گزارش فیلم

امیلیا کلارک Emilia Clarke در کارنامه حرفه‌ای خود نقش‌های متنوعی را ثبت کرده و از پس همه آنها هم به خوبی برآمده است. چه نقش یک سرایدار در من پیش از تو باشد یا نقش یتیمی در داستان جنگ ستارگان، او همیشه به خوبی از پس ساختن و پرداختن شخصیت‌هایش برآمده است. اما امکان ندارد اسمش در میان باشد و یاد اساسی‌ترین نقشش؛ دنریس تایگرین، شکننده زنجیرها و ملکه اژدهایان نیفتید. نقشی که امیلیا را در ذهن‌ها جاودانه کرد. امیلیا کلارک که وظیفه به تصویر کشیدن این شخصیت افسانه‌ای را بر عهده داشت، زندگی‌اش تقریبا به اندازه زندگی دنریس جالب است. او قبل از اینکه نقش مادر اژدها را بازی کند، زندگی ساده‌ای داشت، سپس زندگی او به شدت تغییر کرد. کسی که عاشق بازی در ترمیناتور بود تا پیش از بازیگری ۶ شغل مختلف را تجربه کرد و دوبار تا پای مرگ رفت. کلارک به زودی هم به عنوان ابیگل برند در فیلم تهاجم مخفی به MCU (دنیای سینمایی مارول) خواهد پیوست. این فیلم در سال ۲۰۲۳ در دیزنی پلاس منتشر می‌شود. به بهانه سالروز تولدش چند حقیقت جالب را درباره زندگی و حرفه او اینجا بخوانید.

رخشان بنی‌اعتماد کار خود را به‌عنوان مستندساز شروع کرد و سپس وارد عرصه سینمای داستانی شد. اولین آثار او، کمدی‌هایی بودند که به معضلات اجتماعی می‌پرداختند. با این وجود، نرگس فیلمی بود که مسیر کاری بنی‌اعتماد را عوض کرد. او در چهارمین ساخته‌اش به‌سراغ طبقه‌ای از افراد رفت که در فیلم‌های داستانی قبلی‌اش دیده نشده بودند. لحن تلخ نرگس هم شباهتی به سه فیلم قبلی بنی‌اعتماد نداشت. استقبال پرشور منتقدان از نرگس، نشان‌دهنده تغییر جایگاه رخشان بنی‌اعتماد در مقام یک فیلمساز بود. با این فیلم بود که بنی‌اعتماد به‌طور جدی به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای سینمای پس از انقلاب شناخته شد. تماشای ساخته‌های بعدی او نشان داد که این انتظارات بیهوده نبود. به مناسبت سالگرد اکران عمومی فیلم نرگس نگاهی انداخته‌ایم به نقدهایی که در آن زمان در مورد این فیلم منتشر شد.

هیو جکمن یکی از شناخته‌شده‌ترین و پردرآمدترین بازیگران هالیوود است. او برنده جایزه گلدن گلاب، تونی و نامزد جایزه اسکار است که بیشتر به خاطر بازی در نقش لوگان (معروف به ولورین) در مجموعه فیلم های X-Men محصول قرن بیستم فاکس و برای نقش‌هایش در فیلم‌های موزیکال Les Misérables وshowman The Greatest شناخته می‌شود. بیش از ۲۰ سال است که در دنیای سینما حرفه خود را به عنوان بازیگر آغاز کرده و قدم به قدم ساخته است. جکمن جدا از بازیگری عاشق خوانندگی است. او ۴ بار مجری جوایز تونی بوده و برای اجرای آهنگ‌هایی از موسیقی متن فیلم بزرگترین شومن به یک تور کنسرت در سراسر جهان رفته است. مردی با استعدادهای بسیار که به عنوان یکی از زیباترین بازیگران هالیوود هم شناخته می‌شود. به مناسبت پنجاه و چهارمین سالگرد تولد او یازده نکته از کار و حرفه‌اش در اینجا بخوانید.

رسول صدرعاملی پیش از این‌که به‌عنوان یک فیلمساز به شهرت برسد، سابقه فعالیت در مقام یک روزنامه‌نگار را در کارنامه‌اش داشت. شاید همین تجربه باعث شده تا او مهارتی انکارناپذیر در پیدا کردن سوژه‌های ژورنالیستی جذاب داشته باشد. این ویژگی را نه فقط در آثاری که خود کارگردانی کرده بلکه همچنین در فیلمنامه‌هایی که برای دیگران نوشته (از جمله فیلم می‌خواهم زنده بمانم که با فیلمنامه‌ای از صدرعاملی و به کارگردانی ایرج قادری ساخته و در زمان اکران به پرفروش‌ترین فیلم سال تبدیل شد) نیز می‌توان مشاهده کرد. دختری با کفش‌های کتانی هم یکی از این فیلم‌ها بود. در دورانی که فضای سیاسی به‌شکل آشکاری بازتر از گذشته و مسائل تازه‌ای وارد حوزه‌های گفتمانی مملکت شده بود، صدرعاملی با درک درست شرایط، فیلمی ساخت که خیلی‌ها را در زمان اکران غافلگیر کرد. به مناسبت سالگرد اکران دختری با کفش‌های کتانی نگاهی به چکیده نقدهایی انداخته‌ایم که در مورد این فیلم نوشته شده‌اند.

