بهترین های فیلم و سریال

شاید نمای اول هر فیلم را بتوان همان «مشت اول» نامید. نمای اول معرف حال‌وهوای فیلم است و از همان ابتدا به ما می‌گوید قرار است در چجور دنیایی غرق شویم. درباره سکانس‌های افتتاحیه منتخب تاریخ سینما زیاد نوشته شده، اما نمای ابتدایی که گاهی حتی قبل از شروع تیتراژ اتفاق می‌افتد، مزه دیگری دارد. دیدن این نما کنجکاوی‌برانگیز است. با دیدنش یا برای تماشای ادامه فیلم دچار هیجان می‌شویم، یا توی ذوق‌مان می‌خورد و صبر می‌کنیم و به فیلم زمان می‌دهیم تا خودش را به ما اثبات کند. در این مطلب رفته‌ایم سراغ هفت فیلم که دارای بهترین نماهای افتتاحیه تاریخ سینما هستند تا ببینیم کارگردانان بزرگ، با چه ترفندهایی مشت اول را محکم زده‌اند.

معدود ستارگانی هم‌سن‌وسال تیموتی شالامی پیدا می‌کنید که به اندازه او در مقام یک سلبریتی، زبانزد خاص و عام شده باشند. او از زمان درخشش دومرحله‌ای‌اش در سال 2017 با دو فیلم «لیدی برد» و «مرا به نام خودت صدا بزن»، چهره محبوب فضای مجازی بوده و ویژگی‌های مختلفش مورد بررسی طرفداران قرار گرفته است. همین‌ها باعث شد که او به الگوی نسل خودش از جوان‌اول و بازیگر جذابِ پرده نقره‌ای بدل شود. شالامی در پس چهره زیبایی که دارد حضور موثر و پرشوری در نقش‌هایش دارد. بد نیست نگاهی به بهترین بازی‌های این ستاره جوان بیاندازیم که به نظر می‌رسد روزهای فوق‌العاده‌ای را هم در پیش رو دارد.

خاطره‌ها علاوه بر تصویر، صدا دارند، عطر دارند، وقتی به یاد می‌آیند همراه با خودشان ترکیبی از صداها و نورها و مکان‌ها را می‌آورند. آدم‌ها را گاهی بیش از واقعیت در تصویر جا می‌دهند و گاهی کمتر. تصویرِ خاطره‌ها را ذهن ما به دلخواهش دستکاری می‌کند اما صداها را بعید است بتوان تغییر داد. مثلا شما در تاکسی نشسته‌اید در یک روز بهاری، موسیقی که از رادیوی تاکسی پخش می‌شود، به ناگاه پرتاب می‌شوید به یک تصویر، تصویری که روی صندلی قرمز سینما با یارتان نشسته‌اید، شخصیت‌ها را در صفحه نقره‌ای به یاد می‌آورید و حالی که آن روز در آن لحظه تجربه کرده‌اید. موسیقی در نقش ماشینِ زمان، شما را به بیست و اندی سال پیش برده است، شما را به سینمای محله‌تان با صندلی‌های چوبی‌اش کشانده و دلتان برای طعم ساندویچ کالباسی که خورده‌اید تنگ شده، آن لحظه را از نو در چهل سالگی با موسیقی زندگی کنید. ما لحظاتی از بهار را برایتان انتخاب کرده‌ایم تا با صدای بهاری آن‌ها، تصویر فیلم‌ها و خودتان زمانی که آن فیلم‌ها را تماشا می‌کردید، یادتان بیاید. چرا انتخابمان بهاری است؟ به تاریخ انتشار این مطلب نگاه کنید. مساله حل می‌شوید. این شما و این صدای بهار در سینمای ایران.

