جزایر قناری و آدرسی بدون مقصد!

همراهی دو زندانی پس از آزادی برای رسیدن به یک هدف مشترک، ایده‌ای آشنا و بارها تکرار شده در سینمای ایران است که سهم عمده‌ای از آن نصیب سینمای کمدی شده است؛ آثاری با کیفیت‌های متفاوت که وجه اشتراک آن‌ها در ایده اصلی فیلمنامه‌شان نهفته است. یکی از تازه‌ترین نمونه‌ها در این باب که به تازگی در فهرست اکران آنلاین پلتفرم فیلیمو قرار گرفته، جزایر قناری به کارگردانی عادل معصومیان و تهیه‌کنندگی حسین مهکام است.

معرفی اولیه فیلم جزایر قناری

بسیاری از کارگردان‌های فیلم اولی، برای سفت کردن جای پای خود و نشستن روی صندلی کارگردانی آن هم پس از سال‌ها دستیاری، سراغ ساخت کمدی می‌روند که عادل معصومیان هم در این زمره قرار می‌گیرد. آن هم براساس فیلمنامه‌ای از حسین مهکام که علاقمندان سینمای ایران او را با فیلم بی‌حسی موضعی به خاطر می‌آورند که یک کمدی ابزورد جمع و جور، کم‌هزینه و در عین حال موفق بوده است. همین پیشینه هم تماشاگر را به سمت جزایر قناری می‌کشد که تنها رگه‌هایی از کمدی ذکر شده را داشته و بیش از هر چیز متکی بر کمدی کلامی است. فیلم داستان نعیم و بیژن دو زندانی سابقه‌دار است که پس از آزادی توسط آدم‌های منوچهر دزدیده شده و باید در مدتی کوتاه مواد مخدری که پیششان مانده بوده را به منوچهر یا همان منوچ پس بدهند. تلاش این دو برای رسیدن به مواد که نعیم آن را در خانه خود مخفی کرده، موتور حرکت داستان به حساب می‌آید که شوخی‌های زیادی حول محور آن تدارک دیده شده است. شوخی‌های پینگ‌پنگی کلامی از جنس اینستاگرامی که گاه خوب از کاردرآمده‌اند؛ مثل شوخی بین نعیم و بیژن درباره تعهد داشتن که از فرط تکرار کارکرد خود را از دست می‌دهد. تعمیرات اساسی‌ای که همسر سابق نعیم در خانه انجام داده، قصه را به نقطه عطف نخست که ناپدید شدن موادها است می‌رساند. اجاره دادن خانه به دو دختر جوان هم یک داستان فرعی کم‌رمق به حساب می‌آید که به قصه منوچ و موادهای گمشده پیوند می‌خورد. شوخی‌هایی هم که با محوریت این دو دختر شکل می‌گیرد، رگه های جنسی غلیظی داشته که می‌تواند روی رده سنی تماشاگران جزایر قناری تاثیر بگذارد. بخش مهمی از شوخی‌های فیلم در پرسه زدن‌های دو شخصیت اصلی فیلم رقم خورده که بعضا خوب از کاردرآمده و می‌تواند لبخندی روی لب تماشاگران خود بنشاند. برای نمونه می‌توان به حضور آنها در مجلس ختم معمار خانه نعیم اشاره کرد. جذاب‌ترین بخش فیلم مربوط به سکانس‌های داخل خانه منوچ و همسرش است که می‌توان رگه‌هایی از کمدی مورد علاقه مهکام را در آن مشاهده کرد. صحبت کردن خدمتکارهای خانه به زبان‌های مختلف در حالی که همه آن‌ها فارسی را فهمیده و می‌توانند حرف بزنند، مهمترین آن است که متفاوت با جنس دیگر شوخی‌های فیلم است.

بخش مهمی از شوخی‌های فیلم در پرسه زدن‌های دو شخصیت اصلی فیلم رقم خورده که بعضا خوب از کاردرآمده و می‌تواند لبخندی روی لب تماشاگران خود بنشاند

یکی از مشکلات جزایر قناری، نبود یکدستی آن هم در فیلمنامه و هم در کارگردانی است که تماشاگر را سرگردان می‌کند. به خصوص در یک سوم پایانی که باید گره فیلمنامه باز شده و قصه به پایان برسد. جایی از فیلم منوچ اشاره‌ای به کلمبیا کرده و آدرس یک پیست اسب دوانی حوالی کرج را می‌دهد! دقیقا همان کاری که سازندگان جزایر قناری کرده و آدرس اشتباهی به تماشاگران خود به عنوان یک فیلم کمدی می‌دهند. همچنین، فیلم با وجود آن که زیر هشتاد دقیقه است اماخوش ریتم نبوده و گاه تماشاگر خود را خسته می‌کند. در پرداخت شخصیت‌ها هم به ندرت به شخصیت و حتی تیپ-شخصیت برمی‌خوریم. همچنین مهکام در خلق قهرمان‌های خود، ایده کلاسیک چاق و لاغر بودن بیژن و نعیم را لحاظ کرده است. کمدی‌هایی که در سال های اخیر روی پرده رفته، بسیار روی بازیگران اصلی خود حساب باز کرده‌اند که جزایر قناری هم از آن مستثنی نیست. به ویژه روی زوج‌سازی که فرمول امتحان پس داده‌ای برای جذب مخاطب میلیونی در سینمای ایران به حساب می‌آید. بیژن بنفشه‌خواه و بهرنگ علوی تازه‌ترین زوج سینمای کمدی ایران به حساب می‌آیند که پیش از این سابقه همبازی شدن نداشته‌اند. تیم دونفره‌ای که نسبتا خوب کار کرده و جزو نقاط قوت فیلم به حساب می‌آیند. به ویژه بنفشه‌خواه که از تجربه‌اش در آثار کمدی به خوبی بهره گرفته و تک و توک شوخی‌های خوبی را خلق کرده است. پژمان جمشیدی نیز در نقش منوچ که حکم نقش مکمل را داشته، ظاهر شده که در بین کمدی‌های پرتعدادش در سال‌های اخیر سابقه نداشته است. جزایر قناری به عنوان فیلمی کمدی که بلافاصله پس از اکران عمومی روانه اکران آنلاین شده، می‌تواند گزینه نسبتا مناسبی برای تماشا در اوقات فراغت باشد.