فردین، سوسن، عبد، حسن و پسران

کار که کارستان باشد کیف کوک می‌شود و دل و دماغ اینکه بروی سراغ  ترین‌ها، ساز. بالاخره پیرپسر اکران شد و طلسم هزارپیچ گرفتاری در راهروهای ارشاد و سازمان سینمایی و دفترهای دردسر درست کن متعددش با چوب جادوی دبیر جشنواره و البته انبوهی دلسوز سینما که پای کار فیلم ایستادند باطل شد. حالا پیر پسر بر پرده سینماهای کشور جاخوش کرده‌است؛ فیلمی طولانی، پر کشش، قلدر و به‌یادماندنی.

پیرپسر؛ نقد و معرفی فیلم اکتای براهنی

آنهایی که اهل سینما هستند می‌دانند که در فیلم دو زمان تعریف می‌شود. زمان نمایشی که همان دقایق نمایش فیلم است و زمان روانی که به  میزان ابتلا و درگیر فیلم‌شدن اطلاق می‌شود. چه بسا فیلم‌هایی که زمان نمایشی طولانی داشتند و زمان روانی کوتاه و کم هم نیستند فیلم‌هایی که زمان نمایشی کوتاه داشتند و زمان روانی بسی طولانی. پیر پسر حالا یکی از آن نمونه‌های درست و درمان در  دوگانه زمانی سینماست. زمان نمایشی فیلم 190 دقیقه است و زمان روانی فیلم هم  به قول دوستی که در شب اکران جشنواره دیدمش: الله الله...

*

پیر پسر را بی‌تردید تماشا کنید. در سالن سینما و شک نکنید که نفس‌تان حبس می‌شود . جم نمی‌خورید و متحیر می‌شوید از  اینهمه بازی ممتاز، طراحی صحنه و فیلمبرداری درخشان، قصه درست و صد البته کارگردانی درخشان. با این پیش فرض برویم سراغ فیلم‌هایی که در سینماهای این مملکت به نمایش درآمده‌اند و زمان‌شان در ترین‌ها ثبت شده‌است. ترتیب را اگر رعایت کنیم رتبه اول به همین پیر پسر ساخته اکتای براهنی می‌رسد که 190 دقیقه است و رتبه بعدی در اختیار فیلم محمدرسول الله ساخته مجید مجیدی است که نسخه به نمایش درآمده‌اش در سینما 178 دقیقه بود. رتبه بعدی می‌رسد به نمایش درخشان سوسن تسلیمی و داریوش فرهنگ در فیلم خواستنی بهرام بیضایی؛ شاید وقتی دیگر. فیلمی با 160 دقیقه زمان نمایشی که هنوز هم دیدنی است. گزینه دیگر می‌رسد به ماهی و گربه ساخته شهرام مکری که البته بخاطر فرم سکانس- پلان اش در گروه فیلم‌های طولانی سینمای ایران یک ستاره ویژه هم دارد. واقعیت این است که 134 دقیقه گشت و گذار و هراس‌های عبد آبست در جنگل‌های شمال هنوز هم تماشایی است .

*

شمایل فیلم‌های طولانی بر پرده سینماهای کشور دو نسخه جالب دیگر هم دارد. اولی فیلم برفراز آسمان‌ها به کارگردانی و بازی محمدعلی فردین است که نسخه اولیه نمایش داده شده‌اش بصورت محدود، بسیار طولانی بوده‌است. فیلم البته همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی به محاق رفت و هیچوقت به نمایش عمومی درنیامد. فیلم دوم اما گزینه جالب‌تری است، فیلمی که بسیاری به شوخی می‌گفتند در زمان نمایشش در سینماهای کشور بحران کمبود تخمه بوجود آمده‌بود. فیلمی غیر ایرانی، طولانی، پرکشش و باب دل سینماروهای ایرانی که در زمان اکرانش در سالهای پیش از انقلاب تغییر سئانس‌ها و کاهش دفعات نمایش فیلم در یک روز کاری را به برنامه اکران سینماهای مملکت آورد، فیلمی که همه ما دیده‌ایم: شعله.

حامد بهداد؛ بهترین فیلم و سریال و آمار مخاطبان