هنری جاگلُم در ۸۷ سالگی چشم از جهان فروبست

هنری جاگلُم، فیلمساز متمایز که بیش از پنج دهه با مجموعه‌ای از درام‌های کم‌بودجه و مستقل شناخته می‌شد و همچنین به خاطر دوستی‌اش با اورسن ولز شهرت داشت، در ۸۷ سالگی درگذشت.

اورسن ولز؛ بهترین فیلم ها در مقام کارگردان

دخترش، سابرینا جاگلُم، به ددلاین گفت: «پدرم روز دوشنبه در خانه و در حضور من، برادرم سایمون و [همسر سابقش] ویکتوریا فویت درگذشت.» او در بیانیه‌ای به هالیوود ریپورتر افزود: «پدرم دوست‌داشتنی‌ترین، سرگرم‌کننده‌ترین و منحصربه‌فردترین پدر بود؛ بزرگ‌ترین مشوق و حامی که هر کسی می‌توانست خوش‌شانس باشد و او را داشته باشد.» جاگلُم در سال ۱۹۳۸ در لندن و در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد که چند سال قبل‌تر مجبور به ترک آلمان شده بودند. او به همراه خانواده به آمریکا مهاجرت کرد و در نیویورک بزرگ شد. ابتدا به عنوان بازیگر فعالیت می‌کرد و در استودیوی بازیگری Actors Studio آموزش دید. سپس با قرارداد در کلمبیا پیکچرز نقش‌های کوچکی در فیلم‌هایی مانند Psych Out، Drive, He Said و The Last Movie و همچنین در سریال‌هایی همچون Gidget و The Flying Nun ایفا کرد. اما به سرعت مسیر اصلی خود را در سینمای ضدفرهنگ آن دوران یافت. پس از همکاری در تدوین Easy Rider، او نخستین فیلم خود را در سال ۱۹۷۱ با عنوان A Safe Place ساخت؛ اثری غیرمعمول با بازی تیوزدی ولد و جک نیکلسون که اورسن ولز نیز در نقش یک شعبده‌باز در آن ظاهر شد. دنباله‌اش، Tracks (۱۹۷۶)با بازی دنیس هاپر در نقش یک کهنه‌سرباز ویتنام، از نخستین فیلم‌های آمریکایی بود که به آسیب‌های روانی جنگ پرداخت. فیلم جاده‌ای کمدی Sitting Ducks (۱۹۸۰) نیز نزدیک‌ترین تجربه جاگلُم به موفقیت جریان اصلی به شمار می‌رود. جاگلُم در ادامه، مستقل ماند و فیلم‌هایش را خارج از سیستم هالیوود تأمین مالی کرد. او اغلب زندگی و خانواده خود را دستمایه کار قرار می‌داد و به سبک بازیگرمحور شهرت داشت؛ آثاری که پیرامون فیلمسازان یا بازیگرانی می‌چرخید که درباره زندگی و هنر دیدگاه‌هایشان را بیان می‌کردند. او هر دو تا سه سال یک فیلم می‌ساخت و به مهمانی ثابت جشنواره‌های بین‌المللی بدل شد. از مهم‌ترین آثارش می‌توان به Last Summer in the Hamptons (۱۹۹۵)، Déjà Vu (۱۹۹۷) با بازی استیون دیلین و ونسا ردگریو و Festival in Cannes (۲۰۰۱) اشاره کرد. در سال‌های پایانی، جاگلُم به ریشه‌های یهودی خود پرداخت؛ از جمله در فیلم Just 45 Minutes from Broadway (۲۰۱۲) که بر اساس نمایشنامه‌اش درباره تئاتر ییدیش ساخته شد، و آخرین اثرش Train to Zakopané (۲۰۱۷) که آن هم اقتباسی از نمایشنامه‌ای شخصی بود و رابطه یک تاجر یهودی روسی با یک پرستار لهستانی را روایت می‌کرد. هرچند موفقیت تجاری چندان نصیب او نشد، اما دوستی‌اش با اورسن ولز به میراث ماندگارش در فرهنگ عامه بدل شد. او در اوایل دهه ۱۹۸۰، مجموعه‌ای از گفت‌وگوهای ناهار با ولز را ضبط کرده بود که قرار بود در قالب خودزندگی‌نامه ولز منتشر شود. پس از درگذشت ولز در ۱۹۸۵، این نوارها سال‌ها در انبار ماندند تا اینکه در ۲۰۱۳ با عنوان ناهارهایم با اورسن منتشر شدند. جاگلُم دو بار ازدواج کرد: نخست با پاتریس تاونسند (۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳) و سپس با ویکتوریا فویت (۱۹۹۱ تا ۲۰۱۳). هر دو همسر سابقش در ساخت چندین فیلم او مشارکت داشتند.