خالق زیبای خفته از دنیا رفت

جین بائر، انیماتوری که در کارنامه نیم‌قرنی خود در آثاری چون «زیبای خفته»، «نجات‌دهندگان» و «چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟» فعالیت داشت، در ۹۱ سالگی درگذشت.

بهترین لایو اکشن‌های دیزنی کدامند؟

جین بائر روز دوشنبه در خواب و در خانه‌اش در ون نایس درگذشت. این خبر را سخنگوی «والت دیزنی انیمیشن» اعلام کرد. او در سال ۱۹۸۴ به همراه همسر دومش دیل بائر شرکت «بائر انیمیشن» را تأسیس کرد و در فیلم شاخص «چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟» (۱۹۸۸) بر سکانس‌های «تون‌تاون» و شخصیت «بنی تاکسی» نظارت داشت. در دوران مدیریت او، «بائر انیمیشن» گسترش یافت و به یکی از معدود استودیوهای مستقل و کاملاً خودکفای انیمیشن در ایالات متحده تبدیل شد؛ مجموعه‌ای که تمام بخش‌های تولید انیمیشن، از جمله جوهر و رنگ دیجیتال، کامپوزیت، ضبط و جلوه‌های ویژه را در اختیار داشت. او بسته به پروژه، بر تیمی متشکل از ۵۰ تا بیش از ۱۰۰ هنرمند و نیرو نظارت می‌کرد. بائر همچنین با راه‌اندازی «بائر انیمیشن کمرا سرویسز» فعالیت خود را توسعه داد؛ شرکتی که بخش‌های عمده‌ای از فیلم‌های دیزنی «پری دریایی کوچولو» (۱۹۸۹) و «شاهزاده و گدا» (۱۹۹۰)، همچنین «روور دنجر‌فیلد» (۱۹۹۱)، «فرن‌گالی: آخرین جنگل بارانی» (۱۹۹۲)، «شاهدخت قو» (۱۹۹۴) و پروژه‌های متعددی برای «برادران وارنر انیمیشن» و «هانا-باربرا» را فیلم‌برداری کرد. پس از جدایی همسرش در اوایل دهه ۱۹۹۰ — که او در سال ۱۹۹۸ به‌طور تمام‌وقت به دیزنی پیوست — بائر تا اوایل دهه ۲۰۰۰ مدیریت شرکت را ادامه داد و سپس بازنشسته شد. (دیل بائر در سال ۲۰۲۱ بر اثر عوارض بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) درگذشت.) جین مورین شاتاک ۳۰ اکتبر ۱۹۳۴ در وینیپگِ مانیتوبا به دنیا آمد. او در «آرت سنتر» پاسادنا آموزش دید و در سال ۱۹۵۵ به عنوان دستیار انیماتور در «زیبای خفته» (۱۹۵۹) مشغول به کار شد و در کنار گروه افسانه‌ای «نه پیرمرد» دیزنی فعالیت کرد. او در همان‌جا با انیماتور ایوائو تاکاموتو آشنا شد و در سال ۱۹۵۷ با او ازدواج کرد، اما دو سال بعد از هم جدا شدند. در اوایل دهه ۱۹۶۰ در استودیوی «اِد گراهام انیمیشن» روی آگهی‌های بازرگانی و مجموعه‌های انیمیشنی کار کرد و مدتی نیز در اروپا زندگی کرد. پس از بازگشت به آمریکا، در «پانتومایم استودیوز» در بخش لی‌آوت مجموعه‌هایی چون «اسکای‌هاوکس» و «اسپید ریسر» فعالیت داشت. پس از همکاری با «فیلمیشن استودیوز» در مجموعه‌هایی از جمله «آکوامن» و «سفر به مرکز زمین»، در سال ۱۹۷۵ به دیزنی بازگشت و به عنوان دستیار انیماتور میلت کال در «نجات‌دهندگان» (۱۹۷۷) کار کرد و شخصیت شرور «مدوسا» را طراحی کرد. او همچنین در فیلم‌هایی چون «روباه و سگ شکاری» (۱۹۸۱)، «سرود کریسمس میکی» (۱۹۸۳) و «دیگ سیاه» (۱۹۸۵) فعالیت داشت و سپس به‌صورت فریلنس در «هانا-باربرا» برای مجموعه «اسمورف‌ها» و آثار دیگر استوری‌بورد طراحی کرد. در کارنامه بائر همچنین انیمیشن فیلم‌های «فلچ زنده است» (۱۹۸۹)، «آخرین قهرمان اکشن» (۱۹۹۳) و «آرایشگر و هیولا» (۱۹۹۷) دیده می‌شود و او در «آرزوی آنابل» (۱۹۹۷) به عنوان نویسنده و تهیه‌کننده اجرایی حضور داشت. او در کتاب تحسین‌شده «جوهر و رنگ: زنان انیمیشن والت دیزنی» (۲۰۱۷) نوشته میندی جانسون و همچنین مستند «مدادها در برابر پیکسل‌ها» (۲۰۲۳) معرفی شده است. بائر از اعضای بنیان‌گذار «زنان در انیمیشن» بود و سال‌ها عضویت «آکادمی علوم و هنرهای سینما»، «آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون»، «انجمن انیمیشن» و «زنان در فیلم» را در کارنامه داشت. او در سال‌های پایانی عمر خود، تجربه‌هایش را در پنل‌ها، جشنواره‌ها و کلاس‌های درس با نسل جدید هنرمندان انیمیشن به اشتراک می‌گذاشت. بائر همچنین به این موضوع افتخار می‌کرد که «بائر انیمیشن» سه سال پیاپی قهرمان «لیگ والیبال ساحلی انیمیشن» شده و تیم‌های «هانا-باربرا» و «دیزنی فیچر انیمیشن» را شکست داده است. از او یک پسر به نام مایکل و شریک زندگی‌اش بث، برادری به نام جرالد، خواهرشوهرش مارلین، خواهرزاده‌هایش لوری-جین و ارین، نوه‌خواهرزاده‌اش لیلی-جین و نوه‌برادرزاده‌اش جاستین به یادگار مانده‌اند. خانواده او اعلام کرده‌اند که علاقه‌مندان می‌توانند به یاد او به «مرکز پذیرش حیوانات بست فرندز» در غرب لس‌آنجلس کمک مالی کنند.