واتس ستاره هالیوود گرفت

نائومی واتس دو بار نامزد جایزه اسکار و در سال ۲۰۲۴ نامزد جایزه امی بوده است، اما افتخاری که به‌زودی دریافت می‌کند، برایش رنگ و بوی متفاوتی دارد. فکر اینکه ستاره‌اش بر پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در جایی نصب خواهد شد که خانواده، دوستان، همکاران و حتی گردشگران بتوانند هر روز از کنار آن عبور کنند، احساسی واقعی و ملموس در او ایجاد کرده است - به‌قول خودش: «واقعاً بتونی!»

فهرست بهترین فیلم های دیوید لینچ

او با شگفتی می‌گوید:«باورم نمی‌شود. راستش همیشه دچار سندرم impostor بوده‌ام؛ همیشه احساس کرده‌ام باید درگیر سختی و تلاش مداوم باشم، باید خودم را مدام ثابت کنم. این اتفاق کاملاً غافلگیرکننده بود. واقعاً لذت‌بخش است.» مراسم اعطای ستاره در تاریخ ۱۳ اکتبر برگزار می‌شود و نقطه عطفی در کارنامه‌ای است که اکنون بیش از دو دهه را در بر می‌گیرد؛ از نقش درخشانش در فیلم نوآر لس‌آنجلسی دیوید لینچ، «جاده مالهالند»، تا همکاری‌های اخیرش با رایان مورفی — که تاکنون چهار پروژه با او داشته است، از جمله سریال حقوقی جدید «همه چیز عادلانه است» (All’s Fair) که به‌زودی پخش خواهد شد.

شروع مسیر؛ از کودکی تا هالیوود

واتس از دوران کودکی جذب بازیگری شد. او که در انگلستان به دنیا آمده، به یاد می‌آورد وقتی حدود چهار یا پنج ساله بود، مادرش را در نمایشی محلی در شهر شورام (Shoreham) در کِنت تماشا می‌کرده است. می‌گوید:«درک نمی‌کردم چرا مامانم، وقتی از سالن برایش دست تکان می‌دادم، توجهی نمی‌کرد. در نهایت، برای اینکه از شر ناامیدی من خلاص شود، یک چشمک و دست‌تکان‌دادن کوچک به من داد — و همان لحظه بود که فهمیدم دلم می‌خواهد جزئی از آن دنیا باشم.» عشق به بازیگری همراهش بود، حتی وقتی در ۱۴سالگی از انگلستان به استرالیا مهاجرت کردند. مادرش قول داده بود برای آسان‌تر شدن سازگاری، او را در کلاس بازیگری ثبت‌نام کند. اما سال‌های نخست حرفه‌اش در استرالیا و سپس هالیوود، پر از ناکامی بود. او می‌گوید:«اواخر دهه ۹۰، تقریباً غیرقابل‌استخدام محسوب می‌شدم. مدام در تست‌ها رد می‌شدم، یا اگر نقشی می‌گرفتم، صحنه‌هایم حذف می‌شد. بدشانسی محض بود.» اما سرنوشت زمانی تغییر کرد که مدیر انتخاب بازیگر، جوهانا ری، او را برای تست سریالی از دیوید لینچ دعوت کرد. لینچ عادت داشت بازیگران را فقط بر اساس عکس انتخاب کند، پس شانس واتس بالا بود. او حتی تعطیلات خانوادگی‌اش را نیمه‌کاره رها کرد تا به دیدار لینچ برود. می‌گوید:«به‌محض ورودم، حس کردم فضا فرق دارد. او حضور داشت، سوال می‌پرسید. برعکس بسیاری از تست‌های دیگر که باید دو ساعت منتظر می‌ماندی، بعد جلوی چند نفر می‌ایستی و کسی حتی نگاهت نمی‌کند. اما دیوید برق می‌زد، با او ارتباط واقعی برقرار کردم.» وقتی شبکه ABC پروژه را رد کرد، لینچ تصمیم گرفت آن را به فیلم سینمایی تبدیل کند — و همین شد آغاز شهرت واتس.

تولد دوباره در «جاده مالهالند»

فیلم «جاده مالهالند» (Mulholland Drive) در سال ۲۰۰۱ اکران شد و تحسین منتقدان را برانگیخت. نقش دوگانه واتس در قالب «بتی المز» معصوم و «دایان سلوین» تلخ‌کام، به اثری نمادین از تجربه دوگانه زندگی در لس‌آنجلس بدل شد. لینچ (که در ژانویه ۲۰۲۵ درگذشت) همان زمان به لس‌آنجلس تایمز گفته بود:«در او استعداد فوق‌العاده‌ای دیدم، روحی زیبا، هوش و ظرفیت بازی در نقش‌های متفاوت — ترکیبی کامل.» اکنون، پس از نزدیک به ربع قرن، هم فیلم و هم بازی واتس همچنان با احترام یاد می‌شوند. او می‌گوید:«حدود ۲۰ سال است که فیلم را ندیده‌ام، اما حالا دلم می‌خواهد دوباره ببینمش. این‌بار معنای دیگری خواهد داشت، چون دیگر دیوید نیست. کاش او هم آن‌جا بود.»

