فیلم مارون چطور فیلمی است؟

چه خبر از جشنواره فیلم فجر ۱۴۰۴

خلاصه داستان فیلم مارون

در خلاصه داستان فیلم مارون آمده است: نان، سیاست و توطئه‌ای که در رگ‌های زمین کاشته شد... «مارون» درباره هدایت است که ریشه در ایل لر و خاطراتی عمیق از زمین و کشاورزی در یکی از روستاهای حاشیه رود مارون در استان کهگیلویه و بویراحمد دارد و در دانشگاه فلوریدا آمریکا تحصیل می‌کند.

بازیگران و عوامل فیلم مارون

فیلم مارون به تهیه‌کنندگی مهدی صاحبی و کارگردانی امیراحمد انصاری از تولیدات انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس بنیاد فرهنگی روایت فتح است که با حضور بازیگرانی از سینمای ایران، روسیه و ترکیه ساخته شده است. جمشید هاشم‌پور، امیرحسین فتحی، محمدرضا فتحی، ملیکا مبارکشینا (از روسیه)، سازیه مشه اردیل (از ترکیه)، محمد صدیقی مهر، فلیپ ساپرکین، ایمان برات پور، مهدی مددکار، الهام روشن، علیرضا گیلوری، گیتا یاسری، محمدرضا گشانی، امیرارسلان فروردین، مجید رنگی، ابوالفضل غلامی، کیانا دژکامه، غلامرضا قنواتی، حسین رشیدی، مهدیه عرب، حسین رضایی و شهرام جلیلیان در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند. عوامل این فیلم سینمایی هم عبارت‌اند از؛ نویسنده فیلمنامه: مهدی صاحبی، مدیر فیلمبرداری: داوود محمدی، مشاور فیلمنامه: سید محمدحسینی، تدوین: نیما حسن‌دوست، طراح صحنه: حمید شهیری، صداگذار: علیرضا علویان، طراح لباس: زهره رحمانی، چهره‌پرداز: مرتضی کهزادی، مدیر تولید: داوود جمشیدی، صدابردار: امیر شاهوردی، آهنگساز: سروش انتظامی، جلوه‌های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، جلوه‌های ویژه بصری: بهنام خاکسار و رضا انصارین، مدیر برنامه‌ریزی: محمد حجت ذیجودی، طراح بدلکاری: امیرحسین خنجری، طراح لوگو و پوستر: پژمان ابوالقاسمی و عکاس: سمیه میری. [caption id=\"attachment_218160\" align=\"alignnone\" width=\"1280\"] پشت صحنه فیلم مارون[/caption]

درباره کارگردان فیلم؛ امیراحمد انصاری

امیراحمد انصاری کارگردان سینما و تلویزیون ایران، متولد سال ۱۳۵۸ است. او فعالیت حرفه‌ای خود را در سینما با تمرکز بر فیلم‌های اجتماعی و ملتهب آغاز کرد و به‌واسطه نگاه واقع‌گرایانه و توجه به جزئیات روانی شخصیت‌ها، به‌تدریج نامش در میان فیلمسازان نسل خود مطرح شد. نقطه عطف کارنامه امیراحمد انصاری، کارگردانی فیلم «هاری» در سال ۱۳۹۳ بود؛ فیلمی که او در ۳۵ سالگی ساخت و با استقبال نسبی منتقدان و اهالی سینما روبه‌رو شد. همکاری با بازیگرانی چون میلاد کی‌مرام، مینا ساداتی و جمشید هاشم‌پور، تجربه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار برای او رقم زد و جایگاهش را به‌عنوان کارگردانی جدی در سینمای ایران تثبیت کرد. او در ادامه مسیر خود، فیلم «خون‌مردگی» را در سال ۱۳۹۶ کارگردانی کرد و بار دیگر به سراغ فضایی اجتماعی و شخصیت‌محور رفت. تازه‌ترین اثر این فیلمساز، «مارون» است که در چهل‌وچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر حضور دارد و انصاری را بار دیگر به کانون توجه مخاطبان و منتقدان بازگردانده است؛ فیلمی که ادامه دغدغه‌های اجتماعی او در قالبی پخته‌تر تلقی می‌شود.

