گزارش فیلم

پخش فیلم «لیپار» از فیلیمو فرصتی فراهم آورده تا با دقت بیشتری به جنبه‌های بصری این فیلم، از طراحی لباس و صحنه گرفته تا هویت فرهنگی نهفته در جزئیات آن، پرداخته شود؛ اثری که بخش مهمی از ارزش خود را مدیون شناخت عمیق کارگردانش از جغرافیا و فرهنگ بلوچستان است.

نوزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی سینما حقیقت از ۱۹ تا ۲۵ آذر ۱۴۰۴ در پردیس ملت تهران برگزار شد و با رشد چشمگیر آثار مستند، اضافه شدن بخش‌های تازه (عکس و دانشجویی) و نمایش فیلم‌ها در ۴۱ شهر کشور، یکی از گسترده‌ترین دوره‌های این جشنواره بود. بیش از ۸ هزار نفر تنها در چهار روز نخست جشنواره حضور داشتند؛ این نشان‌دهنده رشد علاقه عمومی به مستند بود. در ادامه، آثار پر حرف و حدیث و پرمخاطب جشنواره سینما حقیقت مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است.

در ماه گذشته، سه سریال «محکوم»، «سووشون» و «از یاد رفته» از پلتفرم‌های فیلیمو، نماوا و فیلم‌نت، توجه کاربران فضای مجازی را به خود جلب کرده‌اند. بررسی روند جست‌وجوی گوگل نشان می‌دهد که «محکوم» با اختلاف قابل‌توجهی در صدر قرار دارد. این گزارش پیش از این در رسانه دیگری منتشر شده است.

از مهم‌ترین کارکردهای جشنواره‌ها در سراسر جهان، کشف استعدادهای نو و ندیده شده است که شاید در نمایش عمومی کمتر بدان توجه شود اما در عرصه داوری و نقد موردتوجه و تأکید داوران و منتقدان قرار گیرند. جشنواره چهل و دوم فیلم کوتاه با 57 فیلم در بخش دستانی به کار خود پایان داد و در زمان‌نگارش این گزارش نامزدهای بخش‌های مختلف معرفی شدند. ازآنجایی‌که بخش داوری بازیگری در این جشنواره وجود ندارد و هنرمندان مستعد و جویای نامی در این حوزه فعال بودند، در این گزارش سعی شده چهره‌های برجسته و کمتر دیده و شنیده شده عرصه بازیگری که پس از تماشای کلیه آثار بخش مسابقه، فیلم‌هایشان دیده شد معرفی شود شاید انگیزه‌ای شود برای حضور بیشتر آنها در عرصه سینمای بلند داستانی و آشنایی دست‌اندرکاران و دوستداران هنر هفتم.

امروز یکشنبه ۲۷ مهرماه، شاید برای بسیاری از افراد یک روز معمول از پاییز ۱۴۰۴ باشد اما برای طیف گسترده‌ای از دل‌بستگان به سینما و به‌طور خاص علاقه‌مندان به فیلم‌کوتاه، یک روز ویژه است؛ اولین روز از برگزاری چهل‌ودومین دوره از جشنواره‌ای که بالغ‌بر چهاردهه، مهم‌ترین تحولات سینمای کوتاه را در دل خود رقم زده و نقطه آغاز به بار نشستن استعداد شمار قابل‌توجهی از فیلمسازان بنام سینمای ایران بوده است. جشنواره فیلم کوتاه تهران، از معتبرترین رویدادهای سینمای ایران در عرصه جهانی هم به‌شمار می‌رود و چند سالی است با تأییدیه آکادمی اسکار، پذیرای برترین فیلم‌های کوتاه از اقصی‌نقاط دنیاست. اما این رویداد از کجا کلید خورد و چگونه به جایگاه امروز رسیده است؟

