بهترین های فیلم و سریال

درست مثل دنیای واقعی، افراد در فیلم‌ها همیشه به روش‌های گوناگونی جان خود را از دست می‌دهند. اما وقتی شخصیت‌ها به صورتی حماسی و در اوج فداکاری می‌میرند، ضربه احساسی بیشتری به تماشاگران وارد می‌شود. جان باختن در فیلم‌ها آسان است، اما مردن به گونه‌ای که در طولانی‌مدت به نفع صدها یا حتی هزاران نفر باشد، کاری بس دشوار است. تاریخ سینما، چه در فیلم‌های حماسی برنده جوایز، چه در داستان‌های دلهره‌آور، چه در فانتزی‌های حماسی و چه در آثار علمی-تخیلی تخیلی، همیشه قهرمانانی داشته که در لحظه فداکاری، به منافع عمومی فکر می‌کنند. ۱۰ مرگ قهرمانانه‌ای که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم، هرکدام به طریقی متفاوت صورت گرفته‌اند، و همان‌طور که شاید بی‌رحمانه به نظر برسد، می‌توان گفت دنیای بدون حضور آن‌ها جای بهتری شده است.

مجموعه‌ فیلم‌های «پارک ژوراسیک» نه‌تنها تعریف تازه‌ای از سرگرمی علمی‌ـ‌تخیلی ارائه دادند، بلکه رابطه سینما با تکنولوژی، علم ژنتیک و ترس‌های بنیادین انسان از طبیعت را دگرگون کردند. این فرانچایز که در سال ۱۹۹۳ با کارگردانی استیون اسپیلبرگ آغاز شد، در سه دهه با ترکیبی از وحشت، هیجان و هشدارهای اخلاقی، بینندگان را به تماشای جهانی برده که در آن دانش، کنترل را از دست انسان می‌رباید. از آرمان‌شهرِ علمی تا کابوسِ زیستی، «پارک ژوراسیک» فراتر از یک داستان درباره دایناسورهاست؛ بازتابی است از غرور علمی بشر و پیامدی که نادیده‌گرفتن مسئولیت در برابر دانش به همراه دارد.

سریال‌های تاریخی، چه آن‌هایی که در گذشته دور رخ می‌دهند و چه آن‌هایی که در قرن بیستم اتفاق می‌افتند، منبعی بی‌پایان از داستان‌های جذاب و تماشایی‌اند. سریال‌هایی حماسی با گروه بازیگران گسترده که رنج‌ها، تراژدی‌ها و قصه‌های گذشته را بازگو می‌کنند. سریال‌هایی که گاه براساس آدم‌های واقعی و اتفاق‌های تاریخی‌اند و گاهی با شخصیت‌های داستانی و میزانی چاشنی تخیل همراه هستند. بدیهی است که یک سریال تاریخی خوب باید بین یک روایت یک داستان پرکشش و حفظ اصالت و صحت تاریخی، تعادلی ظریف برقرار کند. در این مطلب از فیلیموشات به برخی از بهترین سریال‌های تاریخی نگاهی انداخته‌ایم. در انتخاب‌هایمان سعی کرده‌ایم دو موضوع داستان‌های جذاب و دقت تاریخی را در نظر بگیریم. همچنین برخی سریال‌ها اگرچه داستان‌شان در گذشته رخ می‌دهد، اما لزوما نمی‌توان آن‌ها را در دسته‌بندی آثار تاریخی گنجاند. به عنوان مثال سریال‌ها و فیلم‌های جنگی و غالب آثار وسترن در رده آثار تاریخی قرار نمی‌گیرند. با در نظر گرفتن این نکته، سراغ بهترین سریال‌های تاریخی می‌رویم.

جیمز دین، بازیگر جوان و افسانه‌ای سینمای هالیوود، در طول عمر کوتاه ۲۴ ساله‌اش، با تنها سه فیلم بلند توانست به یکی از ماندگارترین اسطوره‌های سینما تبدیل شود. «جیمز بایرون دین» در ۸ فوریه ۱۹۳۱ در ایندیانا به دنیا آمد. در کودکی مادرش را از دست داد و همین فقدان عاطفی تاثیر بزرگی بر شخصیت او گذاشت. او در دوران نوجوانی به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و در دانشگاه کالیفرنیای لس‌آنجلس (UCLA) به تحصیل در رشته بازیگری پرداخت. اما روحیه سرکش و بی‌قرارش خیلی زود او را به سمت فعالیت حرفه‌ای در تئاتر و سپس سینما کشاند.

یکی از مزایای فیلمسازی این است که می‌توان دوره‌های زمانی بسیار طولانی را در قالبی کوتاه و قابل‌هضم روایت کرد. با این حال، برخی از فیلمسازان دوست دارند چالش‌های جدیدی را تجربه کنند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند فیلم‌های خود را در زمان واقعی روایت کنند، به این معنی که مدت زمان فیلم با زمان اتفاقات داستان برای شخصیت‌های روی پرده برابر باشد. این رویکرد می‌تواند اهداف مختلفی داشته باشد، مانند به تصویر کشیدن جزئیات زندگی روزمره یا ایجاد تنش از طریق یک شمارش معکوس. پنج فیلمی که در ادامه معرفی می‌شوند، از زمان واقعی به روش‌های مختلفی استفاده می‌کنند، اما هرکدام در زمینه خود شاهکار محسوب می‌شوند. ظرف تخمه خود را آماده و ساعت را برای تماشای پنج فیلم معرکه تنظیم کنید!

