از حرف‌های کاکس شوکه شدم

دنیل دی-لوئیس درباره اختلافش با برایان کاکس بر سر متد اکتینگ صحبت کرد. بازیگر سه‌باره برنده اسکار، که به غرق شدن کامل در نقش‌هایش معروف است، از اظهارات برایان کاکس درباره رفتار جرمی استرانگ در پشت صحنه سریال «Succession» (وراثت) انتقاد کرد.

بهترین فیلم های دنیل دی لوئیس

به گزارش گاردین، دنیل دی-لوئیس در گفت‌وگو با مجله Big Issue درباره درگیری غیرمستقیم خود با بازیگر اسکاتلندی برایان کاکس درخصوص «متد اکتینگ» (Method Acting) صحبت کرده و آن را یک «درگیری در سپیده‌دم با کیف‌های دستی» (Handbags at dawn conflict، اصطلاحی طنزآمیز بریتانیایی برای اشاره به دعواهای کوچک و لفظی) توصیف کرده است. او گفت:« ببینید، من یک بار با برایان کاکس کار کرده‌ام و به شکلی ناخواسته در این درگیری \"کیف‌به‌دست در سپیده‌دم\" گرفتار شدم. برایان بازیگر بسیار خوبی است که آثار درخشانی ارائه داده است. به همین دلیل هم به او یک تریبون داده‌اند... تریبونی که هیچ نشانه‌ای از پایین آمدن از آن ندارد. هر وقت بخواهد درباره‌اش حرف بزند، به‌راحتی می‌تواند من را پیدا کند.» دی-لوئیس ادامه داد:« اگر در طول همکاری‌مان، به هر طریقی در روند کاری‌اش دخالت کرده بودم، واقعاً از خودم بیزار می‌شدم. اما فکر نمی‌کنم چنین چیزی اتفاق افتاده باشد. پس نمی‌دانم این حرف‌ها از کجا لعنتی درآمده است! جرمی استرانگ بازیگر بسیار خوبی است. من نمی‌دانم روش او چیست، اما به هیچ‌وجه احساس مسئولیت یا دخالتی در آن نمی‌کنم.» نارضایتی دی-لوئیس از نحوه بازنمایی و برداشت رسانه‌ها از «بازیگری متد» – شیوه‌ای که در آن بازیگر خود را در قالب شخصیت فرو می‌برد و حتی خارج از صحنه هم در همان نقش زندگی می‌کند – در جریان تبلیغ فیلم جدیدش «Anemone» (شقایق دریایی) آشکار شده است. او در بیشتر مصاحبه‌های اخیرش به این موضوع پرداخته است. دی-لوئیس ماه گذشته در برنامه‌ای در مؤسسه فیلم بریتانیا (BFI Southbank) گفت:« نظرات اخیر درباره \"متد اکتینگ\" معمولاً از سوی کسانی مطرح می‌شود که درک اندکی از آن دارند یا اصلاً نمی‌دانند این روش چیست. گویی ما مشغول نوعی علم ساختگی یا حتی نوعی فرقه‌گرایی هستیم!» او در گفت‌وگو با Big Issue افزود:« به ذهنم نمی‌رسد حتی یک منتقد وجود داشته باشد که درباره متد حرف زده باشد و در عین حال کمترین درکی از نحوه کارکرد آن یا نیت پشت آن داشته باشد. همه فقط به چیزهایی مثل \"او شش ماه در سلول زندان زندگی کرد\" (اشاره به فیلم In the Name of the Father در سال ۱۹۹۳) توجه می‌کنند. در حالی که این‌ها جزئی‌ترین و کم‌اهمیت‌ترین بخش‌ها هستند. در تمام هنرهای نمایشی، هنرمندان روش‌های خاص خود را پیدا می‌کنند تا به هدف برسند؛ هدفی که چیزی جز آزادسازی درونی نیست، تا بتوانی هم‌بازی‌هایت را با انسانی زنده و واقعی روبه‌رو کنی که بتوانند با او تعامل کنند. موضوع بسیار ساده است.» دی-لوئیس با لحنی صریح اضافه کرد:« به همین دلیل واقعاً از این عبارت \"او کاملاً متد شد\" (He went full method) عصبانی می‌شوم... چون معمولاً با ایده نوعی دیوانگی همراه است!» او سپس رفتار خود را در صحنه فیلم‌برداری با برخی همکارانش مقایسه کرد که به گفته او وقتشان را صرف شوخی و دلقک‌بازی می‌کنند:« من ترجیح می‌دهم در همان فضا بمانم و در دنیای نقش شناور شوم، تا اینکه مدام داخل و بیرون نقش بپرم یا بین برداشت‌ها با بالش بادی شوخی کنم یا از بالشت‌های بادکنکی معروف به Whoopee Cushions استفاده کنم! این نوع رفتار را با بازیگری اشتباه می‌گیرند.»