معرفی و نقد فیلم مجمع کاردینال ها

فهرست بهترین فیلم های تاریخی سینما

خلاصه داستان فیلم مجمع کاردینال ها

خلاصه داستان فیلم مجمع کاردینال ها Conclave را اینطور می‌شود تعریف کرد؛ پاپ در اثر حمله قلبی دار فانی را وداع می‌گوید و مجمع کاردینال‌ها زیر نظر سرکشیش دین تامس لارنس تشکیل می‌شود تا جانشین او انتخاب شود. چهار نامزد اصلی شامل آلدو بلینی از ایالات متحده (که مثل پاپ فقید آزاداندیش است)، جاشوا آدِیِمی از نیجریه (که از نظر اجتماعی محافظه‌کار به شمار می‌رود)، جوزف ترمبلی از کانادا (محافظه‌کاری که افکارش مورد توجه عموم است) و گوفرِدو تدسکو از ایتالیا (یک سنت‌گرای مرتجع) است. روز پیش از برگزاری مجمع کاردینال‌ها، یانوش ووژنیاک، مسئول امور خانه پاپ، ادعا می‌کند که پاپ فقید در شب مرگش خواهان استعفای ترمبلی شده ولی او همه مدارک موجود علیه خودش را انکار کرده است. در این میان، بلینی هم موضع خودش را روشن می‌کند و می‌گوید جلوی پاپ شدن تدسکو را خواهد گرفت. کاردینال‌ها با ورود لحظه آخری وینسنت بِنیتِز غافلگیر می‌شوند؛ کاردینالی که از یک سال پیش به‌طور مخفیانه اسقف اعظم شهر کابل بوده است. کاردینال لارنس - که مجمع زیر نظر او برپا شده - سخنرانی خوبی می‌کند و کاردینال‌ها را به پذیرش تردیدها و شک‌های‌شان دعوت می‌کند؛ که برخی این سخنرانی تحسین‌آمیز را به عنوان جاه‌طلبی او برای کسب عنوان پاپ تعبیر می‌کنند. در اولین رای‌گیری هیچ نامزدی نمی‌تواند به کسب دوسوم آرا نزدیک شود؛ و فقط آدیمی کمی جلوتر است و بلینی و لارنس هم آرای آزاداندیشان را تقسیم کرده‌اند. به‌تدریج اطلاعات مختلفی از منابع متفاوت افشا می‌شود و هر بار سرنوشت انتخاب پاپ جدید وارد مسیر تازه‌ای می‌شود.

عوامل و بازیگران فیلم مجمع کاردینال‌ها

کارگردان: ادوارد برگر، فیلمنامه‌نویس: پیتر استران بر اساس رمان رابرت هریس، مدیر فیلمبرداری: استفان فونتین، تدوینگر: نیک اِمرسن، آهنگساز: هائوشکا (فولکر برتلمان) و بازیگران: رِیف فاینز (کاردینال لارنس)، استنلی توچی (کاردینال بلینی)، جان لیثگو (کاردینال ترمبلی)، سرجو کاستلیتو (کاردینال تدسکو)، ایزابلا روسلینی (خواهر اگنس) و...  

تولید فیلم مجمع کاردینال‌ها از کجا شروع شد؟

خبر تولید فیلم مجمع کاردینال‌ها با این بازیگران اصلی و به کارگردانی ادوارد برگر در ماه مه 2022 اعلام شد. تولید از ماه ژانویه 2023 در شهر روم آغاز شد و در استودیو مشهور چینه‌چیتا هم صورت گرفت تا این‌که در ماه مارس به پایان رسید. طراحان صحنه فیلم با نهایت دقت کلیسای سیستین را بازآفرینی کردند ولی در خصوص ساخت ساختمان قدیسه مرثا در کنار کلیسای سن پیترو از آزادی عمل هنری بهره بردند. آن‌ها این لوکیشن از فیلم را بیش‌تر شبیه زندان ساختند تا تنش دراماتیک فیلم را بالا ببرند چون احساس می‌کردند که نسخه واقعی بیش‌تر ملال‌آور بود. طراحان لباس فیلم هم از خیاطی گامارِلی، تیرِلی کوستومی و چند موزه در شهر روم هم به عنوان بخشی از تحقیقات‌شان دیدن کردند. به منظور طراحی لباس قرمز کاردینال‌ها، لیزی کریستل طراح لباس، از رنگی بهره برد که در لباس رسمی کاردینال‌های سده هفدهم استفاده می‌شد و نه لباس‌هایی که این سال‌ها مورد استفاده کاردینال‌ها قرار می‌گیرد چون بر این باور است که «به‌مراتب زیبا‌ترند و برای چشمان ما خیلی راحت‌تر.» پیتر استران فیلمنامه‌نویس هم در جریان نگارش فیلمنامه با کاردینالی دیدار کرد تا درباره تدارکات مجمع کاردینال‌ها با او گفت‌وگو کند. او در ضمن، سیاحتی خصوصی در واتیکان داشت و بعدا گفت که خصومتی احساس نکرد و واتیکان با آغوش باز پذیرای او شد.

