سامانتا اِگار در ۸۶ سالگی چشم از جهان فروبست

سامانتا اِگار، بازیگر نامزد اسکار فیلم «کالکتور»، در ۸۶ سالگی درگذشت. این بازیگر بریتانیایی در فیلم‌های «دکتر دولیتل»، «راه برو، ندَو»، «مولی مگوایرز» و «بروود» نیز خوش درخشید.

وودی آلن؛ فهرست بهترین فیلم ها

سامانتا اِگار، بازیگر پرجنب‌وجوش بریتانیایی که در فاصله‌ی پنج سال از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ با نقش‌آفرینی‌های درخشانش در فیلم‌هایی چون The Collector، Return From the Ashes، Doctor Dolittle و The Molly Maguires به شهرت رسید، درگذشت. او ۸۶ سال داشت. به گفته‌ دخترش جنا استرن (بازیگر سریال House of Cards)، اِگار روز چهارشنبه در منزلش در منطقه‌ی شرمن اوکس لس‌آنجلس درگذشت. او طی پنج سال گذشته با بیماری دست‌و‌پنجه نرم می‌کرد، اما به گفته‌ی دخترش «زندگی‌ای طولانی و فوق‌العاده» داشت. پس از آن‌که ناتالی وود reportedly نقش اصلی را نپذیرفت، اِگار در فیلم کالکتور (۱۹۶۵) ساخته‌ی ویلیام وایلر، با ترکیبی از قدرت و شکنندگی نقش یک دانشجوی هنر را بازی کرد که توسط مردی منزوی و روان‌آزار (با بازی ترنس استامپ) ربوده و در حبس نگه داشته می‌شود. این نقش برای او نامزدی اسکار بهترین بازیگر زن را به ارمغان آورد. اِگار که در هنگام ساخت فیلم تنها ۲۵ سال داشت، در گفت‌وگویی در سال ۲۰۱۴ با وب‌سایت The Terror Trap از دشواری‌های آن نقش یاد کرده بود:«ترنس در مدرسه‌ی بازیگری وبر داگلاس با من هم‌دوره بود. ما همدیگر را می‌شناختیم، اما برای حفظ فضای فیلم، در طول فیلم‌برداری اصلاً با هم صحبت نکردیم. او واقعاً همان شخصیت بود — هم جلوی دوربین، هم بیرون از آن. بزرگ‌ترین ارتباط من در طول ساخت فیلم با ویلیام وایلر و مربی گفتارم، کتلین فریمن، بود. او زن فوق‌العاده‌ای بود و واقعاً مرا از آن فیلم عبور داد، چون ساختش آسان نبود.» وایلر برای واقعی‌تر کردن حس تنش، شدت صحنه‌ها را بالا می‌برد. اِگار گفته بود:«اگر تنشی که می‌خواست وجود نداشت، ویلی (وایلر) آب سرد روی من می‌ریخت! یادتان هست با کمربند چرمی سیاه بسته شده بودم؟ خب، باقی‌اش را تصور کنید! هرچه در فیلم می‌بینید، واقعاً سر صحنه اتفاق افتاد.» در فیلم بازگشت از خاکستر (۱۹۶۵)، اِگار نقش زنی را بازی کرد که برای قتل نامادری‌اش (با بازی اینگرید تولین) نقشه می‌کشد؛ زنی که از اردوگاه مرگ جان سالم به در برده بود. در کمدی رمانتیک راه برو، ندَو (۱۹۶۶)، او همراه کری گرانت (در آخرین نقش سینمایی‌اش) و جیم هاتن، در یک آپارتمان کوچک در توکیو به خاطر کمبود مسکن ناشی از المپیک ۱۹۶۴ زندگی می‌کند. او همچنین در موزیکال فانتزی دکتر دولیتل (۱۹۶۷) در کنار رکس هریسون آواز خواند و رقصید. در سال ۱۹۷۰، او در درام تاریخی مولی مگوایرز به کارگردانی مارتین ریت در کنار ریچارد هریس و شان کانری به مبارزه با بی‌عدالتی اجتماعی پرداخت؛ در فیلم The Walking Stick نقش زنی درون‌گرا را ایفا کرد که از سوی مردی فریبکار به سرقت کشیده می‌شود؛ و در تریلر The Lady in the Car With Glasses and a Gun نقش منشی‌ای را داشت که ناگهان وارد دنیایی پر از ترس می‌شود. «سامانتا اِگار آن‌قدر خوب است که خودش به‌تنهایی دلیل دیدن فیلم به شمار می‌آید»، راجر گرینسپان در نقد خود در نیویورک تایمز درباره‌ی فیلم بانویی در ماشین با عینک و تفنگ نوشت. «زیبا، باهوش و به‌قدر کافی سرسخت تا در عین حال آسیب‌پذیر جلوه کند، گویی برای نقش‌های عالی ساخته شده است؛ از کالکتور تا The Walking Stick و اکنون این فیلم. شاید این آخرین نقش بهترینش باشد.» در تلویزیون، اِگار در اقتباس شبکه CBS از The King and I (۱۹۷۲) مقابل یول برینر بازی کرد و در نسخه‌ی تلویزیونی Double Indemnity (۱۹۷۳) نقش فلیس دیتریخسن، کاراکتر معروف باربارا استنویک، را بر عهده گرفت. او در فیلم The Seven-Per-Cent Solution (۱۹۷۶) در نقش همسر دکتر واتسون (رابرت دووال) در کنار نیکول ویلیامسون (در نقش شرلوک هولمز) نیز ظاهر شد. در دهه‌های بعد، اِگار به چهره‌ای محبوب در ژانر وحشت تبدیل شد و در فیلم‌هایی چون The Dead Are Alive! (۱۹۷۲)، A Name for Evil (۱۹۷۳)، The Uncanny (۱۹۷۷) و Curtains (۱۹۸۳) بازی کرد. بااین‌حال، شاید به‌یادماندنی‌ترین نقش او در این ژانر، فیلم The Brood (۱۹۷۹) ساخته‌ی دیوید کراننبرگ بود؛ جایی که در نقش بیماری روانی ظاهر شد که پزشکش او را فریب می‌دهد تا فرزندانی اهریمنی از خشم و درد خود به دنیا آورد. اِگار درباره‌ی آن فیلم گفته بود:«مجذوب ذهن دیوید شدم؛ اینکه چطور به ایده‌ی رشد تومورهایی روی بدن و تولد فرزندان خشم رسیده بود! فکر کردم، \"خدایا، چه ذهنی دارد!\" اما نه‌تنها ایده‌اش چندلایه بود، بلکه فیلمنامه‌اش هم عمق داشت - مثل نوشتار شکسپیری؛ غنی و پرقدرت. بازیگری با چنین متنی لذت می‌برد.» دیوید کراننبرگ بعدها گفت بروود شخصی‌ترین فیلمش بوده، زیرا در آن زمان درگیر نبرد حقوقی با همسر سابقش بود.

