گفت‌وگوی فیلم

تام هنکس 66 ساله که یکی از محبوب‌ترین و مشهورترین ستارگان سینمای جهان است و یک شمایل فرهنگی آمریکایی به شمار می‌رود، در کمدی-درام جدیدش «مردی به نام اتو» A Man Called Otto نقش پیرمردی به نام اتو اندرسن را بازی می‌کند که همسرش را 6 ماه پیش از دست داده و 63 ساله است. او که در حومه پیتزبورگ در ایالت پنسیلوانیا زندگی می‌کند، پس از بازنشستگی، قصد خودکشی دارد که وسط کار زن همسایه‌های جدیدش به نام ماریسول از راه می‌رسد و زندگی‌اش در نهایت حفظ می‌شود. هنکس که فیلم‌هایش تا امروز کمی کم‌تر از 10 میلیارد دلار در جهان فروش کرده‌اند و جوایز پرشماری از جمله 2 تندیس طلایی اسکار پی‌درپی برای فیلم‌های «فیلادلفیا» (1993) و «فارست گامپ» (1994) را برنده شده، در این گفت‌وگوی کوتاه اما خواندنی درباره موارد جالبی صحبت کرده است، از این‌که چرا از نازنین‌ترین مرد هالیوود به بدخلق‌ترین مرد آمریکایی بدل شد تا همبازی‌هایش در این فیلم و تجربه کار کردن با بچه‌ها و حیوانات و این‌که نمی‌تواند فیلم‌های خودش را دوباره تماشا کند!

ریچارد دیویس که سوژه فیلم جدید رامین بحرانی با عنوان «شانس دوباره» 2nd Chance است، در دهه 1970 از مالک ورشکسته یک مغازه پیتزافروشی به چهره‌ای مطرح بدل شد چون جلیقه ضدگلوله را اختراع کرد؛ چهره‌ای متفاوت از آدم‌های معمولی و حتی تاثیرگذار که داستانش می‌تواند پرتره‌ای کاریکاتورگونه از آمریکا باشد در خشن‌ترین و نابالغ‌ترین حالت ممکن. «شانس دوباره» اولین فیلم مستند بلند رامین بحرانی به شمار می‌رود که پیش از این در میان آثار سینمایی و تلویزیونی خود، مستندهای کوتاه «بالا کشیدن تو» Lift You Up و «هم‌خون» Blood Kin را ساخته بود.

گیرمو دل تورو باز هم برنده اسکار شد ولی این‌بار یکی از داستان‌های محبوب دوران کودکی‌اش را به یک شاهکار استاپ موشن بدل کرد که با نهایت دقت و وسواس خلق شده است. دل تورو و ارتش کوچکش از انیماتورها و عروسک‌گردان‌ها با استفاده از صدها عروسک با پوست‌های سیلیکونی متحرک، هم‌زمان در 60 صحنه و دکور و با 60 دوربین فیلمبرداری می‌کردند. جالب است بدانید در طراحی شخصیت پینوکیو از هیچ‌یک از آن لباس‌های روشن با رنگ‌های اصلی و کلاه و شورت و بندشلواری استفاده نشد. در عوض دل تورو از نسخه 2002 رمان سال 1883 کارلو کولودی با عنوان «ماجراهای پینوکیو» (The Adventures of Pinocchio) الهام گرفت که تصاویرش را هنرمند تحسین‌شده‌ای به نام گریس گریملی کار کرده و پینوکیو را عروسکی ساخته‌شده از چوب طبیعی، دراز و لاغر، صیقل‌نخورده و رنگ‌نشده تصویر کرده است. دل تورو با همراهی مارک گوستافسون (دیگر کارگردان فیلم) و پاتریک مک‌هِیل (دیگر نویسنده اثر) یک اثر جادویی و سحرانگیز خلق کردند با قصه‌ای در باب پدر بودن، اندوه، زندگی، مرگ و جنگ؛ اما آشکارا بی‌شباهت به تولیدهای دیزنی.

اولیویا کولمن و مایکل وارد، 2 بازیگر اصلی «امپراتوری روشنایی» (Empire of Light)، نخستین بار در مهمانی فیلم «دختر گم‌شده» (The Lost Daughter) محصول 2021 با هم دیدار کردند. وارد که سال قبلش جایزه ستاره نوظهور بفتا 2020 را برنده شده بود، در لحظه‌ای کاملا سینمایی به سراغ کولمن می‌رود که او این لحظه را چنین به یاد می‌آورد: «این مرد زیبا وارد مهمانی شد و من با تمام دوستان خانمم بودم که همگی هم‌سن‌وسال خودم هستند؛ و گفت: تو و من قراره به هم دل ببازیم.» کولمن می‌خندد و ادامه می‌دهد: «انگار موسیقی داخل سالن متوقف شد و او سپس گفت: در یک فیلم! در «امپراتوری نور»!» وارد همین ابتدا اعتراف می‌کند که «دستپاچه بودم! نمی‌دانستم چه حرف دیگری می‌توانم بزنم!» اما این شروع یک همکاری مملو از احترام متقابل، تحسین، و توانایی خوش بودن به وقت مواجهه با سخت‌ترین موقعیت‌های داستانی بود. فیلم امپراتوری روشنایی که در انگلیس دهه 1980 روایت می‌شود، کولمن را در نقش هیلاری اسمال دارد؛ زنی که با سلامت روان خود دست به گریبان است و در یک سالن سینمای محلی کار می‌کند. او با کارمند جدیدی دوست می‌شود و رابطه رمانتیک پیدا می‌کند که یک مرد سیه‌چرده جوان به نام استیون است با بازی وارد.