آیا می‌دانید؟

• آهنگساز آلمانی فیلم، فولکر برتلمان (که با نام هنری هائوشکا هم شناخته می‌شود) در گفت‌وگویی با نشریه ایندی‌وایر در خصوص ساخت موسیقی متن فیلم گفته است که به دنبال رسیدن به صدایی بود که نه بیش از حد کلیسایی باشد و نه کلاسیک و باستانی؛ و برای همین به سراغ تجربه کردن سازهایی رفت که کم‌تر شناخته شده‌اند. نتیجه این شد که بیش‌تر موسیقی فیلم با کریستال بَسکِت نواخته شد؛ نوعی کریستالوفون که با دستان خیس نواخته می‌شود. گفتنی است برتلمان برای ساخت موسیقی متن فیلم قبلی برگر با عنوان در جبهه غرب خبری نیست هم از یک هارمونیوم (یا ارگ تلمبه‌ای) استفاده کرده بود.

• این اولین فیلم مهم کارنامه کارلوس دیاز است. او تا سال 2020 معمار بود اما زمانی که آخرین فرزندش هم خانه‌شان را ترک کرد و به‌اصطلاح سر زندگی خودش رفت او تصمیم گرفت که در کلاس‌های بازیگری آنلاین شرکت کند و بعدش در آزمون‌های بازیگری پروژه‌های مختلف حاضر شود.
• کاردینال بِنیتِز در رمان اصلیتی فلیپینی دارد و اسقف اعظم بغداد است نه شهر کابل.
• شخصیت ریف فاینز در رمان نام دیگری دارد: کاردینال لومِلی.

 

نقد و بررسی منتقدان درباره فیلم مجمع کاردینال‌ها

یواس‌ای تودی | امتیاز 100 از ۱۰۰

براین تروئیت | این اثر سینمایی تریلر، نه‌فقط پژوهشی تفکربرانگیز در باب مضامین زندگی واقعی و نقص‌های آدمی است بلکه فیلمی سرگرم‌کننده هم هست که در آن یک عمل ساده، مثل انداختن آرا به صندوق رای هم به جنبه‌ای تعیین‌کننده از امری امیدبخش و در عین حال تنش‌زا بدل می‌شود.

آبزِروِر | امتیاز 100 از ۱۰۰

وِندی آیدی | بازی هوشمندانه ریف فاینز با کارگردانی برازنده ادوارد برگر به کمال رسیده است.

ورایتی | امتیاز 90 از ۱۰۰

پیتر دبروژ | فیلم مجمع کاردینال‌ها یکی از آن آثار سینمایی نادری است که به توجه تماشاگرش احترام می‌گذارد ولو این‌که پشت سر او به چند حیله متوسل شود.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 90 از ۱۰۰

استیون فاربر | ادوارد برگر کار تحسین‌برانگیزی در خصوص کنترل تمام بازی‌های فیلم انجام داده است و در ضمن، فضایی غنی برای این اثر سینمایی خلق کرده است.

گاردین | امتیاز 80 از ۱۰۰

بنجامین لی | ذات پیچش داستانی با همراهی یک موسیقی متن شنیدنی و چند مچ‌گیری عامه‌پسند به ما یادآوری می‌کند که فیلم مجمع کاردینال‌ها، ابتدا یک رمان فرودگاهی را به‌شیوه‌ای برازنده و جلاداده‌شده به هنر هفتم بدل کرده است و دوم این‌که درامی عمیق درباره دنیای مذهب است.