در این فهرست ده‌فیلمی از بهترین بازی‌های جولین مور، فیلمی جا نگرفته است که مور برایش برنده جایزه اسکار شد! اما همین موضوع، حرف‌های زیادی درباره استعداد این بازیگر توانمند در خود دارد. مور پس از این‌که با ۴ نامزدی جوایز اسکار در خلال سال‌های 1997 تا 2002 به چهره‌ای آشنا در جوایز آکادمی بدل شد، تندیس طلایی بهترین بازیگر زن اصلی را به‌شایستگی برای بازی در نقش زنی مبتلا به آلزایمر در فیلم «همچنان آلیس» (Still Alice) محصول 2014 برنده شد. مور همان‌طور که انتظار می‌رفت عالی بازی کرد و در مدت زمان صددقیقه‌ای پراشک فیلم، تمام ظرافت‌ها و جزییات چنین شخصیتی را به نمایش گذاشت؛ و با این‌که «همچنان آلیس» در نهایت اسکار را برایش به ارمغان آورد اما کارنامه بازیگری مور، مملو از آثار به‌یادماندنی، منحصربه‌فرد و جالبی است که می‌توان از آن‌ها قدردانی کرد.

اگر در میان ستاره‌های سینما به دنبال موردی متقاعدکننده هستید که ارزش تحصیلات تکمیلی را نشان بدهد، مریل استریپ نمونه‌ای درخشان است. او سال 1975 و در 26 سالگی با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا از دانشگاه ییل فارغ‌التحصیل شد (وی با پیشخدمتی و ماشین‌نویسی مخارجش را تامین می‌کرد) و سپس در شهر نیویورک روی صحنه رفت. او ظرف یک سال برنده جایزه تونی شد. در دو سال، اولین نقشش در فیلمی بلند را بازی کرد؛ و در سال سوم، برنده جایزه اسکار شد. واقعا این‌طور به نظر می‌رسد که او پولش را در دانشگاه هدر نکرده است. مریل استریپ تا امروز در بیش از ۵۰ فیلم بازی کرده و تقریبا فضای هر ژانر سینمایی را تجربه کرده است. او در کنار برخی از بزرگ‌ترین ستاره‌های جهان قرار گرفته و با بعضی از بزرگ‌ترین کارگردانان تاریخ سینما همکاری کرده است؛ و آن‌هایی که تمام فیلم‌هایش را تماشا کرده‌اند با قدرت می‌توانند بگویند که استریپ هرگز نمی‌تواند بد بازی کند. در واقع او همیشه چیزی را در شخصیت‌هایش - و حتی در بیهوده‌ترین نقش‌ها - پیدا می‌کند؛ و البته به‌قدری خوب است که ریسک‌هایش اصلا به چشم نمی‌آیند. طرفداران او می‌دانند که بازی‌هایش بدون تلاش به نظر می‌آیند اما واقعا چنین نیست و این حاصل توانایی بی‌مانندِ استریپ است. با این تفاسیر، اشاره نکردن به هر فیلمی در کارنامه مریل استریپ می‌تواند نادیده‌گرفتن باقی فیلم‌ها و درخشش او باشد؛ پس هر فهرستی از کارنامه این بازیگر - که تمام فیلم‌ها و بازی‌هایش را در بر نگیرد - ناقص خواهد بود.

مارلون براندوی بزرگ (1924-2004) بازیگری بود که طرفدارانش را هم با بازی‌های سبک مِتُد خود به وجد آورد و حیران کرد، و هم با رفتارهای عجیب‌وغریبش سر صحنه یا در زندگی واقعی، در مواردی آن‌ها را از خود بیزار کرد. کارنامه او فرازوفرودهای بسیاری داشت اما امروز، فیلم‌های کلاسیک ارزشمندی از مارلون براندو به یادگار مانده است. بیایید این فیلم‌ها را مرور کنیم. سپس ده حقیقت جذاب درباره این اسطوره بازیگری را هم تدارک دیده‌ایم که می‌خوانید.