استیون اسپیلبرگ امسال جایزه خرس طلای افتخاری دستاورد عمر را از هفتادوسومین جشنواره برلین دریافت کرد و به همین بهانه، «اسکرین اینترنشنال» از 13 فیلمساز در گوشه و کنار دنیا درباره میراث و تاثیر اسپیلبرگ بر آن‌ها به عنوان داستان‌گو و تاثیر این کارگردان آمریکایی بر فرهنگ سینمای جهان سوال‌هایی پرسیده است. ما در اینجا 5 فیلمساز سرشناس و 2 فیلمساز خوش‌آتیه‌ای را که امسال با فیلم‌های دیدنی‌شان مورد تحسین جهانی قرار گرفته‌اند از فهرست سیزده‌تایی «اسکرین اینترنشنال» انتخاب کردیم و پرسش‌وپاسخ با آن‌ها در باب اهمیت سینمای استیون اسپیلبرگ را برای شما تدارک دیده‌ایم.

نمایش «هر کسی یا روز می‌میرد یا شب، من شبانه روز» نوشته سجاد افشاریان نخستین بار با کارگردانی و بازی خودش در سال 98 روی صحنه رفت و در مدت اجرا مخاطبان بسیاری را به سالن تئاتر شهرزاد کشاند و پرفروش‌ترین نمایش سال 98 لقب گرفت. افشاریان درباره پرتماشاگر بودن این نمایش معتقد است که کیفیت و خروجی نهایی یک اثر در یافتن و جذب مخاطبانش بسیار تعیین‌کننده است و اگر هر اثر هنری در درست‌ترین شکل خود اتفاق بیفتد می‌تواند مخاطبانش را جذب کند. این پاسخی به سوال همیشگی اوست که در زمان اجرا و ساخت هر اثر از خود می‌پرسد؛ چرا مخاطب باید به دیدن این اثر بنشیند؟ اکنون این نمایش به شکل فیلم تئاتر از فیلیمو در حال اکران آنلاین است و این فرصت را در اختیار مخاطبانی قرار می‌دهد که به هر دلیل امکان تماشای آن را از دست داده‌اند. با سجاد افشاریان نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده این اثر گفت‌وگو کرده‌ایم.

فصل جوایز ایالات متحده است و یکی از فیلم‌هایی که یک رقیب و پیشتاز جدی به شمار می‌رود، «بنشی‌های اینیشرین» (The Banshees of Inisherin) جدیدترین اثر مارتین مک‌دونا است. بنشی‌ها تا اینجا جوایز متعددی را برای سازندگانش به ارمغان آورده و حالا در 9 رشته هم نامزد دریافت جوایز اسکار شده است. کالین فارل، برندن گلیسن و مارتین مک‌دانا در این گفت‌وگوی مفصل و خواندنی، درباره نگارش و خلق این شخصیت‌ها برای بازیگران خاصی که نقش آن‌ها را بازی کردند، منبع الهام داستان، رفاقت در زندگی واقعی، بزرگ‌ترین چالش‌های ساخت این فیلم، بازی بازیگر با ابروهایش، آنچه فارل و گلیسن در بازی یکدیگر دوست دارند، چرا جِنی الاغ قهرمان تحسین‌نشده فیلم است و موارد جالب دیگری صحبت کرده‌اند که حسابی از خواندن ای گفت‌وگو راضی می‌شوید.

حمید زرگرنژاد، تهیه‌کننده، کارگردان و مستندسازی است که ساخت 10 فیلم مستند و کوتاه و چند تله فیلم و 2 سریال را در کارنامه هنری خود دارد و 4 فیلم پایان خدمت، ماهورا، برای مرجان و شماره ۱۰ نیز از ساخته‌های سینمایی این کارگردان است که در دوره‌های مختلف جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمده است و فیلم شماره 10 این کارگردان که در چهل ویکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به نمایش درآمد، با ۱۰ نامزدی در رشته‌های مختلف در نهایت 4 سیمرغ بلورین در رشته‌های بهترین نقش اول مرد، بهترین موسیقی متن، بهترین چهره‌پردازی و بهترین طراحی صحنه را به خود اختصاص داد. به بهانه اکران آنلاین فیلم برای مرجان در فیلیمو گفت‌وگویی را با این کارگردان داشته‌ایم که می‌خوانید.

آنتونیو باندراس در این گفت‌وگو با استیو واین‌تراب از «کولایدر» درباره ایفای نقش دوباره نقش محبوب گربه چکمه‌پوش پس از سال‌ها، چرا این شخصیت توامان بچه‌ها و بزرگ‌ترها را جلب کرده است، پرداختن فیلم به مضامینی سنگین‌تر از قبل، احتمال ساخت فیلم دیگری در مجموعه «شرک» (Shrek)، نقشی که در «ایندیانا جونز 5» یا «ایندیانا جونز و گردانه سرنوشت» (Indiana Jones and the Dial of Destiny) بازی کرده و موارد جالب دیگری صحبت کرده است که می‌خوانید.

فیلم سینمایی «چند می‌گیری گریه کنی 2» ساخته علی توکل‌نیا در ادامه فیلمی با همین عنوان به کارگردانی شاهد احمدلو ساخته شد. قسمت اول این فیلم در اواسط دهه 80 اکران شد که با استقبال نسبی مخاطبان همراه بود و علی توکل‌نیا در این فیلم در مقام یکی از تهیه‌کنندگان حضور داشت و 13 سال بعد در اواخر دهه 90 قسمت دوم این فیلم کمدی را کارگردانی کرد و روی پرده برد. به بهانه اکران آنلاین «چند می‌گیری گریه کنی 2» در فیلیمو با علی توکل‌نیا کارگردان آن گفت‌وگویی کرده‌ایم که می‌خوانید.