نسرین بابابی: خلاقیت بازیگری را در پلتفرم‌ها هدیه می‌دهند

همه چیز درباره زخم کاری ۴؛ مجازات

• «زخم کاری» اولین تجربه حضور شما در شبکه نمایش خانگی محسوب می‌شود. چگونه به این پروژه دعوت شدید؟

نسرین بابایی: دعوت به این پروژه از طریق دستیار کارگردان، سیامک مردانه، انجام شد که پیش‌تر همکاری‌های موفقی با ایشان داشتم. «زخم کاری» اولین حضور من در شبکه نمایش خانگی بود و از همان ابتدا، متفاوت بودن این تجربه برایم مشهود بود. شبکه نمایش خانگی فضایی دارد که از یک سو به بازیگر آزادی بیشتری برای خلق شخصیت می‌دهد و از سوی دیگر، دقت و کیفیت بالاتری در جزییات تولید می‌طلبد. این تجربه برای من فرصتی بود تا توانایی‌هایم را در مدیومی جدید به چالش بکشم.

• شما نقش خدمتکار خانه «سمیرا» و «مالک» را در «زخم کاری» ایفا کردید؛ برای دور شدن از کلیشه‌های این نقش چه تدابیری اندیشیدید؟

زمانی که این نقش به من پیشنهاد شد، ابتدا تصور کردم یک خدمتکار کلیشه‌ای است و حتی برای مدتی از پذیرش آن صرف‌نظر کردم. اما همان‌طور که در زندگی آموخته‌ام، گاهی فرصت‌ها در ابتدا با ابهام و تردید همراهند و باید برای کشف حقیقتشان قدم برداشت. با ورود به پروژه، متوجه شدم این شخصیت بسیار فراتر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می‌رسید. نقش من نه‌تنها نقشی کلیدی در پیشبرد داستان داشت، بلکه به من امکان داد جنبه‌های تازه‌ای از بازیگری را تجربه کنم. این نقش برای من تفاوت‌های مهمی داشت؛ نه فقط از منظر محتوا، بلکه به لحاظ فرآیند خلق شخصیت. باید ظرافت بیشتری به خرج می‌دادم تا از هرگونه کلیشه فاصله بگیرم و عمق بیشتری به شخصیت ببخشم. من به این باور دارم که هر نقش، فرصتی برای یادگیری و رشد است و این پروژه نیز از این قاعده مستثنی نبود. در این مسیر، تلاش کردم با تکیه بر تجربیات گذشته‌ام و همچنین مطالعه بیشتر بر جنبه‌های انسانی شخصیت، او را به‌گونه‌ای اجرا کنم که برای مخاطب باورپذیر باشد.

• تعامل شما با محمدحسین مهدویان چگونه بود؟ از همبازی شدن با جواد عزتی و رعنا آزادی‌ور برایمان بگویید و اینکه چه قدر در بازی شما تاثیرگذار بود؟

کار با آقای مهدویان در ابتدا برایم چالشی تازه بود. تصور اولیه‌ام این بود که ایشان کارگردانی بسیار سختگیر و بدون انعطاف باشند. اما بسیار زود متوجه شدم که دقت و سختگیری ایشان از جنس دیگری است؛ دقتی که هم به بازیگر آزادی می‌دهد و هم او را به سمت بهترین اجرای ممکن هدایت می‌کند. جمله‌ای که همیشه در ذهنم باقی می‌ماند این بود: «نسرین خودش می‌دونه، براش توضیح ندید.» این میزان اعتماد، برای من به‌عنوان یک بازیگر، تجربه‌ای بی‌نظیر بود. او خیلی فعال و نترس است و اطلاعاتش درباره سینما فوق‌العاده، ناشناخته‌ها برایش مهم است و همین ویژگی او را مدرن می‌کند، او همواره به ارتباط درست مخاطب با کارهایش اهمیت می‌دهد  . همکاری با جواد عزتی و رعنا آزادی‌ور نیز از دیگر بخش‌های لذت‌بخش این پروژه بود؛ بازیگرانی که حضورشان در صحنه، الهام‌بخش بود، فراموش نمی‌کنم روزی در سکانسی با جواد عزتی عزیز بازی داشتم، ناگهان ایستاد و به چشمانم زل زد و (گفت: شما چقدر خوب دیالوگ می‌گین.) من در آن لحظه یاد گرفتم که اگر روزی جایی در کنار بازیگری که تجربه کمتری نسبت به من دارد، قرار گرفتم، چگونه حال دلش را خوب کنم و علت انگیزه او باشم.