از کلیشه‌ها که بگذریم، هیچ چیز به اندازه یک فیلم ورزشی خوب قدیمی نیست. مانند هر ژانری، فیلم‌های ورزشی کلیشه‌های خود را دارد: داستان آدم‌های توسری‌خوری که در شرف باخت هستند یا استفاده از ورزش برای یافتن شادی. اما بهترین فیلم‌های ورزشی، مانند خود ورزش، تاثیر عمیق‌تری بر تماشاگر می‌گذارد و انتظارات او را زیر سوال می‌برد. 18 فیلم پیش‌رو از بهترین فیلم‌های ورزشی سال‌های گذشته است که امتیازهای خوبی هم از منتقدان گرفته‌اند.

اسکار به عنوان مشهورترین جشن سینمایی دنیا فاصله‌ چندانی تا صدمین دوره خود ندارد. چه اسکار را دوست داشته باشیم چه نه، نامزدها و برندگان اسکار همیشه در مرکز توجه علاقه‌مندان سینما در سراسر جهان قرار داشته‌اند. از سوی دیگر، رقابت‌های اسکار هر سال با حواشی و بحث‌های بسیاری همراه بوده‌اند. آکادمی اسکار بارها بخاطر انتخاب‌ها و بی‌‌سلیقگی‌های خود مورد انتقاد علاقه‌مندان سینما قرار گرفته است. چه بسیار فیلم‌ها و فیلمسازان و بازیگرانی که علی‌رغم شایستگی‌های‌شان، توسط آکادمی اسکار با کج سلیقگی نادیده گرفته شده‌اند. به عنوان یک نمونه بارز، شاید هیچ‌کس باور نکند که آلفرد هیچکاک هیچ‌گاه برنده جایزه اسکار کارگردانی نشد. همچنین فیلم‌های متوسط زیادی در این سال‌ها برنده اسکار شده‌اند که در حافظه بسیاری از سینمادوستان ردی ازشان باقی نمانده است و این خود نشان می‌دهد که برنده شدن در اسکار لزوما رمز ماندگاری هیچ فیلمی نیست. با اینحال اگرچه از نگاه بسیاری از سینه‌فیل‌ها و سینمادوستان، جوایز اسکار (و به‌طور کلی جوایز اکثر فستیوال‌ها و جشن‌های سینمایی دیگر)، معیار نهایی و اصلی ارزش‌گذاری فیلم‌ها نیستند، اما نمی‌توان اهمیت و جذابیت آن را انکار کرد. همانطور که هیچ علاقه‌مند سینمایی نیست‌ که از دیدن مجسمه اسکار در دستان فیلمساز یا بازیگر محبوب خود، خشنود نشود.

شاید عجیب به نظر برسد که «مایکل مان» با آن اسم و آوازه تنها دوازده فیلم بلند ساخته است! این کارگردان 80 ساله، در حوزه سینمای اکشن تخصص دارد و در کنار شاهکاری به نام «مخمصه»، آثار ضعیفی هم کارگردانی کرده که هیچ‌کدام بر آثار درخشان او سایه نینداخته‌اند. اکران فیلم «فراری» با بازی «آدام درایور» بهانه‌ای شد تا برویم سراغ کارنامه این فیلمساز کهنه‌کار و هفت فیلم برتر مایکل مان را با هم مرور کنیم.

یک فیلم خوب جاده‌ای می‌تواند حال و هوای مخاطب را عوض کند. سال پیش تلما و لوئیز سوار ماشین شدند و دست به سفری جاده‌ای زدند که یکی از بهترین فیلم‌های جاده‌ای تمام دوران در نیم قرن گذشته را ساختند. اما فیلم‌های جاده‌ای که در خاطره‌هایمان مانده، کدام است؟ مسلما فیلم‌های کلاسیکی مانند تلما و لوئیز یا ایزی‌رایدر سریع‌ترین نام‌هایی است که به ذهن می‌آیند. معیار فهرستی که در پیش‌رو برایتان آماده کرده‌ایم، امتیازهایی است که فیلم‌های جاده‌ای در سایت جمع‌آوری آرای منتقدان راتن تومیتوز بدست آوردند و مانند همیشه براساس سال تولیدشان مرتب شدند.