نقد و بررسی فیلم مارون

این نقد و نوشته‌ها، نظر کوتاه ولی دست‌اولِ منتقدان و نویسندگان سینمایی است؛ شاید بعدها همه چیز تغییر کند! در ضمن، انتشار آن‌ها -لزوما- به معنای تایید فیلیموشات نیست

محمد تقی‌زاده

فیلم «مارون» به کارگردانی امیراحمد انصاری که به زندگی هدایت‌الله طیب می‌پردازد، نمونه‌ای بارز از تولیدات پُرهزینه و نهادی در سینمای ایران است. با وجود پتانسیل بالای زندگی این چهره (نخبه علمی، مبارز پیش از انقلاب و رزمنده جنگی)، فیلم در انتقال یک روایت منسجم و جذاب کاملاً شکست‌خورده است.

مشکل اصلی فیلم، ساختار روایی آشفته و قصه‌گویی ضعیف آن است. «مارون» فاقد یک خط داستانی روشن و پیوند علّی-معلولی محکم بین صحنه‌هاست. این امر همراه با لکنت روایی، باعث سردرگمی مخاطب عام و عدم همراهی عاطفی او با شخصیت اصلی می‌شود. فیلم برای جبران این ضعف مهلک، به تکنیک‌های سطحی و پُرتکلف مانند موسیقی هیجانی نابجا، تدوین سریع و لوکیشن‌های گسترده متوسل شده است، درحالی‌که هسته یک اثر تاریخی-دراماتیک، یعنی شخصیت‌پردازی عمیق و روایت منسجم، در آن غایب است.

در بخش بازیگری نیز امیرحسین فتحی در نقش اصلی، نتوانسته ابعاد پیچیده و مسیر تحول این شخصیت تاریخی را به تصویر بکشد. بازی او بیشتر تکرار الگوهای قبلی خود بوده و فاقد عمق روانشناختی لازم برای نمایش سفر درونی یک مبارز به یک رزمنده است. این ضعف، تا حد زیادی نتیجه شخصیت‌پردازی تک‌بعدی و ضعیف فیلمنامه است.

۳ نکته از فیلم:

• بازی بد امیرحسن فتحی
• فیلمنامه ضعیف
• هدر رفتن سوژه یک نابغه ملی

احسان طهماسبی

یک نمونه‌ دیگر از اتلاف سرمایه و انرژی و یک فرصت از‌دست‌رفته دیگر در میان آثار چهل و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر. فیلمی که با وجود دسترسی به منابع مالی و اطلاعاتی و سوژه قابل پرداخت، در تمامی سطوح، ناامیدکننده است. مارون، ناخواسته از اثری جدی و دراماتیک به کمدی‌ رسیده و بر مبنای فیلمنامه‌ی ضعیفی که در اختیار داشته در همان سطح ایده اولیه متوقف شده و از آن فراتر نرفته است و برخلاف خواست کارگردان، هرگز به فیلمی با قصه‌ای تاثیرگذار تبدیل نشده است. خروجی فیلم با این حجم از حفره‌های روایی و دیالوگ‌های ابتدایی، برای تماشاگر امروز پذیرفتی نیست و همه‌چیز از سطح دکور و نمایش فراتر نرفته است. از سویی دیگر، مارون ناتوان از درگیر کردن و همراه کردن مخاطب با خود، اثری آشفته و ملال‌آور است که به راحتی تمامی ظرفیت‌ها و فرصت‌های پدید آمده را از دست داده است. صحنه‌های اکشن کارکرد نداشته و حتی تمهیدات پایانی فیلمساز برای ایجاد پیوند با مخاطب نیز به نتیجه نرسیده است. مارون، همانند بسیاری از آثار ارگانی ایدئولوژیک سال‌های اخیر، به اثری کم‌اثر و تاریخ‌مصرف‌دار تبدیل شده که در آن نه اثری از درامی قوی وجود دارد و در راستای اهداف تولیدی، می‌تواند تاثیرگذار و آموزنده باشد و در حافظه مخاطب باقی بماند. ۳ نکته از فیلم:

• دومین کمدی ناخواسته جشنواره فیلم فجر 44 تا پایان روز پنجم!
• به واقع چرا دانش و دقت کافی در زمان تصویب فیلمنامه و نظارت کافی در زمان ساخت فیلم برای برخی آثار که با بودجه دولتی ساخته می‌شوند وجود ندارد؟!
• دشمن احمق، قهرمان برتر؛ درست شبیه دهه شصت!

عکس های فیلم مارون