زندگی و آغاز کار

ویکتوریا لوئیز سامانتا ماری الیزابت ترز اِگار در ۵ مارس ۱۹۳۹ در همپستد انگلستان به دنیا آمد و در روستایی در باکینگهام‌شایر بزرگ شد. پدرش، رالف، سرتیپ ارتش بریتانیا بود و مادرش، موریل، در جنگ جهانی دوم راننده‌ی آمبولانس بود. او در دوران جنگ در حومه با خانواده‌ای دوست زندگی می‌کرد و ۱۲ سال را در مدرسه‌ی مذهبی گذراند؛ جایی که علاقه‌اش به هنرهای نمایشی، شعر و موسیقی شکل گرفت — همان‌جا بود که در ۱۶ سالگی نام «سامانتا» را برای خود برگزید. خودش می‌گفت: «از همان اول یا باید بازیگر می‌شدم یا راهبه!» او بورسیه‌ی آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک (RADA) را به دست آورد، اما مادرش از ورودش به حرفه‌ی بازیگری هراس داشت و مانع شد. اِگار به‌جای آن به مدرسه‌ی هنر رفت تا نقاشی و طراحی بیاموزد. پس از فارغ‌التحصیلی، به‌عنوان طراح مد در خانه‌ی مد نورمن هارتنل (طراح ملکه بریتانیا) مشغول به کار شد. اما سرنوشت راه دیگری برایش در نظر داشت. به گفته‌ی خودش، «روزی پسرعمویم مرا سوار ماشین کرد و جلوی آکادمی وبر داگلاس پیاده کرد و گفت: برو داخل! همون مونولوگ‌های اوفلیات رو اجرا کن!» او همان‌جا پذیرفته شد و به دنیای تئاتر قدم گذاشت. پیش از پایان دوره‌ی دوساله، در سال ۱۹۵۹ نقشی در نمایش Landscape With Figures از سیسیل بیتن دریافت کرد و سپس در نمایش‌های چخوف و شکسپیر، از جمله رویای شب نیمه تابستان (۱۹۶۲) در کنار آلبرت فینی و لین ردگریو بازی کرد. در ادامه، در فیلم‌های متعددی ظاهر شد: Young and Willing (۱۹۶۲)، Doctor in Distress (۱۹۶۳)، Dr. Crippen (۱۹۶۳) و Psyche 59 (۱۹۶۴). او برای بازی در کالکتور برنده‌ی جایزه‌ی بهترین بازیگر زن جشنواره کن و گلدن گلوب شد، اما جایزه‌ی اسکار را به جولی کریستی برای فیلم Darling واگذار کرد.

ادامه فعالیت در آمریکا

اِگار در سال ۱۹۷۲ به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و در فیلم‌هایی چون Ragin’ Cajun (۱۹۹۰)، Dark Horse (۱۹۹۲)، Inevitable Grace (۱۹۹۴)، The Phantom (۱۹۹۶) و The Astronaut’s Wife (۱۹۹۹) بازی کرد. در تلویزیون نیز در مجموعه‌هایی چون Star Trek: The Next Generation (در نقش خواهرزن کاپیتان پیکارد)، All My Children  (در نقش جاسوس شارلوت دووِین) و Commander in Chief (در نقش همسر رئیس مجلس نمایندگان آمریکا در کنار جینا دیویس و دونالد ساترلند) حضور داشت. اِگار در زمینه‌ی صداپیشگی نیز فعال بود؛ او صدای «هرا» را در انیمیشن Hercules (۱۹۸۷) و صدای «M» را در چند بازی ویدئویی جیمز باند ایفا کرد.

زندگی شخصی و علاقه به حیوانات

اِگار عضو فعال کلیسای «چِرچ آو د گود شپرد» در بورلی‌هیلز و کلیسای «سِینت فرانسیس دِ سیلز» در شرمن اوکس بود و تا پیش از همه‌گیری کرونا جلسات مدیتیشن هفتگی برگزار می‌کرد. خانواده‌اش در بیانیه‌ای نوشتند:«برای شناخت سامانتا باید عشق او به حیوانات را می‌شناختید — از سگ‌های بزرگ تا دالماسی‌ها و سگ‌های خیابانی نجات‌یافته. قلاده‌هایشان هنوز در خانه آویزان است، در یادشان.» اِگار در سال ۱۹۶۴ با بازیگر آمریکایی تام استرن ازدواج کرد؛ ازدواجی که تا ۱۹۷۱ ادامه یافت. استرن سال گذشته درگذشت. از او دو فرزند به‌جا مانده است: پسرش نیکولاس استرن (تهیه‌کننده‌ فیلم‌های Friends With Benefits، Creed و Snowfall) و دخترش جنا استرن؛ همچنین عروسش میندی، دامادش برنن براون (بازیگر سریال‌های The Man in the High Castle و Chicago Med) و سه نوه به نام‌های چارلی، ایزابل و کالا، و سه خواهر به نام‌های مارگارت، تونی و ویوین. خانواده از علاقه‌مندان خواسته‌اند در یادبود او به مؤسسات زیر کمک مالی کنند: انجمن کوستو، صندوق جهانی حیات وحش، انجمن ALS، بنیاد ملی کلیه و انجمن المپیک بریتانیا.