گفت‌وگوی سریال

بیش از 30 سال است که وارد حوزه هنری شده و از حضور روی صحنه تئاتر گرفته تا بازی در سریال‌ها و فیلم‌های سینمایی تجربه نقش‌آفرینی دارد. در این میان گویندگی در رادیو را هم تجربه کرده است و به عرصه دوبله نیز وارد شده است؛ اگرچه خودش بازیگری را اولویت اولش قرار داده و معتقدست که همچنان تئاتر برایش رتبه یک را دارد. درباره مرضیه صدرایی صحبت می‌کنیم؛ بازیگر نقش «خاله الهه» در سریال «لالایی» به کارگردانی احمد درویشعلی‌پور.

با وجود اینکه پدرش دوست داشت او یک پزشک شود، مسیرش را در راه هنر و بازیگری ادامه داد. او که از پرورش‌یافتگان تئاتر است، برای نخستین بار در سال ۱۳۵۷ در نمایشِ دیکته و زاویه نوشته‌ غلامحسین ساعدی به کارگردانیِ بهرام دهقان بازیگری را تجربه کرد. سال ۱۳۶۸ با فیلم کوتاه «آخرین نگاه» جلوی دوربین رفت و سال ۱۳۷۱ برای اولین بار با فیلم «هنرپیشه» وارد سینما شد. او همچنین در سال ۱۳۷۰ با سریال «فروغ بی‌پایان» وارد عرصه تلویزیون شد. همه آنچه که در ابتدا گفته شد، بخشی از رزومه درباره ناهید مسلمی بازیگر پیشکسوت عرصه تئاتر، تلویزیون و سینما است که شاید بتوان گفت بیشتر شهرت ایشان از سال ۱۳۹۴ با ایفای نقش «بتول» در سریال «شهرزاد» شروع شد. مسلمی در مجموعه‌های نمایش خانگی از جمله «می‌خواهم زنده بمانم»، «سیاوش» و «یاغی» هم حضور داشته اما با شرکت در مسابقه «جوکر» خبرساز شده است. او با حرکات بامزه و چهره‌ جدی خود موجب خنده سایر شرکت‌کنندگان مسابقه شده است. لحظاتی مانند «یویو» گفتن، رپ خواندن و عزاداری در ختم ژاله صامتی، از جمله ماندگارترین سکانس‌های حضور وی در مسابقه بوده است. برآن شدیم تا برنده فصل دوم این مسابقه که با حضور بانوان هنرمند ضبط شد و به پخش رسید گفت‌وگویی داشته باشیم.

در تمام مدت گفت‌وگو از دغدغه‌هایش گفت؛ دغدغه‌هایی که سال‌ها او را در حوزه کودک نگه داشته است. وقتی از خستگی پرسیدیم، با خنده‌ای می‌گوید خستگی که هست اما با دیدن خنده بچه‌ها همه چیز از یادم می‌رود. داریوش فرضیایی یا همان عمو پورنگ سال‌هاست که برای کودکان این سرزمین کار می‌کند. آثارش بدون هدف نبوده و دغدغه‌مند تولید کرده است. از مادرش می‌گوید که یکی از مهم‌ترین اولویت‌های زندگی‌اش بوده و همین را دستمایه کرده تا برای نسل جدید با همین محور برنامه بسازد. خودش را فرزند تلویزیون می‌داند و این را چندین بار در گفت‌وگو تکرار می‌کند. به بهانه مجموعه جدیدی که در شبکه نمایش خانگی دارد روزنامه فرهیختگان با او گفت‌وگو کرده است.

لالایی به کارگردانی احمد درویشعلی‌پور و تهیه‌کنندگی پژمان لشکری‌پور این روزها از پلتفرم فیلیمو پخش می‌شود. در این سریال علاوه بر داریوش فرضیایی، هنرمندانی چون گوهر خیراندیش، سعید امیرسلیمانی، امیرمحمد متقیان، نعیمه نظام‌دوست، کمند امیرسلیمانی، سپند امیرسلیمانی، هلیا امامی، امیر کربلایی‌زاده، حامد وکیلی، امیر سهیلی، مرضیه صدرایی، ابراهیم شفیعی و نیما قربان‌زاده حضور دارند. مجموعه‌ای شاد که با حال و هوای دیگر کارهای داریوش فرضیایی همخوان است و برای کودکان ساخته شده، قصه درباره «گلشن» زن مسن و صاحب خیریه‌ای است که حافظه‌اش را بر اثر اتفاقی از دست داده و در شرایطی خاص مرد جوانی را با پسر از دست رفته‌اش اشتباه می‌گیرد. به همین بهانه روزنامه اعتماد با امیرمحمد متقیان چهره شناخته شده کودک گپ کوتاهی داشته که پیش روی شماست.

