فیلم‌ها متعلق به پرده‌ بزرگند

ایزابل هوپر هرگونه تمایل به ریسک‌پذیری در انتخاب‌های هنری‌اش را رد کرد و در نشست خبری روز دوشنبه در جشنواره فیلم تسالونیکی گفت: «من به اندازه کافی شجاع نیستم که دست به ریسک بزنم.»

بهترین فیلم های فلسفی تاریخ سینما

او توضیح داد:« کار با همه کارگردان‌هایی که با آن‌ها همکاری کرده‌ام، هیچ‌وقت درباره ریسک نبوده، بلکه همیشه ایمن بوده است. شما وقتی با کارگردان‌هایی مثل پل ورهوفن یا میشائل هانکه کار می‌کنید، در واقع ریسک نمی‌کنید - هر نقشی که داشته باشید.» هوپر که در این جشنواره‌ معتبر یونانی با جایزه افتخاری الکساندر طلایی و مرور آثارش مورد تجلیل قرار گرفته، درباره‌ علاقه‌اش به شخصیت‌هایی «سرشار از ابهام و پیچیدگی» سخن گفت و از تجربه‌های به‌یادماندنی خود در فیلم‌هایی چون معلم پیانو ساخته میشائل هانکه (برنده جایزه هیئت داوران جشنواره کن) و او  ساخته پل ورهوفن یاد کرد؛ فیلمی که برای آن نامزد جایزه اسکار شد. او با فروتنی درباره دشواری ایفای نقش‌های پیچیده‌اش گفت:« کار با چنین آدم‌هایی هیچ‌وقت واقعاً سخت نیست. سختی زمانی است که با کسی کار کنی که درکش نمی‌کنی یا به او اعتماد نداری. رابطه میان بازیگر و کارگردان بر پایه‌ اعتماد است؛ اگر اعتماد نباشد، کار تقریباً غیرممکن می‌شود.» در بخش مرور آثار هوپر، پانزده فیلم از کارنامه‌اش به نمایش درآمده است؛ از جمله ماده سفید ساخته کلر دنی، درامی پسااستعماری؛ کمدی کوپاکابانا به کارگردانی مارک فیتوسی که در آن همراه دخترش لولیتا شاماه بازی کرده است؛ و درام سیاسی ثروتمندترین زن جهان  ساخته تیِری کلیفا  که نخستین بار در جشنواره کن امسال نمایش داده شد. فیلم دیگر برنامه‌ تسالونیکی، دروازه‌های بهشت اثر مایکل چیمینو  است - فیلمی که هوپر در یکی از نقش‌های اولیه‌اش در آن حضور داشت. این فیلم وسترن پرحاشیه که پس از موفقیت عظیم شکارچی گوزن ساخته شد، هنگام اکران در سال ۱۹۸۰ با شکست تجاری و انتقادی روبه‌رو شد، اما بعدها به عنوان اثری مؤلفانه مورد تجلیل قرار گرفت. هوپر درباره‌ آن گفت:« الان این فیلم به همان اندازه که به خاطر شکستش معروف است، به خاطر موفقیتش هم شناخته می‌شود. ولی این موفقیت در گذر زمان به‌دست آمد. آن زمان، نیویورک تایمز آن را “شکستی بی‌قید و شرط” نامید. طبیعی بود که چنین چیزی مردم را از دیدن فیلم دلسرد کند. متأسفانه چیمینو هیچ‌وقت نتوانست از زیر سایه‌ آن شکست بیرون بیاید.» او افزود:« هر بار که فیلم را دوباره می‌بینم، بیشتر به این باور می‌رسم که دروازه‌های بهشت در اصل یک فیلم مؤلف بود؛ بسیار شخصی و مستقل. شاید آن زمان، محتوای سیاسی فیلم برای مخاطبان قابل درک نبود. اما اگر امروز اکران می‌شد، مطمئناً بیشتر پذیرفته می‌شد.» هوپر در ادامه‌ نشست، با طنز گفت تنها حسرتش در کارنامه‌ سینمایی‌اش این است که نتوانسته با آلفرد هیچکاک همکاری کند:« خیلی دوست داشتم با هیچکاک کار کنم، اما وقتی بازیگری را شروع کردم، او دیگر زنده نبود.» او درباره‌ نقش‌هایش نیز گفت:« ما نقش‌هایمان را خیلی زود فراموش می‌کنیم. من شاید به همه فیلم‌ها و نقش‌هایم “بی‌وفا” باشم. همین که بازی تمام می‌شود، دیگر آن نقش پشت سرم است. البته اهمیت دارد که فیلم دوست‌داشتنی و موفق باشد، اما در ذهن بازیگر، جایی برای نگه‌داشتن همه‌شان نیست.» در گفت‌وگویی که با «یورگوس کراساکوپولوس»، مدیر برنامه‌ریزی جشنواره تسالونیکی انجام شد، هوپر به پرسش‌هایی درباره وضعیت زنان در سینمای اروپا، جنگ غزه و تغییرات در صنعت فیلم پاسخ داد. او گفت:« ما هنوز باید در زمینه حضور زنان پیشرفت کنیم.» و در مورد جنگ غزه افزود:« در برابر رنج‌های جهان، همیشه صدای کافی وجود ندارد.» در پاسخ به این پرسش که آیا در طول دوران کاری‌اش تغییر کرده یا نه، گفت:« فکر نمی‌کنم تغییر کرده باشم. از ابتدا تا امروز، همان کنجکاوی را دارم. چیزی که تغییر کرده، شیوه‌ نمایش فیلم‌هاست. حالا راه‌های بسیاری برای تماشای فیلم وجود دارد، اما بهترین و حقیقی‌ترین راه، همچنان در سالن سینما و بر پرده‌ بزرگ است. هر روش دیگری برای من جایگزین واقعی سینما نیست.» در پایان، این ستاره‌ ۷۲ ساله‌ فرانسوی - که در کارنامه‌اش انتخاب‌های جسورانه، پیش‌بینی‌ناپذیر و تحسین‌شده فراوان است - تأکید کرد که هنوز کارش تمام نشده است:« من همیشه در جست‌وجوی ناشناخته‌ام. هر بار که کاری را شروع می‌کنم، مثل پریدن در دل ناشناخته‌هاست. این همان چیزی است که همیشه می‌خواهم - و معمولاً هم همان چیزی است که پیدا می‌کنم.»