فیلم من هنوز اینجا هستم دیدنی است؟

بهترین‌ فیلم های بیوگرافی و زندگینامه ای تاریخ

خلاصه داستان فیلم من هنوز اینجا هستم

داستان فیلم من هنوز اینجا هستم I'm Still Here از این قرار است؛ روبنز پایوا در ماه دسامبر 1970 در یک خانه ویلایی باصفا نزدیک ساحل لبلون، با همسرش اونیسی و پنج فرزندشان زندگی می‌کند. او پس از لغو تصدی دولتی‌اش در پی کودتای سال 1964 برزیل، فعالیت‌های مدنی‌اش را پی گرفته است و بدون اطلاع خانواده‌اش به حمایت از تبعیدی‌های سیاسی ادامه می‌دهد. کشور به دنبال ربوده شدن سفیر سوییس توسط جنبش‌های انقلابی دچار بی‌ثباتی سیاسی فزاینده‌ای می‌شود. دوستان خانوادگی پایوا، فرناندو و دالوا گاسپاریان، تصمیم می‌گیرند به لندن پناه ببرند و بزرگ‌ترین دختر پایوا به نام ورا نیز همراه آن‌ها فرستاده می‌شود تا از کانون التهاب دور شود. البته ورا پیش از این تصمیم، شبی در راه بازگشت به خانه از سینما، با دوستانش شاهد خشونت نظامی بوده است. با وجود این، نیروهای حکومتی خیلی زود به خانه پایوا یورش می‌برند که به بازداشت و ناپدید شدن پدر خانواده در ژانویه 1971 منجر می‌شود. پیگیری‌های اونیسی به بازداشت و شکنجه دوازده روزی او می‌انجامد و دختر نوجوان خانواده، اِلیانا هم زندانی می‌شود اما پس از 24 ساعت او را آزاد می‌کنند. اونیسی پس از آزادی به پیگیری سرنوشت شوهرش ادامه می‌دهد اما حکومتی‌ها به‌کل منکر بازداشت شوهر او می‌شوند.

عوامل و بازیگران فیلم من هنوز اینجا هستم

کارگردان: والتر سالس، فیلمنامه‌نویسان: موریلو هاوزِر و هیتور لورِگا بر اساس کتاب خاطرات سال 2015 مارسلو روبنز پایوا، مدیر فیلمبرداری: آدریان تیژیدو، تدوینگر: آفونسو گونسالوِس، آهنگساز: وارن الیس و بازیگران: فرناندا تورس (اونیسی پایوای میانسال)، فرناندا مونتِنِگرو (اونیسی پایوای سالخورده)، سِلتون مِلو (روبنز پایوا)، والنتینا هِرساژی (وِرا پایوای جوان) و...  

آیا می‌دانید؟

• فرناندا تورس بازیگر نقش اصلی زن فیلم می‌گوید والتر سالس تمام صحنه‌های گریه کردن او را از فیلم درآورد. دلیلش هم این بود که مارسلو روبنز پایوا گفت که مادرش اونیسی پایوا هرگز جلوی خانواده‌اش گریه نمی‌کرد و خیلی خویشتندار بود؛ درست همان‌طور که در فیلم تصویر شده است.
• برای والتر سالس کارگردان، روایت داستان خانواده پایوا یک ماموریت شخصی به شمار می‌رفت چون او از سیزده سالگی با این خانواده دوست بود. سالس هفت سال را صرف سروشکل دادن به این پروژه کرد.
• مارسلو روبنز پایوا - پسر اونیسی و روبنز پایوا - که کتاب منبع اقتباس فیلم را نوشته است در سال 1979 و بیست سالگی از پا فلج شد چون در یک دریاچه کم‌عمق شیرجه زد و مهره پنجم گردنش آسیب دید. فیلم به‌طور مستقیم به این موضوع اشاره نمی‌کند اما نسخه میانسال شخصیت مارسلو روی صندلی چرخدار دیده می‌شود.

