گزارش فیلم

رضا کیانیان یکی از فعال‌ترین بازیگران ادوار تاریخ هنرهای دراماتیک ایران بوده که در سینما، تئاتر و تلویزیون حضوری مستمر و موثر داشته است؛ کارنامه حرفه‌ای او نشان می‌دهد که نه تنها از حضور در نقش‌های دو و مکمل ابایی نداشته بلکه آن را در حد یک نقش یک و کاراکتر ماندگار و تعیین‌کننده بالا برده است. کیانیان کاراکترها متنوعی از دزد و دلال و کلاهبردار تا روحانی و پلیس و قاچاقچی بازی کرده و کمدی و ملودرام، تاریخی و تجربی بودن برایش فرقی نداشته و سعی کرده هر زمان که نقش جدید و فرصتی برای هنرنمایی‌اش به وجود می‌آید به بهترین شکل آن را به منصه ظهور برساند. اینجا مهم‌ترین نقش‌های دوره حرفه‌ای رضا کیانیان در سینما و تلویزیون تحلیل و بررسی شده است و سپس سراغ پرونده پرتماشاگرترین فیلم‌هایش رفته‌ایم.

فرض کنید دارید یک فیلم می‌بینید؛ همه‌چیز سر جای خودش است: شخصیت‌ها معرفی می‌شوند، درام شکل می‌گیرد، تعلیق ساخته می‌شود. ناگهان دوربین چند ثانیه روی یک تفنگ قدیمی که روی طاقچه جا خوش کرده مکث می‌کند. شما به‌عنوان تماشاگر با خودتان می‌گویید: «خب، این تفنگ بالاخره قرار است شلیک کند یا فقط دکور صحنه است؟»

مستند فرار از قصر در ادامه علایق تاریخی احسان عمادی دانست که پیش از این آثاری چون «محاکمه» و «رزم‌آرا؛ یک دوسیه مسکوت» را کارگردانی کرده بود که هر دو در ارتباط با رخدادها و شخصیت‌های تاریخ معاصر هستند و در جشنواره‌های داخلی و همچنین اکران عمومی، مورد توجه قرار گرفتند.

۵۰ فیلم بلند در بیش از ۶۰ سال. هرچقدر هم ذهنی خلاق، آفرینشگر و پرانرژی باشد، باز هم جای تعجب است که چطور این میزان فیلم می‌تواند از ذهن یک نفر بیرون آمده باشد؟ آن هم فیلمسازی که فیلم خوب در کارنامه‌اش کم ندارد. رویکرد وودی آلن به فیلمسازی بیشتر به دوران کلاسیک استودیوها شباهت دارد تا آنچه امروز به عنوان ایده مولف شناخته می‌شود. در واقع آلن با فیلمسازی بیشتر به شکل یک شغل روزمره برخورد می‌کند که می‌توان هر روز انجامش داد. او نزدیک به ۵ دهه است که تقریبا هر سال یک فیلم را مقابل دوربین می‌برد. آلن به این شهرت دارد که پس از اتمام هر فیلم، آن را رها می‌کند و به سرعت سراغ پروژه بعد خود می‌رود. وودی آلن یکی از ستایش شده‌ترین فیلمسازان آمریکایی در تاریخ است و رکورد ۱۶ نامزدی جایزه اسکار برای بهترین فیلمنامه اورجینال را در کارنامه دارد و چهار بار برنده این مجسمه طلایی شده است.

بهرام بیضایی از مهم‌ترین فیلمسازان مؤلف سینمای ایران است که عناوین مهمی از جمله ترین‌های سینمای ایران از قبیل سیاسی‌ترین (سگ‌کشی)، پرجایزه‌ترین (مسافران)، مذهبی‌ترین (روز واقعه به‌عنوان نویسنده) و حتی بهترین فیلم سینمای ایران (باشو غریبه کوچک) به نام و قلم او به ثبت رسیده است. او 10 فیلم بلند و 4 فیلم کوتاه و 70 کتاب و 14 نمایش از سال ۱۳۴۱ به بعد، بخش عمده کارنامه هنری بیضایی را تشکیل می‌دهد. اینجا به کارنامه سینمایی زنده‌یاد بیضایی پرداخته‌ایم که درست در روز تولدش، چهره در نقاب خاک کشید.

