جکی چان: دیگر نمی‌خواهم فقط یک ستاره اکشن باشم

بهترین فیلم های سال ۲۰۲۵ تا این‌جای کار!

جکی چان، اسطوره سینمای هنگ‌کنگ و جهان، شنبه شب در هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم لوکارنو در سوئیس با استقبال پرشور تماشاگران، جایزه «پلنگ افتخاری» (Pardo alla Carriera) را در میدان بزرگ «پیاتزا گرانده» این شهر دریافت کرد. چان با ورود به صحنه با گفتن «بونا سرا» به زبان ایتالیایی و تکان دادن دست، مهارت زبانی خود را به نمایش گذاشت. او هنگام دریافت جایزه با خنده گفت: «این جایزه خیلی خیلی سنگین است.» سپس ادامه داد: «بسیار خوشحال و مفتخرم که اینجا هستم. از لوکارنو و همه شما بابت این جایزه شیرین تشکر می‌کنم و قدردان همه کارگردان‌ها و بازیگران سراسر جهان هستم که باعث شدند من خوب به نظر بیایم.» او به‌طور ویژه از طرفدارانش در سراسر دنیا سپاسگزاری کرد و گفت: «به خاطر شماست که امروز اینجا ایستاده‌ام.» چان به یاد آورد که پدرش روزی از او پرسیده بود آیا در سن ۶۰ سالگی هنوز می‌تواند مبارزه کند یا نه. او با لبخند به تماشاگران گفت: «من الان ۷۱ ساله‌ام و هنوز می‌توانم بجنگم. امسال هم شصت‌وچهارمین سال حضورم در صنعت فیلم است.» پیش از خداحافظی، جکی چان آرزوی اتحاد جهانی کرد و با گفتن «عشق و صلح، همه شما را دوست دارم! تی آمو!» مراسم را به پایان رساند و حتی صدای بوسه برای جمعیت فرستاد. هیجان و تشویق طرفداران حتی چند دقیقه پس از مراسم ادامه داشت. پیش از حضور او بر صحنه، تماشاگران تی‌شرت‌هایی با تصویرش به تن داشتند و پلاکاردهایی با نوشته «I Love Jackie Chan» در دست گرفته بودند. وقتی تصویر او روی پرده بزرگ در بالکنی مشرف به میدان ظاهر شد، موجی از شادی و تشویق به راه افتاد. هنگامی که چان با لباسی متفاوت و در دست داشتن دو عروسک پاندا روی فرش قرمز ظاهر شد، شور و هیجان جمعیت چند برابر شد. گروهی از طرفداران با تی‌شرت‌های قرمز یک‌شکل، شعار «Jackie! Jackie!» سر دادند. در فرش قرمز، جکی چان با لبخند، بوسه برای دوربین، دست تکان دادن و حتی یک ژست رزمی، هوادارانش را خوشحال کرد. پیش از حضورش روی صحنه، کلیپی از مهارت‌های رزمی، بدلکاری و کمدی او پخش شد. لوکارنو به‌عنوان بخشی از بزرگداشت فعالیت‌های او، نمایش فیلم‌های «پروژه A» (۱۹۸۳) و «داستان پلیس» (۱۹۸۵) را برگزار کرد که در هر دو به‌عنوان بازیگر و کارگردان حضور داشته است. جونا آ. ناتزارو، مدیر هنری جشنواره، درباره او گفت: «به‌عنوان یک طرفدار سینمای هنگ‌کنگ، جکی چان برای من مثل یک رویاست.» برگزارکنندگان جشنواره از او به‌عنوان «ابرستاره آسیایی، فیلم‌ساز بزرگ و چهره محبوب هالیوود که با فیلم‌های اکشن، پل ارتباطی میان شرق و غرب را ساخته» یاد کردند و افزودند: «او نزدیک به ۶۰ سال است که یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های جهان است.» جکی چان، که کار خود را در آکادمی نمایش چین زیر نظر استاد یو جیم-یون آغاز کرد و در کودکی به‌عنوان بدلکار در شاهکار کینگ هو «لمس ذن» فعالیت داشت، همواره در حال بازآفرینی سینمای رزمی و فراتر از آن بوده است. جایزه پلنگ افتخاری با حمایت گردشگری آسکونا-لوکارنو اهدا می‌شود. پیش‌تر هنرمندانی چون