• فرناندا تورس زمانی پس از یکی از نمایش‌های بین‌المللی فیلم خنده‌اش گرفت که فردی فکر کرد کار گروه چهره‌پردازی در بالا بردن سن‌وسال او برای فصل پایانی فیلم فوق‌العاده است. بدیهی است که فرد مورد نظر نمی‌دانست که در صحنه پایانی فیلم از فرناندا مونتِنگرو، مادر فرناندا تورس، به جای او برای ایفای نقش اونیسی سالخورده استفاده شده است. به هر حال، تورس از این اشتباه گرفته شدن و این میزان شباهت به مادرش راضی بود.
• فیلم من هنوز اینجا هستم به ترتیب وقایع داستانی فیلمنامه و روی فیلم 35 میلی‌متری فیلمبرداری شد.
• فرناندا تورس گفته است که تصمیم والتر سالس برای فیلمبرداری به ترتیب اتفاق‌های فیلمنامه، واقعا قاعده بازی را برای آن‌ها تغییر داد؛ نه‌فقط از این جهت که بازیگران، مثل یک خانواده واقعی با هم پیوند خوردند و صمیمی شدند بلکه از منظر ضبط و ثبتِ حس ترس و سرکوبی فزاینده‌ای که شخصیت‌ها به‌تدریج با پیشروی داستان تجربه می‌کنند.
• فرناندا تورس برای ایفای نقش اونیسی پایوا حدود ده کیلوگرم وزن کم کرد چون شخصیت او در جریان بازداشت دوازده‌روزه‌اش وزن زیادی کم می‌کند.
• این فیلم روز هفتم نوامبر 2024 در برزیل روی پرده سینماها رفت که با تولد 95 سالگی اونیسی پایوا هم‌زمان بود. جالب این‌که نمایش فیلم در شصتمین سالگرد کودتای سال 1964 برزیل اتفاق افتاد.
• فیلم من هنوز اینجا هستم به اولین فیلم برزیلی تاریخ سینما بدل شد که نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم شد. علاوه بر این، فرناندا تورس هم به دومین بازیگر زنی بدل شد که نامزد اسکار بهترین بازیگر زن اصلی شد؛ بازیگر اول، مادر خود او فرناندا مونتِنگرو است که در سال 1999 برای فیلم ایستگاه مرکزی به کارگردانی همین والتر سالس، موفق به کسب نامزدی شد.

نقد و بررسی منتقدان درباره فیلم من هنوز اینجا هستم

ورایتی | امتیاز 100 از ۱۰۰

جسیکا کیانگ | این فیلم تمام‌عیار والتر سالس، زیبایی چشمگیر و ناتورالیسم نظرگیری دارد.

نیویورک تایمز | امتیاز 100 از ۱۰۰

الیسا ویلکینسن | فیلم من هنوز اینجا هستم یک مجادله ساده درباره موقعیتی تاریخی و سیاسی نیست؛ و همین امر، راز جذابیت جهانی آن است. این فیلم پرتره‌ای تکان‌دهنده درباره این موضوع هم هست که سیاست چطور محفل خانواده را درهم می‌شکند و دوباره به آن شکل می‌دهد؛ و این‌که اتحاد و جامعه و عشق چطور تنها راه ممکن برای زیستن در روزگار تراژدی است.

راجر ایبرت دات‌کام | امتیاز 100 از ۱۰۰

رابرت دنیلز | مطالعه و بررسی کیفیت حضور شگفت‌انگیز فرناندا تورس در قالب شخصیت اصلی فیلم و در بستر این درام، امری دشوار است؛ و او با گسترش احساس بیم و نگرانی درونی شخصیتش به تمام وجود نحیف خود، همگام با سوگ خاموش فیلم پیش می‌رود.

شیکاگو سان-تایمز | امتیاز 100 از ۱۰۰

ریچارد روپر | این فیلم که بر اساس یک داستان حقیقی شکل گرفته است ادای احترام به قدرت و استقامت مادری است که سرپرست خانواده‌اش می‌شود و زمانی برای سوگواری کردن یا دلسوزی برای خودش ندارد. او بچه‌هایی دارد که باید به آن‌ها عشق بورزد و پشتیبان‌شان باشد.

تلگراف | امتیاز 80 از ۱۰۰

روبی کالین | بعضی فیلم‌هایی که بر اساس وقایع حقیقی دراماتیک شکل می‌گیرند عکسی فوری از زندگی را به ما ارایه می‌دهند؛ اما این فیلم، زندگی‌ای از عکس‌های فوری را پیش روی ما می‌گذارد.

نیویورکر | امتیاز 70 از ۱۰۰

جاستین چنگ | این زیرکی فیلمنامه‌نویسان است که این‌قدر نزدیکِ زاویه دیدِ شخصیت اونیسی مانده‌اند و به این موضوع اعتماد کرده‌اند که تماشاگران با تردید، آسیب‌پذیری و غریزه او در حمایت از فرزندانش همذات‌پنداری می‌کنند؛ اما من هنوز اینجا هستم طفره‌های تاکتیکی خودش را دارد.

گاردین | امتیاز 60 از ۱۰۰

پیتر بردشا | ظرافت و شأن بازی نامزد اسکار فرناندا تورس، در اثر سینمایی جدید والتر سالس به‌درستی ستایش شده است.

امتیاز سایت های سینمایی به فیلم I'm Still Here

نام سایت	امتیازدهنده‌ها	امتیاز میانگین	تعداد آراء
IMDb	کاربران	8.3 از 10	100 هزار کاربر
متاکریتیک	منتقدان برتر	85 از 100	بر اساس 43 نقد
راتن تومیتوز	عموم منتقدان	8.3 از 10	بر اساس 188 نقد

پوستر و تیزر فیلم من هنوز اینجا هستم