در پایان سال 1941، عشاق سینما از حضور ستاره مورد علاقه‌شان «همفری بوگارت» در دو فیلم سرمست بودند: اولی «سیرای مرتفع» و دومی فیلمی تاریخ‌ساز به نام «شاهین مالت». شاهین مالت ژانری در سینما به‌وجود آورد به نام ژانر «نوآر». فیلم نوآر به فیلم‌هایی با فضای تیره‌وتار شهری و مضامین جنایی و تلخ می‌گویند. شاهکار «جان هیوستن» الگوهای این ژانر را با تصاویر تاریک و سایه‌های پررنگ، حضور یک کارآگاه و یک زن اغواگر در همان گام اول تثبیت کرد و تبدیل شد به الگویی درجه‌یک برای فیلم‌هایی که بعدها در همین اتمسفر ساخته شدند. پس از گذشت 81 سال از ساخت آن، شاهین مالت همچنان تازه و بدیع است و بعید است با تماشای آن غرق در لذت سینما نشوید. به مناسبت سالگرد اکران این فیلم، هفت حقیقت جذاب درباره شاهین مالت برای‌تان گردآوری کرده‌ایم.

استنلی کوبریک تنها 32 سال داشت که یکی از ابرپروژه‌های تاریخ هالیوود را کارگردانی کرد؛ درامی حماسی درباره برده‌ای آزادی‌خواه به نام «اسپارتاکوس» که علیه ظلم و نظام طبقاتی جاری در روم برمی‌خیزد. این فیلم باشکوه و پرهزینه شماری از بهترین بازیگران تاریخ سینما را دور هم جمع کرده بود. از جمله: «کرک داگلاس»، «لارنس الیویه»، «تونی کورتیس» و «چارلز لاتن». نویسنده‌ فیلمنامه هم «دالتون ترومبو»یی بود که در دوره مک‌کارتیسم به ظن داشتن تمایلات کمونیستی در لیست سیاه هالیوود قرار گرفته بود. طبعا پشت صحنه چنین فیلمی پر از نکته و حاشیه است و در این مطلب می‌خواهیم 10 نکته جذاب درباره فیلم اسپارتاکوس را برای‌تان روایت کنیم.

بعضی از فیلم‌ها مرزهای متعارف ارزیابی‌های معمول را درمی‌نوردند. آن‌ها به خاطره جمعی یک یا چند نسل بدل می‌شوند و صحبت کردن در مورد خوب یا بد بودن آن‌ها، اهمیت خود را تا حدی از دست می‌دهد. خواهران غریب یکی از این فیلم‌ها است. به مناسبت سالگرد نمایش خواهران غریب نگاهی انداخته‌ایم به نظرات و نقدهای قدیمی در مورد این فیلم خاطره‌ساز.

اگر بخواهیم نمونه‌های فیلم کالت (به‌معنای فیلمی معمولا جدا از جریان اصلی که گروهی هوادار پروپاقرص و به‌اصطلاح فرقه‌ای دارد) را در تاریخ سینمای ایران نام ببریم، فیلم نفس عمیق یکی از گزینه‌های قطعی حضور در جمع این فیلم‌ها است. فیلمی که از همان زمان نمایش در جشنواره فجر با استقبال پرشور منتقدان و مخاطبان خاص سینما روبه‌رو شد و هرچند فروش چندان بالایی داشت اما هرگز در ذهن سینمادوستان جدی فراموش نشد. به مناسبت سالگرد اکران نفس عمیق نگاهی انداخته‌ایم به گزیده نقدهایی که در زمان نمایش این فیلم منتشر شد.

گروچو مارکس و برادرانش در بزنگاه مهمی در هالیوود ظهور کردند. در دوره‌ای که «کلام» وارد سینما شده بود و کمدین‌ها دیگر می‌توانستند از یکی از مهم‌ترین عناصر طنز هم برای تولید کمدی استفاده کنند و کارشان صرفا محدود به اکت‌های فیزیکی نباشد.

86 سال عمر و 65 فیلم کوتاه و بلند! کارنامه پربار وودی آلن کمیتی کم‌نظیر دارد و این یهودی نیویورک‌نشین از تمام سال‌های مفید عمرش برای فیلم ساختن استفاده کرده است. استاد در سال‌های اخیر نیز به‌طور متوسط تقریبا سالی یک فیلم ساخته بود و علی‌رغم کهولت سنش به نظر نمی‌رسید قصد خداحافظی داشته باشد، اما اخیرا در مصاحبه‌ای اعلام کرده قصد دارد بعد از کارگردانی پنجاهمین فیلم بلندش از کارگردانی خداحافظی کند و فقط بچسبد به نوشتن! جالب این‌جاست که آلن در یکی از کنفرانس‌های مطبوعاتی آخرین فیلمش در سال 2020 (فیلم «جشنواره ریفکین») با قاطعیت اعلام کرده بود که به بازنشستگی حتی فکر هم نمی‌کند.