لس‌آنجلس تایمز | امتیاز 70 از ۱۰۰

کیتی والش | غنای هنر فیلمسازی از جمله بازی‌های قوی، این واقعیت را پوشانده است که خود داستان واقعا لاغر است و جنبه معمایی چرندش هم با پیچش‌های داستانی آبکی به مساله غامض و خردمندانه کانونی این حکایت آسیب زده است.

تلگراف | امتیاز 60 از ۱۰۰

تیم روبی | فیلم مجمع کاردینال‌ها لذتی زودگذر است و زمانی که شما دود سفید ناشی از آن را به دورتر از خودتان فوت می‌کنید چیز زیادی برای اندیشیدن به آن باقی نمی‌ماند.

امتیازهای تماشاگران و منتقدان به فیلم مجمع کاردینال‌ها

نام سایت	امتیازدهنده‌ها	امتیاز میانگین	تعداد آراء
IMDb	کاربران	7.4 از 10	37 هزار کاربر
متاکریتیک	منتقدان برتر	79 از 100	بر اساس 53 نقد
راتن تومیتوز	عموم منتقدان	8.1 از 10	بر اساس 267 نقد

 

نقد فیلم مجمع کاردینال‌ ها برگرفته از سایت مجله اسلنت

راس مک‌ایندو | فیلم با کاردینال توماس لارنس (رالف فاینس) شروع می‌شود که شتابان خود را بر بالین پاپ رو به موت می‌رساند، در حالی‌که پژواک نفس نفس زدن‌های وحشت زده لارنس در دالان‌های تاریک واتیکان شنیده می‌شود. این شروع با صلابت، نوید فیلمی عمیق درباره ایمان، قدرت و جاه‌طلبی را می‌دهد. لارنس در جایگاه رئيس انجمن کاردینال‌ها، مسئولیت برگزاری نشست انتخاب پاپ جدید را به عهده دارد. اجتماعی که با حضور کاردینال‌هایی از سراسر جهان در کلیسای سیستین برگزار می‌شود. کاردینال بلینی (استنلی توچی)، فردی مترقی که قصد دارد کلیسای کاتولیک را به سمت شمول گرایی و تفکر باز سوق دهد، و کاردینال تدسکو (سرجیو کاستلیتو)، یک محافظه‌کار افراطی که هنوز از کنار گذاشته شدن زبان لاتین در مراسم عشای ربانی (که ۶۰ سال از آن می‌گذرد) خشمگین است، دو نامزد اصلی کسب این عنوان هستند. نامزدهای دیگری نیز در این رقابت حضور دارند. از جمله کاردینال آدیمی محترم و خوش برخورد که این فرصت را دارد تا نخستین پاپ سیاه‌پوست کلیسا شود که البته به خاطر دیدگاه‌های واپس‌گرایانه‌اش مورد انتقاد برخی از کاردینال‌ها است. همچنین کاردینال ترومبلی، آخرین شخصی که پیش از مرگ پاپ با او دیدار کرده بود، و یک تازه‌وارد مرموز از کابل، کاردینال بنیتز، در میان نامزدها دیده می‌شوند. دیدار محرمانه ترومبلی با پاپ و انتصاب غیر منتظره بنیتز تنها دو مورد از معماهایی هستند که در فرایند این انتخابات پاسخ داده خواهند شد. انجمن کاردینال‌ها، روایتی پرکشش و پر از غافلگیری ارائه می‌دهد که همیشه یک پیچش داستانی غیرمنتظره در آستین دارد. کاردینال‌ها در زمان رای‌گیری باید در قرنطینه کامل و جدا از جهان بیرون باشند تا هیچ عامل خارجی بر تصمیمات‌شان تاثیر نگذارد.  این موقعیت، بستری هوشمندانه برای یک درام پرتنش در فضایی بسته فراهم می‌کند؛ مردانی که در فضایی ایزوله گرفتار شده‌اند و با هر دور جدید رای‌گیری تنش میان‌شان شدت بیش‌تری می‌گیرد.  