نقد و یادداشت فیلم

مستند ترومن و تنسی: یک گفتگوی صمیمانه پرتره‌ای از دوستی و رقابت دو غول ادبیات آمریکایی، ترومن کاپوتی و تنسی ویلیامز است؛ مستندی که گفت‌وگوهای آن عمدتاً از زبان خود نویسندگان روایت می‌شود.

فیلم پسران شهر جهنمی به بازگو کردن افسانه‌های بومی خون‌آشامی تمایل دارد و تلاش می‌کند به ریشه‌های ایرلندی‌اش برگردد. به همین دلیل، اثری جسورانه و گستاخ است.

فیلم مورتال کامبت 2021 نشان داد که نوشتن یک قصۀ منسجم برای این شخصیت‌ها وسوسه‌‌ای جدی است که کارگردان‌ها را به دامی خطرناک می‌اندازد.

لوین با استفاده از تجربۀ شخصی خودش فیلم خرس سیاه را با صداقتی بی‌پروا برای مخاطب ساخته و بازی گیرا و فوق‌العادۀ آبری پلازا نیز به جذابیت آن افزوده است.

فیلم Nobody با داستان‌گویی ماهرانه‌اش بیننده را به قدری مجذوب می‌کند که ضعف‌های آن مثل مشکلات فیلمنامه یا عاری بودن از  پیام‌های اخلاقی دیگر به چشم نمی‌آیند.

فیلم هر نفسی که میکشی با فضاسازی مینیمال، موسیقی قوی و قاب‌بندی‌های آبی-خاکستری خودش را فیلمی در سبک معمایی و هیجان‌انگیز معرفی می‌کند.

ماجرای فیلم قدرت (با عنوان اصلی The Power) از این قرار است که پرستار جوانی به نام وال (با بازی رز ویلیامز) در اولین روز کاری خود و در دوران خاموشی‌های پی‌درپی سال 1974 به بیمارستانی در شرق لندن می‌رود و در حالی که مجبور است در شیفت شب‌کار کند، باید با تاریکی‌ها و یک روح پلید نیز دست‌وپنجه نرم کند. برای نقد و بررسی این فیلم با فیلیموشات همراه باشید.

فیلم یک دور دیگر اثری انگیزشی در قالب یک فیلم داستانی است که می‌خواهد جنگیدن را بیاموزد.

فیلم ترانه هایی که برادرانم به من آموختند اولین اثر کلویی ژائو است. فضاسازی و فیلم‌برداری این فیلم تحسین‌برانگیز است و نقش‌آفرینی‌های قابل‌تأمل و جهان‌بینی خاصی دارد.