نسرین بابایی: این نقش برای من تفاوت‌های مهمی داشت؛ نه فقط از منظر محتوا، بلکه به لحاظ فرآیند خلق شخصیت. باید ظرافت بیشتری به خرج می‌دادم تا از هرگونه کلیشه فاصله بگیرم و عمق بیشتری به شخصیت ببخشم

• تا این لحظه از پخش سریال چه بازخوردی از مخاطبان گرفتید؟

بازخوردها بسیار دلگرم‌کننده بود. زمانی که می‌بینید مخاطب با اثری که در آن حضور داشتید، ارتباط برقرار می‌کند و شخصیت شما را بخشی از روایت می‌بیند، احساس می‌کنید تلاش‌هایتان به ثمر نشسته است. برای من، هر بازخورد مثبت یا حتی انتقادی سازنده، قدمی برای رشد است.

• اگر از نگاه مخاطب به این سریال نگاه کنیم، این اثر برحسب کدام ویژگی‌هایش می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند؟ خودتان چه قدر این سریال را دنبال می‌کردید؟

«زخم کاری» به واسطه روایت پیچیده و عمیقش، شخصیت‌پردازی‌های دقیق و فضاسازی خاصش، مخاطب را با خود همراه می‌کند. این سریال، قصه‌ای دارد که هم ذهن مخاطب را درگیر می‌کند و هم احساسات او را برمی‌انگیزد. من نیز به‌عنوان بخشی از این اثر، با علاقه روند پیشرفت داستان را دنبال می‌کردم و از بازخوردهایی که دریافت می‌کردیم، لذت می‌بردم.

• باتوجه به اینکه اولین حضور در شبکه نمایش خاتگی را پشت سر گذاشتید، برایمان بگویید در سالهای اخیر علت روی آوردن بازیگران به حضور در آثاری که برای پلتفرم‌ها ساخته می‌شود، چیست؟

من کارم را از تئاتر دانش‌آموزی آغاز کردم، جایی که هیچکس به تماشای بازی‌های ما نمی‌آمد جز معلمان و دوستان نزدیک. بعدها در تئاترهای استانی و ملی نقش‌های اصلی و تاثیرگذار گرفتم و به مرور توانستم خودم را به فضای حرفه‌ای‌تر معرفی کنم. بعد از سال‌ها تلاش و کسب تجربه در گیلان و شبکه استانی که بخش اساسی تعلیمات بازیگری‌ام در این دوران بود، حضور در شبکه‌های ملی و سینما برای من به واقعیت تبدیل شد. اما این مسیر هیچ‌گاه هموار نبود و مانند بسیاری از بازیگران، باید با سختی‌ها و موانع بسیاری دست‌وپنجه نرم می‌کردم. یک بازیگر وقتی جوایزی دریافت می‌کند یا مورد تحسین قرار می‌گیرد، شاید از بیرون به نظر برسد که به قله رسیده‌ است، اما برای من این موفقیت‌ها هرگز به معنای پایان کار نبود؛ بلکه آغازگر مسیرهای تازه‌ای بودند. بازیگری جدی‌ترین پخش زندگی من است که برایم همیشه به معنای جستجوی چالش‌های تازه و یافتن راه‌های نو برای روایت داستان و خلق شخصیت بدور از هر قرارداد قبلی بوده است. پلتفرم‌های خانگی، فضایی ایجاد کرده‌اند که این آزادی و خلاقیت را به بازیگر و عوامل تولید هدیه می‌دهند. این مدیوم به ما امکان می‌دهد نقش‌هایی متفاوت‌تر را تجربه کنیم و در کنار آن، کیفیت بالای تولید و دسترسی راحت‌تر مخاطب به این آثار، باعث شده تا بازیگران و حتی مخاطبان به این فضا علاقه‌مند شوند. همان‌طور که آقای بهرنگ توفیقی می‌گویند، «سینما شریف است و حق زحمتکش‌هایش را می‌دهد.» این جمله برای من همیشه الهام‌بخش بوده است. این مسیر، همچون زندگی بازیگران بزرگی است که از خاک صحنه‌های کوچک آغاز کردند و بعدها در پلتفرم‌های جهانی، فرصتی برای بازتعریف خود یافتند. من نیز پس از ۲۵ سال فعالیت، اکنون اولین حضورم در شبکه نمایش خانگی را تجربه می‌کنم، اما هرگز این مسیر را ساده یا هموار نمی‌بینم. موفقیت در این مدیوم، ترکیبی از سال‌ها زحمت، تجربه، و انتخاب‌های درست است.

• سخن پایانی...

لازم می‌دانم از همه آن‌هایی که در این مسیر چراغ راه بودند، تشکر کنم به ویژه بهرنگ توفیقی به دلیل حمایت‌های همیشگی و نگاه حرفه‌ای‌اش و اینکه مرا متوجه درونم کرد تا با خود صادق باشم. او به من آموخت عادت‌های شخصی‌ام را به نقش تحمیل نکنم، رفتار نقش باید کشف بشود تا به این موجود ناشناخته (نقش) نزدیک شوم و آن گاه این نقش است که مرا هدایت می‌کند.