مسیر طولانی؛ از لینچ تا مورفی

موفقیت «جاده مالهالند» واتس را به نقشه هالیوود وارد کرد و پای او را به همکاری با فیلم‌سازان بزرگی گشود: گور وربینسکی در «حلقه»، الخاندرو گونزالس ایناریتو در «۲۱ گرم» (که نخستین نامزدی اسکارش را برایش آورد)، دیوید او. راسل در «عشق درهم‌برهم»، پیتر جکسون در «کینگ‌کنگ»، دیوید کراننبرگ در «قول‌های شرقی» و خوان آنتونیو بایونا در «غیرممکن» (که دومین نامزدی اسکار را برایش به همراه داشت). بسیاری از این آثار حول محور غم و هویت می‌گردند — دو مفهومی که خود واتس در زندگی شخصی نیز با آن‌ها روبه‌رو بوده است. او توضیح می‌دهد:«پدرم را خیلی زود از دست دادم و بعد مدام اسباب‌کشی کردیم. مادرم در تلاش بود سر و سامان بگیرد، من هم مدام مدرسه و کشور عوض می‌کردم. همیشه باید خودم را بازسازی می‌کردم — اینکه "چطور جا بیفتم؟" موضوعی دائمی در زندگی‌ام بوده.»

تلویزیون؛ خانه‌ی جدید واتس

در سال‌های اخیر، واتس در کنار پروژه‌های سینمایی‌اش (مانند Emmanuelle، Penguin Bloom و The Friend)، در تلویزیون خوش درخشیده است - به‌ویژه در همکاری با رایان مورفی. او پس از بازی در سریال پرتعلیق «تماشاگر» (The Watcher) در سال ۲۰۲۲، به جمع بازیگران ثابت مورفی پیوست. واتس می‌گوید:«کار با او در این مقطع از زندگی‌ام فوق‌العاده معنا‌دار است. کاملاً به او اعتماد دارم... او نسبت به زنان بسیار منصف و مهربان است. خیلی نادر است بتوانی کنار زنان دیگر بازی کنی، معمولاً هم‌بازی‌ات فقط مردها هستند. اما حالا چند بار با گروهی از زنان توانمند همکاری کرده‌ام.» این همکاری‌ها شامل بازی تحسین‌شده‌اش در نقش بیب پِیلی در سریال «دشمنی: کاپوت علیه قوها» (Feud: Capote vs. the Swans)، حضور در «همه چیز عادلانه است»، و ایفای نقش ژاکلین کندی اوناسیس در سه قسمت از سریال آینده «داستان عاشقانه آمریکایی» (American Love Story) است که بر رابطه‌ی جان اف. کندی جونیور و کارولین بسِت-کندی تمرکز دارد.

افتخار تازه و آینده

واتس اذعان دارد که مسیر کاری‌اش همواره خطی و صعودی نبوده است؛ با اشاره به بالا و پایین‌هایش می‌گوید:«زندگی‌ام همیشه بالا بالا بالا نبوده، گاهی بالا پایین بوده. چون خطر کردم، یا مدتی را به خاطر فرزندانم از کار دور ماندم. اما همین سختی‌ها محرک من بوده‌اند - و هنوز قصد توقف ندارم.» او علاوه بر ادامه همکاری با مورفی، مشتاق کار با فیلم‌سازان جدید و پروژه‌های چالش‌برانگیز است:«می‌خواهم از منطقه امنم بیرون بیایم و کارهای جسورانه انجام دهم.» همچنین اشاره می‌کند که پس از بازی در سریال کمدی عاشقانه لِنا دانم، «زیادی» (Too Much)، دلش می‌خواهد دوباره در ژانر کمدی فعالیت کند. اما پیش از همه‌ی این‌ها، نوبت به نصب ستاره‌اش بر پیاده‌روی مشاهیر می‌رسد. رایان مورفی از سخنرانان مراسم خواهد بود و احتمالاً بازیگرانی چون جاستین ترو (هم‌بازی‌اش در «جاده مالهالند»)، ادوارد نورتن («نقاب نقاشی») و شاید بیل مِری (از «سنت وینسنت» و «دوست») نیز در میان مهمانان باشند. واتس با خنده می‌گوید: «با بیل مِری هیچ‌وقت نمی‌شود مطمئن بود!» او به احساس خود در آستانه این لحظه اشاره می‌کند:«خیلی سختی کشیدم. با آن بخش از مسیرم بیشتر آشنا هستم تا با جشن و افتخار. حالا این حس فوق‌العاده است - واقعاً مثل رؤیای هالیوود.»