فرانچسکو روزی، برونو گانتس، کلودیا کاردیناله، جانی تو، هری بلافونته، ماریو آدورف، جین برکین، کوستا گاوراس، تسای مینگ-لیانگ و سال گذشته شاهرخ خان، این جایزه را دریافت کرده‌اند. صبح روز بعد، این اسطوره چند‌وجهی سینما در نشستی که جمعیت زیادی از ساعات قبل برای حضور در آن صف کشیده بودند، درباره مسیر حرفه‌ای خود صحبت کرد. چان با یادآوری روزهای جوانی‌اش به‌عنوان بدلکار در فیلم مشت خشم با بروس لی، گفت: «بروس لی بعد از چند برداشت سخت، روی شانه‌ام زد و گفت \"عالی\"». او همچنین تعریف کرد که چطور وقتی بروس لی را به سالن بولینگ برد، احترام زیادی از حاضران گرفت و افزود که خودش هم یک بولینگ‌باز حرفه‌ای بوده است. بعد از درگذشت بروس لی، از او خواسته شد نسخه جدیدی از مشت خشم را بازی کند، اما به گفته چان «فیلمنامه و شخصیت اشتباه» بود و فیلم در گیشه شکست خورد. به گفته او، فیلمسازان می‌خواستند او را جایگزین بروس لی کنند و حتی روی پوستر با حروف درشت نوشته بودند: «بروس لی جدید» و زیر آن با حروف ریز «جکی چان». کارگردان هم اصرار داشت او همه کارها را مثل بروس لی انجام دهد، اما چان می‌گوید: «من بروس لی نیستم.» او یکی از رمزهای ماندگاری در صنعت سینما را «پذیرفتن تغییر و پیشرفت» دانست. برای مثال، گفت که یاد گرفت آواز بخواند، چون در برنامه‌های تلویزیونی همیشه از او می‌خواستند یک صحنه مبارزه اجرا کند: «خواندن راحت‌تر است!» (با خنده). چان در ادامه گفت که در مقطعی از زندگی‌اش می‌خواست «رابرت دنیروی آسیایی» شود، چون مجری‌ها همیشه او را با ژست‌های رزمی معرفی می‌کردند، در حالی که «هیچ‌کس رابرت دنیرو را با حرکات رزمی معرفی نمی‌کند». او می‌خواست به‌عنوان «یک بازیگر که می‌تواند مبارزه کند» شناخته شود، نه فقط یک ستاره اکشن. «تازه حالا می‌گویند جکی یک بازیگر خوب است و به همین دلیل این جایزه را به من دادید.» چان گفت فیلم پسر کاراته‌کار و همکاری با ویل اسمیت این فرصت را به او داد تا مبارزه را به نسل بعد بسپارد و خودش نقش استاد را بازی کند. او افزود: «من سوپرمن نیستم، هر بار که بدلکاری می‌کنم، می‌ترسم.» این بازیگر ۷۱ ساله که ۶۴ سال سابقه فعالیت در سینما دارد، از اینکه امروزه استودیوهای بزرگ بیشتر به فکر پول و تجارت هستند تا هنر فیلمسازی ابراز تأسف کرد: «امروز ساختن یک فیلم خوب بسیار دشوار است.» چان در سخنرانی دریافت جایزه‌اش گفته بود: «من هنوز هم می‌توانم مبارزه کنم.» او در بخش ویژه‌ای از جشنواره، دو فیلم شاخص خود یعنی پروژه A (۱۹۸۳) و داستان پلیس (۱۹۸۵) را که هم بازیگر و هم کارگردان‌شان بوده، معرفی کرد. جیونا آ. ناتسارو، مدیر هنری لوکارنو، درباره او گفت: «برای من که از طرفداران سینمای هنگ‌کنگ هستم، جکی چان یک رؤیای تحقق‌یافته است.» برگزارکنندگان لوکارنو هنگام معرفی او به‌عنوان برنده جایزه، چان را «یک ابرستاره آسیایی، فیلمساز استاد و چهره محبوب هالیوود» خواندند که با فیلم‌های اکشن خود پلی بین شرق و غرب زده است. چان از سال‌های شاگردی در آکادمی درام چین نزد استاد یو جیم-یون، تا بدلکاری در شاهکار کینگ هو لمس ذن، همواره سینمای رزمی و فراتر از آن را بازآفرینی کرده و قوانین سینمای هالیوود را از نو نوشته است.