مومنانی که علی رغم جایگاه مذهبی‌شان بیش‌تر شبیه بچه‌ مدرسه‌‌ای‌های حسودی هستند که برای ریاست کلاس با یک‌دیگر رقابت دارند. از سوی دیگر، ایجاد فضایی بسته به اندازه یک قرن پیش به سادگی ممکن نیست. هنگامی‌که لارنس درباره کرکره‌های بدشگونی که در واتیکان نصب می‌شوند سوال می‌پرسد، در پاسخ می‌فهمد که فناوری‌های مدرن جاسوسی می‌توانند با استفاده از لیزر، لرزش‌های پنجره‌ها را تشخیص دهند.  مجهز کردن ساختمانی تقریبا ۶۰۰ ساله برای مقابله با روش‌های جاسوسی عصر دیجیتال، ایده‌ای نامانوس به نظر می‌رسد. اما این برخورد میان کهن و مدرن، مناسک باستانی و دغدغه‌های روزمره، جوهره اصلی مجمع کاردینال‌ها است. این تضاد، موقعیت‌های بامزه‌ای به وجود می‌آورد. از جمله، تدسکو که از سیگار الکترونیکی‌ای دقیقا به رنگ قرمز یاقوتی ردایش استفاده می‌کند. در واقع، فیلم به خوبی متوجه این موضوع شده است که تماشای مردانی در لباس کاردینالی که  کارهای حتی اندکی مدرن انجام می‌دهند، چقدر می‌تواند جالب باشد (از اسکرول کردن در گوشی‌های هوشمند گرفته تا آماده کردن قهوه با یک دستگاه اسپرسوساز پیشرفته). اما در پس این لحظات طنزآمیز، حس اندوهی نیز نهفته است؛ مشابه زمانی‌که لارنس با نگاهی اندوهگین به آن کرکره‌های بدیمن چشم می‌دوزد. اقدامی ناگزیر برای محافظت از کلیسا در برابر هزاره‌ای که برای آن ساخته نشده است. فراز و فرود نامزدها در طول انتخابات، درام پرکششی را رقم می‌زند که می‌داند چگونه با ایجاد پیچش‌های تازه تنش را حفظ کند. با این حال، نزاع قدرت بین دو جناح محافظه‌کار و لیبرال کلیسا، چندان جالب از کار در نیامده است؛ زیرا روایت نسبتا ساده‌انگارانه فیلم که به سبک آرون سورکین پیش می‌رود، شخصیت‌های اصلی را به دو گروه مشخص تقسیم می‌کند: مرتجعانی کاریزماتیک اما شرور مانند تدسکو و مترقی‌های خوش قلب اما بی‌اراده مانند بلینی. آن‌ها به نوبت برای یک‌دیگر سخنرانی می‌کنند، اما در نهایت از این نبرد ایدئولوژیک نگرش خاصی حاصل نمی‌شود، آن هم در شرایطی که یکی از دو طرف ماجرا، بزرگ‌ترین مشکل امروز کلیسا را این می‌داند که دیگر مانند سابق بیگانه‌ستیز نیست. صرف نظر از این بد ذات‌های اغراق شده، مجمع کاردینال‌ها در نهایت فیلمی است درباره مردانی که در تلاش‌اند به بهترین شکل ممکن به خدا خدمت کنند، حتی اگر نسبت به شایستگی‌ها و جایگاه خود شک داشته باشند. اینجاست که نقش بازیگرانی مانند فاینس و توچی در عمق بخشیدن به شخصیت‌های‌شان اهمیت پیدا می‌کند. لارنس با بحرانی در ایمان خود دست و پنجه نرم می‌کند و بلینی مقام پاپ را بیش از آنکه یک موهبت بداند، باری سنگین می‌بیند. اما فیلم هرگز در تردیدهای درونی لارنس عمیق نمی‌شود و نگرش بلینی را به طور کامل روشن نمی‌کند. با این حال، حتی زمانی‌که کشمکش‌های درونی این شخصیت‌ها قابل درک به نظر نمی‌رسد، فرسودگی فاینس و گرمای صمیمانه توچی به آن‌ها کیفیتی انسانی می‌بخشد.  

پوستر فیلم مجمع کاردینال‌ها