره آلیس (ماریون کوتیار) و لویی (ملویل پوپو) است. خواهر و برادری در 50‌وچند سالگی که بیش از 20 سال است که از هم فاصله گرفته‌اند و با هم دشمن شده‌اند. آلیس به‌شدت از لویی متنفر است اما دلایل حقیقی احساسات او نسبت به برادرش از همه پوشیده به نظر می‌رسد. وقتی والدین این 2، قربانی یک سانحه رانندگی وحشتناک می‌شوند، خواهر و برادر مجبور می‌شوند با هم و گذشته روبه‌رو شوند و چرایی کشیده شدن کارشان به اینجا را مورد بازنگری قرار دهند.