لئوناردو دی‌کاپریو: در ۵۰ سالگی هنوز احساس می‌کنم ۳۲ ساله‌ام

لئوناردو دی‌کاپریو، که اغلب نامش با روابط عاشقانه با زنانی بسیار جوان‌تر از خودش گره خورده، شاید به تازگی توضیح داده باشد که چرا این اختلاف سنی برای او چندان اهمیتی ندارد؛ او هنگام تأمل بر پنجاه سالگی‌اش گفته که همچنان احساس می‌کند در اوایل دهه سی زندگی‌اش است.

بهترین فیلم و نقش‌های لئوناردو دی کاپریو

این ستاره هالیوودی که با فیلم‌هایی چون «تایتانیک» و «گرگ وال استریت» شناخته می‌شود، در گفت‌وگویی با پل توماس اندرسون ـ فیلمساز آمریکایی ـ به پرسشی جالب پاسخ داد. اندرسون از او پرسید: «اگر نمی‌دانستی چند ساله هستی، الان چند ساله خودت را تصور می‌کردی؟» دی‌کاپریو در پاسخ گفت: «سی و دو ساله.» اندرسون، کارگردان تازه‌ترین فیلم اکشن دی‌کاپریو با عنوان «یک نبرد پس از دیگری» که ماه آینده در بریتانیا اکران می‌شود، از او خواست درباره پنجاه سالگی‌اش که نوامبر گذشته جشن گرفت، تأمل کند. دی‌کاپریو گفت:«رسیدن به این سن باعث می‌شود حس کنی باید صادق‌تر باشی و وقتت را هدر ندهی. فقط می‌توانم تصور کنم که دهه‌های بعدی زندگی چطور پیش خواهند رفت. مثلاً وقتی به مادرم نگاه می‌کنم، می‌بینم که او دقیقاً همان چیزی را که در ذهن دارد می‌گوید و هیچ وقتی برای تظاهر کردن صرف نمی‌کند. او هیچ وقتش را برای نقش بازی کردن هدر نمی‌دهد.» او افزود:«صریح‌تر بودن و پذیرش این ریسک که ممکن است همه‌چیز به هم بخورد، یا خطر بروز اختلاف و حتی جدا شدن از هر نوع رابطه ـ چه شخصی چه حرفه‌ای ـ بخشی از همین تغییر است. دیگر نمی‌خواهی وقتت را هدر بدهی. باید خیلی شفاف‌تر باشی. این تقریباً یک مسئولیت است، چون بخش بیشتری از زندگی پشت سر توست تا پیش رویت.» دی‌کاپریو در این گفت‌وگو با مجله اسکوایر همچنین توضیح داد چگونه بعد از پایان پروژه‌هایش دچار افسردگی نمی‌شود:«فکر می‌کنم در این زمینه خوب عمل می‌کنم چون بین فیلم‌هایم زمان زیادی فاصله می‌گذارم. کارها را با فاصله انجام می‌دهم، همین باعث می‌شود بعد از فیلمبرداری مشتاق باشی به زندگی واقعی‌ات برگردی. وقتی فیلمبرداری می‌کنی، زندگی‌ات متوقف می‌شود و همه چیز به تعویق می‌افتد. اگر خیلی زیاد کار می‌کردم، شاید نگران می‌شدم. اینکه از فیلمی به فیلم دیگر بروی، این سؤال را پیش می‌آورد: وقتی برگردم، چه چیزی منتظر من است؟ خوش‌شانس هستم که چنین فشاری روی من نیست.» دی‌کاپریو که نخستین بار در سال ۱۹۹۱ وارد سینما شد، تاکنون جوایز متعددی دریافت کرده است؛ از جمله اسکار بهترین بازیگر و بفتا برای فیلم بازگشته (۲۰۱۵). او در این گفت‌وگو بزرگ‌ترین حسرت حرفه‌ای خود را نپذیرفتن بازی در فیلم شب‌های بوگی به کارگردانی پل توماس اندرسون دانست. در مورد فیلم‌های قدیمی‌اش گفت:« خیلی کم پیش می‌آید که فیلم‌های خودم را دوباره ببینم، اما اگر صادق باشم، یک فیلم را بیشتر از بقیه دیده‌ام و آن هوانورد است. دلیلش این است که آن فیلم برایم تجربه‌ای خاص بود. قبل از آن با [مارتین] اسکورسیزی در دار و دسته‌های نیویورکی کار کرده بودم و یک دهه کتابی درباره هاوارد هیوز را با خودم حمل می‌کردم. نزدیک بود این پروژه را با مایکل مان انجام بدهم، اما تداخل پیش آمد و در نهایت فیلم را به اسکورسیزی سپردم. آن زمان ۳۰ ساله بودم. برای نخستین بار حس کردم که به‌عنوان بازیگر، عضوی جدی از روند تولید هستم و نه فقط کسی که برای ایفای نقش استخدام شده. احساس مسئولیت جدیدی داشتم. همیشه به آن فیلم افتخار کرده‌ام و آن را بخشی مهم از رشد خودم در این صنعت و اولین تجربه همکاری واقعی می‌دانم.» مصاحبه کامل با لئوناردو دی‌کاپریو در شماره پاییزی مجله اسکوایر بریتانیا (۱۴ اوت) منتشر شده است.