چگونه با خطاهای من و جشنواره کنار بیاییم؟

من و جشنواره فیلم فجر شیر به شیر هستیم.احتمالا همان روزهایی که مسوولان وقت فرهنگی تصمیم گرفتند که در مملکت دوباره جشنواره فیلم راه بیاندازند و البته بخش حرفه ای و فیلم های درست و درمانش را بصورت غیر رقابتی به نمایش بگذارند و جوایز که در دوره اول دیپلم افتخار بود را به آماتورها تقدیم کنند، بدقلقی های من هم برای ناسازگاری با زندگی به روش استفراغ و کلافگی های بی پایان از لباس گرم در هوای سرد شروع شده بود.   حرف از تولد من و بشکن زدن برای جشنواره چهل و سه ساله نیست که نقل بلاتکلیفی و گیجی مستمر و بهت دائم ماست. در آستانه تولدم نمی دانم که چرا هنوز روزنامه نگاری را با اینهمه مصیبت رها نمی کنم و از طرفی خودم هم درست متوجه نمی شوم که چطور می شود به هیچ قبیله ای باج نداد اما پرچم فیلمسازی را در اهتزار نگه داشت. اینها که بحران های عمیق یک فقره من بیچاره است چون اگر بخواهم صریح تر اعتراف کنم در تصمیم گیری های عاطفی و شخصی و روزمره هم ضریب خطاهایم قابل اعتناست. خب فدای سرم را با آرامش در ذهنتان خطاب به من بگویید و جمله را بگیرید و بیایید تا از کمان یک آذری برسیم به فجر یک بهمنی.   جشنواره امسال هم روز تولدش پابرجاست و هم شوق و ذوق های همیشگی اش مستدام. اما خب فقط برای اینکه بدانید من و جشنواره شیر به شیر هستیم و البته بسیار بلاتکلیف، خدمتتان عارض شوم دبیری که از پارسال برای خودش حکم امضا کرده بود بالاخره تشریف برد در همان ملک ارزان خریدش تادبیر جدید بیاید و مشغول شود. حالا هم خبر رسیده بیش از صدفیلم برای رقابت در جشنواره فرم پر کرده اند و می خواهند سیمرغ شکار کنند.   لابد می فرمایید تا اینجا که اتفاق هولناکی نیفتاده است و خدمتتان عارضم که بله، این رفت و آمدها و فرم پر کردن ها برای ما روال است اما قضیه از آنجایی رنگ تیرگی به خودمی گیرد  که می فهمیم از میان این فیلم های متقاضی، بعضی شان هنوز کلید نخورده اند و تعدادی شان اصلا سرنوشت فیلم به خود نخواهند گرفت.   از فیلم ها و حدیث پر آب چشم شان که بگذریم می رسیم به داستان های لجستیکی جشنواره ای که هنوز هم نه محل برگزاری ثابتی دارد و نه شیوه اداره یکسانی. متولدی که هنوز در چهل و سه سالگی برای بدیهیات با بحران هم زلف می شود و ضریب خطای برگزاری اش آنقدر بالاست که حتی هنوز به یک استقلال نیم بند هویتی در انتخاب و داوری و آیین نامه نرسیده است  و هنوز می توان در هر دوره یکی دو  نمونه نقض برای خطاهایش مثال آورد تا باور کنیم جشنواره فیلم فجر چونان جسدی جاندار هم جشنواره هست و هم جشنواره نیست.   گفتم من و جشنواره شیر به شیر هستیم؟