مسعود کیمیایی بی‌شک یکی از بهترین و مهم‌ترین فیلمسازان ایرانی است. به تعبیری سینمای ایران مدیون مسعود کیمیایی است. او که با زبان منحصربه‌فرد و تصویرهای یگانه‌اش در جریان موج نوی سینمای ایران سهم قابل توجهی دارد؛ همچنان فیلم‌هایش از آثار قابل تامل و جریان‌ساز ایرانی است. در تمام سال‌های رفته، جز فیلمسازی از او کتاب‌های زیادی خوانده‌ایم و مخاطب آثار نقاشی و شعرهایش بوده‌ایم. او همچنان به خلق قصه‌های شاعرانه و اجتماعی‌اش ادامه می‌دهد و سینما بخش جدایی ناپذیر زندگی اوست. در این مطلب مروری داشتیم بر تمامی آثار سینمایی مسعود کیمیایی که واژه مردانگی و قهرمان‌های زمینی را در سینمای ایران زنده کرد و ادامه داد.

۱۲ سال صبر برای تماشای فیلم جدید هر کارگردانی یک انتظار طولانی محسوب می‌شود؛ چه‌برسد به این‌که چنین اتفاقی در مورد فیلمساز شاخصی چون ناصر تقوایی رخ دهد. از زمان ساخت فیلم ای ایران در سال 1368 که به فروش قابل‌قبولی دست یافت اما با نظرات ضدونقیض منتقدان روبه‌رو شد تا سال 1380، تقوایی تنها یکی از اپیزودهای فیلم قصه‌های کیش را جلوی دوربین برد. بنابراین تولید کاغذ بی‌خط و نمایش آن در بیستمین دوره جشنواره فجر، یکی از بزرگ‌ترین اتفاقات آن سال سینمای ایران محسوب می‌شد. در این مطلب نگاهی به چکیده برخی از نقدهای منتشرشده در مورد کاغذ بی‌خط انداخته‌ایم.

فیلم «طرح فنیقی» تازه‌ترین اثر وس اندرسون، فیلمساز تحسین‌شده آمریکایی، بار دیگر نشان می‌دهد که چرا او در سینمای معاصر به‌عنوان یکی از کارگردانان صاحب سبک و اثرگذار شناخته می‌شود. اندرسون با سبک بصری متمایز خود و دقتی مثال‌زدنی به عناصر تصویری، جهانی خلق می‌کند که در مرز باریک میان واقعیت و فانتزی قرار دارد؛ جهانی که تماشاگر را نه ‌فقط از طریق قصه، بلکه با اتکا به جزئیات دیداری، درگیر می‌سازد.

سینمای دفاع مقدس در ایران، از دهه ۶۰ تاکنون، همواره یکی از شاخص‌ترین ژانرها بوده است؛ ژانری که نه‌تنها حامل روایت‌های تاریخی و هنری از جنگ ایران و عراق بوده، بلکه همواره بار ایدئولوژیک و سیاسی سنگینی نیز به دوش کشیده است. اما دهه ۱۳۹۰ نقطه عطفی در تاریخ این سینما به‌شمار می‌رود؛ چرا که از یک‌سو شاهد ورود پررنگ سازمان‌ها و نهادهای حکومتی با بودجه‌های کلان به عرصه تولید بودیم و از سوی دیگر فیلمسازانی ظهور کردند که تلاش کردند از روایت‌های کلیشه‌ای فاصله گرفته و به ابعاد انسانی، اجتماعی و حتی زنانه جنگ بپردازند.

سیلوستر استالونه در دهه ۱۹۷۰ با بازی در نقش راکی مسیر حرفه‌ای خود را آغاز کرد. این مجموعه فیلم سه نامزدی اسکار برای او به ارمغان آورد؛ دو نامزدی برای فیلم‌های اصلی راکی و سومی برای بازآفرینی همان نقش در دنباله سینمایی آن با عنوان «کرید» به کارگردانی رایان کوگلر. استالونه در سالهای فعالیتش همچنین سه بار نامزد جایزه گلدن گلوب شد که توانست برای ایفای دوباره نقش راکی در «کرید» این جایزه را از آن خودش کند. اما بازی‌های برتر استالونه تنها به نقش‌های اکشن نمادینش ختم نمی‌شود، چرا که او ثابت کرده است از پس نقش‌های دراماتیک هم به خوبی برآمده است. در ادامه درباره سیزده بازی برتر این بازیگر می‌خوانید.