خودت را بِدار...

به سرو گفت کسی میوه‌ای نمی‌آری؟ جواب داد که آزادگان تهی‌‌دستند کسی  بی‌خبر نیست و اصلا بنا هم نیست که در این یادداشت کوتاه هفتگی درس اخلاق بدهیم یا طعنه و کنایه نثار زندگی و سرنوشت کسی کنیم. فقط یادآوری و یادآوری، فقط مرور اینکه در دنیای بازیگران، غول‌های اسکار گرفته شاید تحسین‌شده‌ترین و معروف‌ترین گروه آکتورها باشند. آنها همواره محبوبند و همیشه زیر نگاه رسانه‌ها و هواداران. ابعاد جهانی این شهرت به ظاهر جذاب، شاید در پشت خود مجموعه‌ای غیرقابل تحمل از محدودیت‌ها و مراعات‌ها را همراه خود داشته‌باشد.

*

اصلا دنیای هالیوود را رها کنیم و سراغ سینمای خودمان برویم. به گمان شما مراقبت از نام و اعتبار بهروز‌ وثوقی کار ساده‌ای است؟ نظرتان درباره فردین بودن و فردین ماندن مرحوم محمدعلی فردین چیست؟ هیچوقت با خودتان فکر کرده‌اید که خسرو شکیبایی چطور بیش از دودهه از کارنامه حرفه‌ای ۴۰ ساله‌اش را در اوج شهرت، مقبولیت و محبوبیت سپری کرد اما همواره خودش را از گزند آسیب‌های حاشیه‌ای دور نگه‌ داشت؟ اصلا فکر کرده‌اید تحمل یک ماه زندگی با شهرت هدیه تهرانی چقدر دشوار است؟ اینها نمونه‌هایی هستند از ده‌ها سوپراستار ممتاز سینمای این مملکت که می‌توان به وجودشان دل خوش کرد و با نام‌شان سرخوش شد.

*

اتفاق تلخ افتاده و به قول عزیزی: «درخت که بیفتد همه تبرزن می‌شوند». زندگی آقای سوپراستار فارغ از هر نتیجه‌ای که در دادگاه و فرجام، رخ دهد بی‌تردید به تنظیمات قبلش باز نخواهد‌ گشت. فصل تلخ و تازه از راه رسیده و فقط می‌توان برای عاقبت بخیری او امیدوار بود.

*

جمله آخر اما اینکه شهرت، مراقبت می‌خواهد. ماجرا جدی‌تر از این حرف و تعارف است. مراقب خودتان و شهرت‌تان باشید. به قول قدیمی‌ها خودتان را بِدارید...