سیاره پس از فتح گیشه‌، نتفلیکس را تسخیر کرد

درام عاشقانه‌ی موهیت سوری تنها سه ماه پس از اکران سینمایی، وارد نتفلیکس شد؛ فیلمی که تماشاگران سینمای هند را شگفت‌زده کرد.

فهرست بهترین فیلم های هندی

چند روز پیش از اینکه سرانجام «سَیاره» را با انتشار در نتفلیکس تماشا کنم، این شانس را داشتم که برای اولین بار «دلواله دلهنیا له جاینگه» را روی پرده سینما ببینم. رمانس نمادین سینمای هند (به کارگردانی آدیتیا چوپرا، تهیه‌کننده‌ی «سَیاره») همچنان بعد از ۳۰ سال به همان دلایلی می‌درخشد که موجب شد تاکنون بی‌وقفه بر پرده بماند و همچنان جمعیت‌های پرشوری را به سالن‌ها بکشاند. اما چیزی فراتر هم بود. دختر خجالتی، پسر سرکش. وقتی وانی (آنیت پادا) در فیلم «سَیاره» ساخته‌ی موهیت سوری، کنار کریش (آهان پاندا) نشست و از او خواست نه سیگار بکشد و نه ناسزا بگوید، ذهنم بلافاصله به راج (شاهرخ خان) و سیمران (کاژول) پر کشید؛ همان صحنه‌ی انباری که سیمران از دیدن جرعه‌نوشی راج از کنیاک «در مقابل یک دختر» جا می‌خورد. زنان ساده، بی‌گناه و نیازمند حمایت‌اند؛ مردان وحشی، آزاد و در نهایت به مسیر درست عشق به این زنان کشیده می‌شوند. وانی باترا تقریباً به‌طور قطع دچار افسردگی بالینی است و این تقصیر او نیست. شش ماه قبل، نامزدش او را در حالی که در دادگاه منتظر بود، تنها از طریق یک تماس تلفنی رها کرد. حالا ملاقات با کریش ـ چه رسد به همکاری و صمیمیت با او ـ نوعی فشار روانی شدید برایش ایجاد می‌کند. من «پیچش بزرگ» داستان را لو نمی‌دهم؛ همان چیزی که خودم سه ماه توانستم از آن بی‌خبر بمانم و به باور برخی، به فیلم قدرت عاطفی‌اش را می‌دهد (البته از نظر من نه!). «سَیاره» در ۱۸ ژوئیه در سینماهای آمریکا اکران شد و خیلی زود به دومین فیلم پرفروش سینمای هند در سال ۲۰۲۵ و پرفروش‌ترین فیلم عاشقانه‌ی تاریخ سینمای هند بدل شد (البته با این ملاحظه که «کبیر سینگ» را هم جزو رمانتیک‌ها حساب کرده‌اند). معمولاً فیلم‌های هندی در آمریکا بیش از یک یا دو هفته روی پرده نمی‌مانند، اما یک ماه بعد، «سَیاره» همچنان روزانه چندین‌بار در سینمای AMC امپایر تایمز اسکوئر نمایش داده می‌شد؛ نشانه‌ای آشکار از یک موفقیت بزرگ. در فضای آنلاین نیز «سَیاره» تمام الگوریتم بالیوود را در هر پلتفرمی تسخیر کرد. از ریمیکس‌ها و میم‌ها گرفته تا واکنش‌های احساسی طرفداران، فیلم به سرعت یک مخاطب وفادار، پرشور و عمدتاً جوان یافت؛ نسلی که شاید سال‌ها با هیچ اثری این‌گونه ارتباط برقرار نکرده بود. واقعیت این است که سینمای تجاری هند طی یک دهه‌ی گذشته به شکل شوکه‌کننده‌ای سطح استانداردها را پایین آورده است؛ فیلم‌های اکشنی که فروش بالایی دارند اما هیچ تازگی یا کیفیتی عرضه نمی‌کنند، عاشقانه‌هایی که دیگر رمانتیسمی در خود ندارند، و نسل تازه‌ای از بازیگران که هرگز به پای میراث گذشته نمی‌رسند و با این حال همچنان معرفی می‌شوند. البته اوج‌هایی هم بوده‌اند ـ مثل سه فیلم شاهرخ خان در یک سال یا «راکّی و رانی کی پریم کهانی» ـ اما این‌ها در میان سقوط‌های عمیق عرضه شدند (که بهتر است نامشان را نیاورم، گرچه دست‌کم میم‌های بامزه‌ای داشتند). در چنین فضایی، تقریباً همه‌چیز در «سَیاره» تازه به نظر می‌رسد. این بار واقعاً یک قصه‌ی کامل از ابتدا تا پایان داریم (با اقتباس از منبع اصلی: فیلم کره‌ای «لحظه‌ای برای به یاد آوردن») ـ از مسیر موسیقی کریش تا بازگشت وانی به خودش و راهی که آن دو با هم پیش می‌روند ـ به همراه یک موسیقی متن محکم با همکاری میتون، تانیشک باقچی، فهیم عبدالله، ارسلان نظامی، ویشال میشرا، ساچت-پارامپارا و ریش (ریشاب کانت). فیلمبرداری ویکاس سیوارامان نیز تلاش دارد از جلوه‌ی بیش‌ازحد نورانی و رتوش‌شده‌ی معاصر فاصله بگیرد. پاندا یک هنرمند عاصی و زخم‌خورده را متقاعدکننده بازی کرده و پادا نیز در نقش دختری آسیب‌پذیر اما در حال رشد می‌درخشد. بیشتر زمان فیلم هم صرف روایت رابطه‌ی این دو می‌شود تا شلوغی با شخصیت‌های فرعی. با این حال، تحسین «سَیاره» به‌عنوان ناجی صنعت، برای من به اندازه‌ی انتظار برانگیزاننده نبود. استقبال سینمایی در هند، مانند آمریکا، به شدت زیر ذره‌بین است و فیلم‌های قدیمی مدام بازپخش می‌شوند تا فروش گیشه بالا برود. پرسش‌ها همچنان باقی است: آیا دوباره فیلم‌هایی مثل گذشته خواهند ساخت؟ آیا رسانه‌های اجتماعی تعامل مخاطبان را نابود کرده‌اند؟ آیا نسل ستاره‌ها از دست رفته است؟ در حالی‌که سینمای هند و جهان به دنبال پاسخ می‌گردند، «سَیاره» تنها بخشی از این پازل است ـ و شاید چراغی برای عبور از این روزهای تاریک. «سَیاره» اکنون در نتفلیکس در دسترس است.