دایان لَد در ۸۹ سالگی درگذشت

بهترین و جذاب ترین فیلم ها درباره کریسمس

دایان لَد، بازیگر نامزد اسکار برای فیلم «آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند»، در ۸۹ سالگی درگذشت. مرگ بازیگر سه‌بار نامزد جایزه اسکار، که در فیلم‌هایی چون «چایناتاون» و «تعطیلات کریسمس ملی لامپون» نیز نقش‌آفرینی کرده بود، توسط دخترش لورا دِرن اعلام شد. این بازیگر که در آثار مشهوری همچون آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند، چایناتاون و تعطیلات کریسمس ملی لامپون  حضور داشت، در خانه‌اش در اوهای، کالیفرنیا درگذشت. خبر درگذشت او در بیانیه‌ای از سوی دخترش، لورا دِرن، بازیگر برنده جایزه اسکار، اعلام شد. دِرن که همراه با مادرش در چندین فیلم از جمله دل وحشی  اثر دیوید لینچ  – که در آن نقش مادر و دختر را بازی می‌کردند – و همچنین رز سرگردان  بازی کرده بود، در یادداشتی او را «قهرمان شگفت‌انگیز و موهبت عمیقِ مادری» خواند و نوشت که هنگام درگذشت مادرش در کنار او بوده است. او نوشت: «او بزرگ‌ترین دختر، مادر، مادربزرگ، بازیگر، هنرمند و روح همدل بود که گویی فقط رویاها می‌توانستند او را خلق کنند. ما به داشتنش برکت یافته بودیم. اکنون در کنار فرشتگانش پرواز می‌کند.» همسر سابقش، بروس دِرن، بازیگر آمریکایی، در گفت‌وگویی با نشریه هالیوود ریپورتر  اظهار داشت:« دایان بازیگری فوق‌العاده بود و تا پیش از آن‌که دیوید لینچ او را کشف کند، به نظرم مانند گنجی پنهان مانده بود. وقتی لینچ او را در نقش مادر لورا در فیلم دل وحشی انتخاب کرد، احساس کردم دنیا تازه نبوغ او را درک کرد. او زندگی خوبی داشت. همه‌چیز را همان‌طور که بود می‌دید. هم‌بازی بسیار خوبی برای سایر بازیگران بود. شوخ‌طبع، باهوش و خوش‌رفتار بود. اما از همه مهم‌تر، برای من مادری بی‌نظیر برای دختر نابغه‌مان بود و من تا ابد از او بابت این موضوع سپاسگزارم.» لَد در آغاز کار خود، نقش‌های کوچکی در مجموعه‌های تلویزیونی همچون پری میسون، فراری  و گان‌اسمُوک  داشت. دهه ۱۹۷۰ نقطه‌ی اوج حرفه‌اش بود، زمانی که در فیلم چایناتاون در کنار جک نیکلسون ظاهر شد. در همان سال، یعنی ۱۹۷۴، او در فیلم تحسین‌شده‌ مارتین اسکورسیزی با عنوان آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند در کنار الن برستن نقش‌آفرینی کرد. این نقش برای لَد نخستین نامزدی اسکار را در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن به ارمغان آورد. در دهه ۱۹۸۰، او در فیلم تریلر جنایی بیوه سیاه و در کمدی تعطیلات کریسمس ملی لامپون  بازی کرد. همچنین به گروه بازیگران سریال تلویزیونی آلیس پیوست که بر اساس همان فیلم ساخته شده بود. در دهه بعد، او برای بازی در دل وحشی دومین نامزدی اسکار خود را کسب کرد. سال بعد نیز برای بازی در رز سرگردان، که در آن بار دیگر همراه دخترش لورا دِرن نقش‌آفرینی می‌کرد، سومین بار نامزد اسکار شد. او در گفت‌وگویی درباره‌ فیلم رز سرگردان گفته بود:« این فیلم، اثر مورد علاقه‌ پرنسس دایانا بود. او لورا و مرا برای نمایش سلطنتی فیلم و مهمانی شامی در لندن دعوت کرد و در میان ما نشست، دستان هر دوی ما را گرفت و در حین تماشای فیلم، اشک می‌ریخت.» دهه ۱۹۹۰ همچنین برای لَد با نقش‌هایی در فیلم‌های کمدی باشگاه گورستان (که دوباره او را با الن برستن همراه کرد)، کمدی سیاسی رنگ‌های اصلی با بازی جان تراولتا  و فیلم سیتیزن روث  اثر الکساندر پین همراه بود که در آن بار دیگر نقش مادر لورا دِرن را ایفا کرد. او در همین دهه برای بازی در مجموعه‌های تلویزیونی دکتر کوئین، زن پزشک، گریس زیر آتش  و لمس‌شده به‌دست فرشته  نامزد دریافت جایزه امی شد. لَد در سال‌های بعد نیز در کنار دخترش در فیلم‌های کمدی‌-درام پدر و آن‌ها، امپراتوری درون  ساخته دیوید لینچ و سریال کمدی سیاه روشن‌دل اثر مایک وایت ایفای نقش کرد. او همچنین در کنار ساندرا بولاک در فیلم ۲۸ روز، با آنتونی هاپکینز در سریع‌ترین مرد جهان  و با جنیفر لارنس  در فیلم جوی همکاری داشت. از دیگر نقش‌های تلویزیونی اخیر او می‌توان به سریال‌های ری داناوان و یانگ شلدون اشاره کرد. لَد علاوه بر بازیگری، نویسندگی و کارگردانی فیلم کمدی خانم مانک را نیز برعهده داشت که خود و همسر سابقش بروس دِرن در آن بازی کردند. او در مصاحبه‌ای گفته بود:« بروس بازیگر بزرگی است و من مفتخرم که او را در یک فیلم کارگردانی کردم. در واقع من تنها زنی در تاریخ هستم که شوهر سابقش را کارگردانی کرده است! همیشه شوخی می‌کنم و می‌گویم: خانم‌ها، اگر می‌خواهید از همسرتان انتقام بگیرید، او را کارگردانی کنید! البته فقط شوخی می‌کنم.» او سومین پسرعموی دورِ تنسی ویلیامز، نمایشنامه‌نویس بزرگ آمریکایی، نیز بود و گفته بود: «او تأثیر عمیقی بر زندگی من داشت.» در سال ۲۰۱۸، لَد به‌اشتباه به بیماری ریوی تشخیص داده شد و پزشکان به او گفتند تنها شش ماه دیگر زنده می‌ماند. اما پس از آن‌که دخترش او را به بیمارستانی دیگر منتقل کرد، به‌طور کامل بهبود یافت. او در سال ۲۰۲۳ گفته بود:« اگر بتوانی دردت را درونت نگه نداری تا مثل زخمی چرکین شود، بلکه از آن برای کاوش و روشن‌تر کردن مسیر خودت و دیگران استفاده کنی، آن‌وقت برنده‌ای.»