خمیازه‌های زنگ تاریخ، خاطره مشترکی است که همه‌مان از نسل‌های گذشته تا به امروز، در جایگاه دانش‌آموز و به‌واسطه تدریس‌های خشک و روایت‌های نخراشیده کتاب‌های درسی، تجربه کرده‌ایم و مواجهه با تاریخ را هنوز هم با پیش‌فرض عدم جذابیت، برای‌مان دشوار کرده است؛ «فرار از قصر» مستندی تاریخی و در عین حال سرشار از روایت‌های ناشنیده و جذاب است تا باردیگر به یادمان بیاورد که تاریخ را چقدر می‌توانستیم جذاب‌تر از آنچه برای‌مان روایت کرده‌اند، به تماشا بنشینیم. اما ساخته احسان عمادی که این روزها به اکران آنلاین رسیده، چگونه اینقدر تماشایی شده است؟ این متن، پیش از این در رسانه دیگری منتشر شده است.

در هشتاد و دومین دوره جشنواره فیلم ونیز، که از ۵ تا ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ (۲۷ اوت تا ۶ سپتامبر ۲۰۲۵) در جزیره لیدو برگزار شد، آثار برجسته‌ای از کارگردانان صاحبنام و جدید در بخش‌های رقابتی و غیربرقابتی معرفی شده‌اند. در میان آن‌ها می‌توان به «فرانکِنشتاین» اثر گی‌یرمو دل‌تورو، «پس از شکار» (After the Hunt) ساخته لوکا گودینیگینو و «خانه دینامیت» (A House of Dynamite) از کاترین بیگلو اشاره کرد. همچنین هیات داوران این جشنواره معرفی شدند که در این فهرست، نام‌های سرشناسی چون محمد رسول‌اف، فیلمساز ایرانی، کریستیان مونجیو کارگردان برنده نخل طلای کن، و فرناندا تورس، بازیگر و نویسنده مطرح برزیلی دیده می‌شود. ریاست هیئت داوران را الکساندر پین، فیلمساز آمریکایی و برنده دو جایزه اسکار بر عهده دارد.

شاید در نگاه اول، مهم‌ترین ویژگی هانیه توسلی و شمایل بازیگری او به زیبایی ظاهری مربوط شود اما توسلی ورای این نعمت خدادادی از یک هوش بالا نیز برخوردار است که او را از دیگر بازیگران زیبای سینمای ایران متمایز کرده؛ بررسی بیش از دو دهه حضور مستمر و فعال در عرصه سینما، تلویزیون و حالا نمایش خانگی نشان می‌دهد که توسلی خیلی هوشمندانه و درعین‌حال بی‌ادعا، تصمیمات مهمی برای حضور و عدم حضور در این آثار گرفته است. از حضور در فیلم‌های اجتماعی تا کمدی‌های آوانگارد، از برخی گیشه‌پسندها تا سینمای هنری و تجربی. اینجا بهترین های کارنامه او را مرور می‌کنیم به انضمام ورق زدن پرمخاطب‌ترین فیلم‌هایش.

انتشار خبر همکاری فیلیمو و مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی یکی از آن خبرهای مسرت‌آور و امیدبخش سینمای ایران در نیمه آغازین سال 1404 بود. اتفاقی که می‌تواند نویدبخش روزهای بهتری برای سینمای مستند و تجربی باشد و در عین حال فیلیمو را به عنوان یک سامانه نمایش درخواستی، میان مخاطبان محبوب‌تر و تاثیرگذارتر کند. بنا بر همین استدلال می‌توان به منافع دوطرفه این همکاری پرداخت و با بررسی جوانب این تصمیم، امید داشت که سایر VOD نیز با پیروی از این شیوه مواجهه سینمای تجربی با مخاطب، راه را برای این مهم هموارتر کنند.

پرويز پرستويي پيش از حضور در عرصه تصوير، سال‌هاي زيادي در صحنه تئاتر درخشيد و با اولين حضور سينمايي‌اش «ديار عاشقان» برنده سيمرغ بلورين بهترين نقش مكمل مرد از جشنواره فيلم فجر شد. پرستويي تا به امروز ايفاگر بسياري از نقش‌هاي ماندگار سينما و تلويزيون بوده است و يكي از ركوردداران سيمرغ جشنواره فيلم فجر محسوب مي‌شود. طي سال‌هاي گذشته او را بيش از حضور در تصوير، درحال انجام فعاليت‌هاي اجتماعي مي‌بينيم. اتفاقي كه همواره درزندگي‌اش جريان داشته و طي سال‌هاي اخير پررنگ‌تر شده است.