پیمان معادی در وهله اول در سینمای ایران به عنوان فیلمنامه‌نویس شناخته شد اما خیلی زود استعداد و توانایی خود در دیگر عرصه‌ها را به منصه ظهور رساند و علاوه بر نویسندگی، کارگردانی و بازیگری را نیز تجربه کرد به طوری که نسل جدید علاقه‌مند به سینما شاید سیمای بازیگری او را به یاد بیاورند و چیزی از نویسندگی او ندانند. معادی برای جدایی نادر از سیمین جایزه خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد را از جشنواره برلین دریافت کرد و برای بازی در درخت گردو، سیمرغ بهترین بازیگر مرد را در جشنواره فیلم فجر به دست آورد. در ادامه، بهترین فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی و خارجی که در آن نقش ایفا کرده معرفی و تحلیل شده است.

دوران فیلمسازی جعفر پناهی در طول بیش از ۳ دهه را می‌توان به ۴ دوره تقسیم کرد: نخست دوره درخشان ورود او به سینمای بلند داستانی بود که با همکاری عباس کیارستمی و در ژانر کودک‌ونوجوان آغاز شد. دوره دوم پناهی به خروج او از سینمای کودک و ورود او به سینمای اجتماعی مربوط می‌شود. سومین دوره فیلمسازی پناهی به دوران انزوا، شخصی‌سازی و نوعی محرومیت سیاسی اجتماعی او مربوط می‌شد که حاصل آن ضعیف‌ترین آثار دوران کارنامه کاری پناهی است که از قضا از سوی فستیوال های خارجی به شدت مورد تحسین قرار می‌گرفت. آخرین دوره کارنامه کاری این فیلمساز که هنوز برای تحلیل این دوره زود است. اینجا معرفی و تحلیلی میذخوانید بر بهترین فیلم های جعفرپناهی در طول سه دهه فعالیت او.

ماساهیرو شینودا یکی از برجسته‌ترین چهره‌های موج نوی سینمای ژاپن و از کارگردانانی بود که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی، با زبانی بصری و جسورانه، روایت‌های تازه‌ای از جامعه و تاریخ ژاپن ارائه داد. او که متولد ۱۹۳۱ بود، ابتدا در استودیوی شوچیکو و زیر نظر «یاسوجیرو اوزو» فعالیت خود را آغاز کرد، اما به‌زودی مسیر خود را از سنت جدا کرد و در کنار کارگردانانی چون «ناگیسا اوشیما» و «هیروشی تشیگاهارا» به یکی از چهره‌های شاخص سینمای مدرن ژاپن بدل شد. نگاهی داریم به 10 فیلم برتر کارگردانی که کارنامه‌ای سرشار از تنوع داشت.

هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرد که بازیکن تیم فوتبال پرسپولیس با تنها یک گل ملی، بعد از یک دهه به پولسازترین ستاره سینمای ایران بدل شود. زمانی که پژمان جمشیدی به واسطه ارتباط و رفاقت با پیمان قاسم‌خانی برای نخستین‌بار در سریال «پژمان» نقش خودش را در دنیای واقعی بازی کرد و هنگامی که فیلم «50 کیلو آلبالو» با وجود اکران محدود، سومین فیلم پرفروش سال 1395 شد، هیچ‌کس از حضور یک ستاره پولساز در عرصه سینما و تلویزیون حرفی نزد. مرور بازخوردهای اولیه حضور جمشیدی در عرصه سینما و تلویزیون، اوج این بی‌مهری‌ها را به ستاره ‌این روزهای هنر هفتم نشان می‌دهد. اما حالا کسی نمی‌تواند از درخشش نام او روی پرده نقره‌ای ساده بگذرد.

در دنیای پرزرق‌وبرق سینما، برخی بازیگران صرفا ستاره‌اند و برخی دیگر، درخشش‌شان از عمق نقش‌هایی‌ست که ایفا کرده‌اند. اسکارلت جوهانسون از معدود بازیگرانی است که توانسته هر دو چهره را در یک مسیر حرفه‌ای جمع کند؛ از محبوب‌ترین چهره‌های فرش قرمز هالیوود تا یکی از انعطاف‌پذیرترین و پرچالش‌ترین بازیگران نسل خود. نکته‌ای که بازی اسکارلت جوهانسون را خاص می‌کند، ترکیب جذاب از ظرافت و قدرت است. او می‌تواند با کمترین دیالوگ، بیشترین احساس را منتقل کند و در عین حال، در دل صحنه‌های اکشن هم با تسلط ظاهر شود. تماشای او مثل گوش دادن به قطعه‌ای موسیقی است که هم ملایمت دارد و هم ضرب‌آهنگی کوبنده. از همکاری با کارگردانان مستقلی چون وودی آلن و نوآ بامبک تا حضور در فرنچایزهای بزرگی مثل دنیای سینمایی مارول، جوهانسون نشان داده که نه به یک ژانر خاص وابسته است و نه به تصویری ثابت از خودش. او بازیگری‌ست که مرزهای کلیشه را می‌شکند و همین ویژگی، او را برای تماشاگران سراسر جهان، بازیگری تکرارنشدنی کرده است. در ادامه، نگاهی خواهیم داشت به بهترین فیلم‌های کارنامه او؛ فیلم‌هایی که هرکدام نماینده بخشی از قدرت بازیگری و انتخاب هوشمندانه‌اش هستند.