جان لنداو، تهیهکننده برنده اسکار، در کتاب تازهاش «تصویر بزرگتر» فاش میکند که یک تریلر غیرمعمول چهار دقیقه و دو ثانیهای نقطه عطفی برای نجات تایتانیک از موج انتقادات و بدبینیها بود - تریلری که مسیر تاریخ سینما را تغییر داد.
جان لنداو، تهیهکننده برنده اسکار فیلم تایتانیک و مجموعه آواتار، در کتاب خاطرات تازهاش با عنوان «تصویر بزرگتر» (The Bigger Picture) از پشتصحنه ساخت برخی از بزرگترین بلاکباسترهای تاریخ هالیوود پرده برداشته است. این کتاب قرار است پس از درگذشت او، در تاریخ ۴ نوامبر منتشر شود. لنداو در سال ۲۰۲۴ در ۶۳ سالگی بر اثر سرطان درگذشت.
بهترین فیلم های کارنامه جیمز کامرون
در بخشی از این کتاب، لنداو به دوران پخش و تبلیغات فیلم تایتانیک در سال ۱۹۹۷ بازمیگردد؛ فیلم حماسی ۲۰۰ میلیون دلاری که بسیاری از اهالی صنعت سرگرمی آن زمان گمان میکردند چنان فاجعهبار خواهد بود که میتواند بهکلی به دوران حرفهای جیمز کامرون پایان دهد.
اهمیت تریلر اول
«برای هر فیلمی، اولین تریلر اهمیت فوقالعادهای دارد. آن بهترین فرصت برای جذب مخاطب است. شما تنها دو دقیقه و نیم زمان دارید تا داستان و حس فیلم را منتقل کنید. این صد و پنجاه ثانیه همهچیز است. و مثل بسیاری از بخشهای دیگر تایتانیک، همین موضوع هم تبدیل به میدان نبردی بزرگ شد.»
لنداو ادامه میدهد:«ترجمه کردن یک فیلم سهساعتوچهاردهدقیقهای (یا همانطور که من دوست دارم بگویم، دو ساعت و هفتاد و چهار دقیقهای!) به تیزری نود ثانیهای کار آسانی نیست. ما در نهایت به نسخهای چهار دقیقه و دو ثانیهای رسیدیم و آن را برای استودیوها فرستادیم - فراموش نکنید، ما با دو استودیو طرف بودیم: فاکس و پارامونت - و بعد منتظر ماندیم. حدود دو ساعت بعد، [تهیهکننده اجرایی] ری سانچینی تماسی از راب فریدمن، رئیس بخش توزیع و بازاریابی پارامونت دریافت کرد. او بهظاهر به ری گفته بود: “تریلرتون رو دیدم... الان دارم روی کفشم بالا میآرم.»
دو تریلر، دو نگاه متفاوت
پارامونت از همان تصاویر استفاده کرده بود اما تریلر خودش را ساخته بود - نسخهای کوتاهتر که ما به شوخی به آن تریلر جان وو میگفتیم. پر از برشهای سریع، موسیقی کوبنده، صدای شلیک گلوله و فریاد. تریلر طوری بود که انگار فیلمی اکشن درباره ماجرایی روی کشتی تایتانیک است. اما این فیلم ما نبود.
ما بارها با پارامونت چانه زدیم - از گفتوگوهای منطقی تا فریاد و عصبانیت. در نهایت توانستیم شری لنسینگ، رئیس و مدیرعامل پارامونت را متقاعد کنیم که برخلاف بخش توزیع خودش تصمیم بگیرد و اجازه دهد نسخه ما در رویداد ShoWest، گردهمایی انجمن ملی صاحبان سالنهای سینما در لاسوگاس، آزمایش شود. این افراد بودند که واقعاً اهمیت داشتند؛ زیرا با انتخاب اینکه چه فیلمهایی را در سینماهایشان نمایش دهند و چند سالن به آن اختصاص دهند، در واقع داوران اصلی بازار پخش بودند.
آزمایش سرنوشتساز در لاسوگاس
تریلر ما طولانی بود. از نظر ما، این مدت متناسب با طول فیلم بود - و ضروری. این نخستین تصاویری بود که تقریباً هر کسی بیرون از استودیو یا گروه تولید از تایتانیک میدید. خطر شکست بالا بود. همه مضطرب بودند. ما پنج سال کار و ۲۰۰ میلیون دلار هزینه کرده بودیم. در برهههایی به نظر میرسید که تمام دنیا منتظرند شکست ما را ببینند. مجله تایم حتی مقالهای روی جلد خود منتشر کرد با تیتر:«گلوب، گلوب، گلوب...» - صدای غرق شدن کشتی بزرگ.
آن شب، من و ری سانچینی پشت میز پارامونت در ShoWest نشستیم؛ در کنار چند تن از مدیران ارشد استودیو و ستارگان بزرگ از جمله کرت راسل، بازیگر فیلم آینده پارامونت Breakdown. با اضطراب نشسته بودم که تریلر ما در تالار مجلل لاسوگاس پخش شد. درست پس از پایان پخش، کرت راسل با صدای بلند گفت:«من حاضرم ده دلار فقط برای دیدن دوباره همین تریلر بدم!»
با همان جمله، ما از انجمن فیلم آمریکا (MPA) اجازهی ویژهای گرفتیم - چرا که طبق قوانین، حداکثر زمان مجاز برای تریلر ۱۵۰ ثانیه بود - تا تریلر چهار دقیقه و دو ثانیهای خود را در سراسر جهان منتشر کنیم.
تغییر جریان روایت رسانهها
از آن روز به بعد، هر مقاله منفی درباره فیلم با جملهای امیدوارکننده به پایان میرسید: اینکه شاید این فیلم در نهایت واقعاً خوب باشد.
به گفته لنداو، آن لحظه نقطهی عطف واقعی بود - زمانی که سرنوشت تایتانیک از «فاجعهای احتمالی» به «یکی از بزرگترین موفقیتهای تاریخ سینما» تغییر مسیر داد.
دیدگاهها
ارسال دیدگاه