گزارش فیلم

«خانه دوست کجاست؟» را می‌توان مهم‌ترین فیلم عباس کیارستمی دانست. فیلمی که هم او را به عنوان یک فیلمساز مولف به دنیا معرفی کرد و هم جریان فیلمسازی کانون پرورش فکری را به سمت یک هویت مستقل پیش برد. به مناسبت سالگرد اکران این فیلم سینمایی نگاهی انداخته‌ایم به نقدها و تحلیل‌های این فیلم که در ادامه می‌خوانید.

سال 1996 بود که کمپانی برادران وارنر تصمیم گرفت پای تمام قهرمان‌های انیمیشن‌های تولیدی‌اش را به یک فیلم سینمایی بلند باز کند. این ایده به اندازه کافی بلندپروازنه و هیجان‌انگیز بود، اما وقتی دیوانه‌وار شد که پای مایکل جردن بهترین بسکتبالیست تاریخ و یکی از بهترین ورزشکار‌های تاریخ هم به قصه باز و قرار شد فیلم به صورت لایو-اکشن و ترکیبی از فیلم و انیمیشن تولید شود. به این ترتیب بود که Space Jam با نام فارسی، هرج‌ومرج فضایی، متولد شد. ایده بامزه فیلم (ربوده شدن ستارگان بزرگ بسکتبال آمریکا توسط موجودات فضایی برای ایجاد سرگرمی در یک سیاره دیگر!) و البته حضور جردن و ده‌ها ستاره محبوب کارتونی باعث شد فیلم فروش خوبی را تجربه کند...

ایستر اگ یک‌جورهایی تخم‌مرغ شانسی است که داخلش چیزهای خوشایندی وجود دارد. این مفهوم به سینما هم تسری پیدا کرد و از برهه‌ای که سینما به بلوغ رسید، بعضی از کارگردان‌های خوش‌ذوق و باهوش شروع کردند به گذاشتن نشانه‌هایی مخفی در فیلم‌هایشان تا مخاطب بتواند این نشانه‌ها را کشف کند. به این نشانه‌ها که عموما ارجاعاتی است به فیلم‌های دیگر خود کارگردان یا فیلم‌های سینمایی کارگردان‌های دیگر، می‌گویند «ایستر اگ».

کشتی آنجلیکا از مهم‌ترین آثار سینمای ایران در دهه 60 است. فیلمی که در 11 آبان سال 68 به اکران عمومی در آمد. محمد بزرگ‌نیا کارگردان فیلم‌های دریایی سینمای ایران در دومین تجربه کارگردانی به سراغ یک اثر پرهزینه و خوش ساخت رفته است. در این مطلب به مناسبت سالگرد اکران این فیلم نگاهی داریم به واکنش منتقدان و آنچه در زمان اکران فیلم بر آن گذشت.

از روزگاری که جای شخصیت عروسکی وسواسی و لوس «نارنجی» در مجموعه تلویزیونی «مدرسه موشها» و سپس فیلم سینمایی «شهر موشها» صحبت کرد و تا به امروز که در فیلم «روزی روزگاری آبادان» در نقش مادر خانه دار آبادانی که روزهای اواخر سال درگیر اتفاقی غیرقابل پیش‌بینی می‌شود بازی کرد، ۴ دهه گذشته است. این مطلب، بزرگداشت یا یادداشت‌واره‌های معمول در ستایش یک بازیگر نیست بلکه نگاهی آماری و حاشیه‌ای است به بهانه تولد سیمین سینمای ایران.

نقش بزی در حال پریدن که روی یک جام سفالین، نقش بسته و از دل گوری ۵ هزار ساله در شهرسوخته در جنوب شرقی ایران بیرون کشیده شد، توانست نام ایران را به عنوان دارنده کهن‌ترین انیمیشن‌ جهان ثبت کند. اما امروز انیمیشن در مسیر رشد خود معنای دیگری یافته و به عنوان یک هنر-صنعت در سطح دنیا مطرح است و غول‌های بزرگ انیمیشن‌سازی دنیا از جمله دیزنی، پیکسار و... با تجاربی بیش از صد سال، در این حوزه همچنان حضور فعال دارند و کمتر کشوری می‌تواند پابه‌پای آنها به رقابت برخیزد.

فیلم ناخدا خورشید ساخته ناصر تقوایی از مهم‌ترین آثار سینمای ایران است. فیلمی که با اقتباس از یکی از آثار همینگوی ساخته شده و در 6 آبان 1366 روانه پرده سینماها شد. به بهانه سالگرد اکران این فیلم نگاهی داشتیم به اظهارنظرها و رخدادهای پیرامون این فیلم که در ادامه می‌خوانید.

سالروز ميلاد پيامبر اکرم و هفته وحدت، بهانه‌ای شد تا نگاهی بیاندازیم به یکی از خاطره‌انگیزترین فیلم‌های همه عمرمان. حالا ۴۵ سال از ساخت فیلم محمد رسول الله (با نام بین‌المللی The Message و نام عربی الرساله- ساخته شده در ۱۹۷۶) به کارگردانی مرحوم مصطفی عقاد گذشته. فیلمی که هنوز جذاب است و حرف‌های کمتر شنیده شده و خوانده شده‌ای درباره آن وجود دارد. این مطلب پیش از این در هفته‌نامه همشهری جوان منتشر شده و الان به‌روزرسانی شده است.

سینمای داستانی در ایران با ساخت فیلم «آبی و رابی» در سال 1309 آغاز شد اما پس از چند تجربه، از سال 1316 به خوابی ۱۱ ساله فرو رفت. در واقع از سال 1327 است که جریان مستمرّ فیلمسازی در ایران آغاز می‌شود. مشکلاتی چون کمبود امکانات و ناآشنا بودنِ فیلمسازان ایرانی به اصول فیلمسازی، باعث شده بود تا اکثر آثار اولیه‌ی سینمای ایران کم‌مایه و آماتوری باشند. در این میان، معدودی از فیلمسازان بودند که، با استفاده از همان امکانات محدود، تلاش کردند تا سینمای ایران را از نظر تکنیکی به جلو هل دهند. در میان این فیلمسازان، ساموئل خاچیکیان از همه مهم‌تر و تأثیرگذارتر بود. در آستانه بیستمین سال درگذشت او در سی‌ام مهر ۱۳۸۰، نگاهی انداخته‌ایم به اثر او در سینمای ایران.

این روزها سریال چاکی به یکی از محبوب‌ترین سریال‌های ترسناک جهان تبدیل شده و پخش این سریال مورد استقبال کاربران فیلیمو هم قرار گرفته است. بیایید درباره آن کمی بیشتر بخوانیم و بترسیم!