لالایی یک سریال ایرانی خانوادگی است که توسط احمد درویشعلی پور برای نمایش خانگی ساخته شده. در این سریال بازیگرانی چون داریوش فرضیایی، گوهرخیراندیش، نعیمه نظام دوست، کمند امیرسلیمانی، سپند امیرسلیمانی و هلیا امامی بازی می کنند. هلیا امامی، بازیگر نقش جوانه در این سریال، در گفت‌وگویی که با روزنامه همشهری انجام داده از اهمیت سریال‌های کودک در شکل‌دهی شخصیت کودکان و چالش‌های تولید چنین آثاری می‌گوید و دلایل علاقه‌اش به کار کودک را تشریح می‌کند.

گل یا پوچ یک بازی دسته جمعی است که معمولا دونفره نیز انجام می‌شود. در این بازی یک شی گرد کوچک مانند نخود، کاغذ، سنگ ریزه یا هر چیز کوچک مشابه را داخل یکی از دستان قرار داده به طوری که افراد دیگر آن را نبینند، سپس افراد مقابل باید به اصطلاح گل را پیدا کنند. این تعریفی ساده از این بازی پُرطرفدار و اصیل ایرانی است که برای اولین بار در قاب شبکه نمایش خانگی ظاهر شده است؛ البته نه به سادگی آنچه که در ابتدا گفتیم بلکه آیتم‌هایی برای جذاب‌تر کردن بازی به آن اضافه شده است. مسابقه «گل یا پوچ» با اجرای مهران مدیری این روزها مخاطبان پروپاقرصی پیدا کرده است که شاید قوی‌ترین دلیل آن بدیع و نو بودن اثر، کارگردانی و اجرای آن، تعلیق مسابقه، مهمانان متفاوت و غیر چهره و دکور و فضاسازی که شبیه قهوه‌های قدیمی‌ست، باشد. همین مساله باعث شد به سراغ گفت‌وگو با فرید ناظرفصیحی مدیر هنری مسابقه «گل یا پوچ» رفتیم که در ادامه می‌خوانید.

سهیل دانش اشراقی که فارغ‌التحصیل گرافیک از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است، فعالیت هنری را از سال 1375 آغاز کرد. او به عنوان کاریکاتوریست در مجلات کیهان کاریکاتور، طنز و کاریکاتور، توانا، همشهری، جام جم، حیات نو، سروش جوان، دوست و روزنامه ایران کار کرد و در پروژه‌های پویانمایی جمشید و خورشید، آریو، سفر به سرزمین دور نیز حضور داشت. او تاکنون علاوه بر برپایی نمایشگاه‌های انفرادی، به عنوان طراح فضا و شخصیت بازی‌های رایانه ایرانی در چند اثر از جمله سوشیانت فعالیت داشته است. دانش اشراقی همچنین در فیلم‌های بادیگارد، راه آبی ابریشم، به وقت شام و سریال ماه‌تی‌تی به عنوان طراح کانسپت و در فیلم‌های مسخره‌باز، روز صفر، روشن، روزی روزگاری آبادان و تئاتر‌های لامبورگینی، موزیکال الیور توئیست، مرد بالشی و نفرین قحطی‌زدگان به عنوان طراحی صحنه و لباس حضور داشته است. مسابقه «گل یا پوچ» جدیدترین فعالیت وی در نمایش خانگی محسوب می‌شود و همین بهانه‌ای شد تا با او گفت‌وگو کنیم.

رحمان سعادت از اقتصاددانان مطرح درباره تاثیر هلدینگ‌های فامیلی و شرکت‌های خصولتی در شکل گیری فساد کلان اقتصادی می‌گوید: در کشورهای اروپایی اقتصاد تا حد زیادی رقابتی است و افراد، بنگاه‌ها و شرکت‌هایی که عموما خدمات و کالاهای بهتری را ارائه می‌دهند، طبیعتا سود بیشتری هم کسب می‌کنند، در نهایت هم چرخه اقتصادی درست عمل می‌کند. از آنجاییکه زیر ساخت‌های اقتصادی ما چندان رقابتی نیستند، طبیعتا فسادهایی هم در حوزه‌های مختلف آن رخ می‌دهد.

سریال زخم کاری را می‌شود از ابعادی غیر هنری هم مورد بحث و بررسی قرار داد و مهم‌ترین وجه این سریال در این ۳ فصل، زاویه اقتصادی و مافیایی آن است. همین موضوع را با سعید الهی، کارشناس فرهنگی و تهیه‌کننده سینما مطرح کردیم که می‌خوانید.

سریال زخم کاری در زیرمتن خود تلاش کرده تا فساد اقتصادی و پیامدهای آن را در مناسبات آدم ها در دل قصه و به واسطه رقابت ها و زد و بندهای که در هلدینگ های اقتصادی صورت می گیرد و دامنه آن تا ناهنجاری های غیراخلاقی و رفتارهای غیر انسانی می رسد در درون قصه خود بازنمایی کند. به همین دلیل با دکتر غلامرضا حداد دکترای روابط بین الملل، استادیار و مدیر گروه اقتصاد سیاسی و سیاستگذاری دانشگاه علامه طباطبائی در این باره گفت‌وگو کردیم که می‌خوانید.