نیسان آبی؛ بی‌ادعا و مردم‌پسند

سریال نیسان آبی در قامت سریال طنز به ویژه در مقایسه با سریال‌هایی که در این مدت از شبکه نمایش خانگی و تلویزیون پخش می‌شد، نمره قابل قبولی می‌گیرد. داستان نیسان آبی محترم است و برخلاف ادبیات طنز مرسوم شده در این سال‌ها تمیز است و به راحتی می‌شود با اعضای خانواده آن را دید و لذت برد. بله، از آخرین کار منوچهر هادی نمی‌شود انتشار یک شاهکار تمام عیار را داشت اما در اندازه یک سریال طنز که بشود با اعضای خانواده آن را دید و ساعتی خوش بود، خوب است و می‌شود به آن نمره قبولی داد. در دهه هفتاد بسیاری از ایرانی‌ها، عاشق جمشید هاشم پور بودند و حالا این سریال روایت کننده این عاشق است. عشقی که جدی است و یک زندگی را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. همین سوژه و تا حدودی متفاوت بودنش باعث می‌شود تا مخاطب پای سریال نیسان آبی بنشیند. نکته دیگر در مورد این سریال، بازی تا حدودی خوب بازیگران است. حسین یاری برخلاف تجربیات قبلی‌اش با منوچهر هادی، این بار توانسته به خوبی از پس نقش «جمشید قاسم پور» بر بیاید و یک بازی خوب از خود به نمایش بگذارد. بازیگری که بسیاری او را یکی از توانمندترین بازیگران سینما ایران می‌دانند که قدر خود را نمی‌داند. حضور مهران غفوریان با ظاههری تازه بخشی از جذابیت این سریال است. او نقش یک رفیق پای کار را به خوبی ایفا کرده است. همه اینها را گفتیم تا به این نتیجه برسیم که «نیسان آبی» در اندازه خودش سریالی خوبی است. همین که مردم می‌نشینند و برای دیدن آن پول می‌دهند، یعنی سریال منوچهر هادی موفق بوده است. یکی از اشکالات این روزهای فضای هنری کشور این است که فکر می‌کنند همه سریال‌ها وفیلم‌ها باید شاهکار باشند و این در حالی است که هیچ کجای دنیا اینگونه نیست. گاهی برخی از سریال‌ها و فیلم‌ها تنها برای مردمی ساخته می‌شوند که می‌خواهند از طریق یک سریال سرگرم شوند. نیسان آبی همین کار را انجام می‌دهد. منوچهر هادی هم در مورد این سریال هیچ ادعایی ندارد. اتفاقا سریال نیسان آبی نشان می‌دهد که منوچهر هادی یک کارگردان توانمند در حوزه طنز است. مرور کارهای او در این حوزه نشان می‌دهد اگر این کارگردان پرکار، مسیر طنز را در پیش بگیرد؛ موفق تر از روزهایی خواهد بود که فیلم‌های عاشقانه و اجتماعی می‌سازد.