برای حکیم شاپور عظیمی

نمی دانم از کجا و کی روال شد که به شاپور عظیمی بگوییم حکیم. اما هر کس که آن را اولین بار روال کرد دمش گرم. شاپور، حکیم بود. نکته هایش درباره سینما، آدم ها و جهان هستی اگرچه گاه پوسته ای از طنازی داشت، ولی به شکلی خیام وار، هزل و هجوی به سست بنیادی اوضاع و احوال درون و پیرامون بود. با آنکه سواد سینمایی و ادبی بالایی داشت (ترجمه های خوبش از طیف متنوعی از متون تئوریک، آموزشی، پژوهشی، داستان، جستار، ادبیات و... دلالت بر همین گستره بینش و دانشش داشت؛ از کتاب دشوار «معناسازی استنتاج و بلاغت در تفسیر سینما» اثر دیوید بوردول گرفته تا «الهامات معنوی در سینما» نوشته استیفن سایمون)، اما چنان بی غل وغش و صمیمی و عاری از تکبر و تفرعن بود که حتی در همان اولین لحظات آشنایی و همنشینی، دلت برای نازنین بودنش غنج می زد و مشتاق بودی مدت ها در محضرش بنشینی و حکمت بشنوی؛ ولو آنکه در مواردی، مثل علاقه و شیفتگی به سینمای هند، با او هم نظر هم نباشی. برخلاف ظاهر پرهیبتی که در اندام و سبیل و محاسن داشت، دلی نازک همچون شیشه در قفسه سینه اش می تپید، بس احساسی بود و گاه که از برخی علایقش حرف می زد، نمناکی چشمانش به بغض گلویش می رسید. تکیه کلامش درباره چیز هایی که دوست داشت این بود که «آن را هستم» و این آن، می توانست یک فیلم، یک کتاب، یک موقعیت، یک مفهوم، یک دیالوگ و یک آدم باشد. یک بار سر فیلمی با موضوع عاشورا که داشتیم با هم حرف می زدیم، ضعف های فیلم را برایش برمی شمردم. افاضاتم که تمام شد نگاهی پرمهر بهم انداخت و گفت: «مهرزاد اینهایی که گفتی درست؛ ولی من امام حسین را هستم». با همین «هستم» و «نیستم» هایش، درباره مطالبت هم مشفقانه نظر می داد؛ آن سان که از تعاریفش بسی خوشحال می شدی و از انتقاداتش هم حتی ذره ای کدورت به دل نمی گرفتی. چون می دانستی هر چه می گوید، از عشق به سینماست. جدا از وجهه منتقد و مترجم، یک سینه فیل تمام عیار بود. می توانست یک نفس فصل هایی ممتد از دیالوگ های هامون و سوته دلان را از بر با همان لحنی که بازیگرانشان می گفتند بی هیچ لکنت بگوید و مسحور حافظه و بیان و عشقش سازدت. آقای شاپور عظیمی عزیز، حکیم نازنین! در هر محفل سینمایی، از تحریریه مجله فیلم گرفته تا سالن سینمای جشنواره، یادت زنده است. تو را بودیم و هستیم. منبع: روزنامه شرق