ضد مستند

خیلی جدی به سمت نفی حقیقت می‌رویم. کجا؟ در جشنواره سینما حقیقت. چرا؟ چون قهرمانش کارگردان فیلمی است به نام ضدقهرمان که برای ساخت مستند پرتره ای راجع به یکی از عجیب ترین کاراکترهای سیاسی معاصر ایران حتی سراغ خانواده اش هم نرفته است. ایشان حتی به خودش زحمت نداده تا اگر در گفتگو با خانواده این کاراکتر به بن بست رسید، سراغ اسناد و مدارک و مطبوعات برود تا روایتش را به تصویری کردن حرف های جاری و بارها شنیده شده درباره قهرمان فیلمش خلاصه نکند. البته که این مستندساز با فیلم قبلی اش هم ثابت کرده بود که دنبال مستندسازی حقیقت با عینک جریان فکری نزدیک به خودش است.

*

در روزگاری که سینمای مستند ما در سال های اخیر، زیست عمومی اش را در کارهای سفارشی و ایدئولوژیک مرتبط با ارگان ها و سازمان ها و نهادها جستجو کرده، یافتن عشاق حقیقی مستندسازی که اهل روایت حقیقت بطور ناقص یا روایت جریان رسمی نیستند کار دشواری است. اصلا یافتن مستندسازان خبره ای که هنوز هم اهل وقت گذاشتن بسیار برای ساخت مستند باشند واقعا نوبر است. اینها را نوشتم تا برسم به اینکه در این وانفسای پروژه بگیرها و پروژه بسازها، هنوز هم هستند کارگردانانی که نفس وجودشان چونان باد بر بوم ایرانی مستند می وزد و معجزه روایت شان، بادبان سپیدی است بر سینه دریای سینما.

*

به توصیه دوستی در همین شب های ازدحام آلودگی و البته فیلم های مستند، فیلم سینمایی لی را دیدم. روایتی ناب، جذاب و دیدنی از زندگی لی میلر؛ مدلی که دوربین به دست گرفت و در بحبوحه جنگ جهانی دوم شد یکی از ممتازترین راویان نسل کشی نازی ها و جنایت های جنگی آن دوران. بازسازی های بی نظیر یک فیلم داستانی از روایت های مستند و وقایع تجربه شده و عموما بازگو نشده مدام مرا پرت می‌کرد به دایره چرایی اینکه نمی‌دانیم مستند چیست، حقیقت چیست و یا...

*

بی خیال شوید. برای این هفته کافی است. بالاخره سینمای این مملکت روی کاکل هفتاد سی پیژامه و شوخی می گردد دیگر،پس خلاص....