شنیده شدن یا شنیده نشدن؟

در هفته‌های گذشته پرداختیم به موسیقی سریال بازنده و تاثیری که موسیقی در سریال‌های جنایی بر مخاطب دارد. به همین بهانه به موسیقی تعدادی از برترین سریال‌های جنایی جهان پرداختیم تا ببینیم آهنگسازان دنیا از چه زاویه‌ای با سریال‌هایی از این جنس برخورد می‌کنند. پیش از این لیستی از بهترین سریال‌های پلیسی را منتشر کرده بودیم. در این مطلب نیز نگاهی داشته‌ایم به موسیقی تعدادی از آن‌ها، همچنین برخی دیگر از برترین‌ها از منظر موسیقی.

بهترین سریال های جنایی که باید دید

موسیقی سریال شرلوک Sherlock ساخته دیوید آرنولد و مایکل پرایس که تا دلتان بخواهد برای ساخت موسیقی این سریال جایزه‌های متعدد برده‌اند از امی گرفته تا بفتا. جالب اینجاست که در اصل کتاب‌های شرلوک هلمز آمده است که او به موسیقی کلاسیک و باخ و بتهوون علاقه ویژه داشته، بنابراین دو آهنگساز سریال هم سعی داشته‌اند تا نیم‌نگاه معناداری به تم‌های موسیقی کلاسیک داشته باشند. اما این اصلا به آن معنا نیست که این دو آهنگساز بی‌خیال موسیقی روز شده‌اند، بلکه از قضا توجه ویژه داشته‌اند به موسیقی پاپ. در همین فضای پاپ هم موسیقی رازآلود را تجربه‌ کرده‌اند و لحظات بهت و پرسشگری‌هایش را آهنگسازی کرده‌اند. نکته ویژه درباره موسیقی شرلوک حرکت در میان طیف‌های موسیقی مختلف است. اما موسیقی سریال شیلد FX The Shield هم شنیدنی است. همچنان که در سریال‌هایی چون بازنده هم شاهدیم، استفاده از ترک‌های موسیقی باکلام کمک می‌کند تا مخاطب بتواند با حس و حال قصه و شخصیت‌ها ارتباط ویژه‌ای برقرار کند. در شیلد یا با همان نام کامل FX The Shield هم موسیقی نقشی خاص را ایفا می‌کند.  از موسیقی  هیپ هاپ، تا پاپ تا راک و حتی موسیقی کانتری را می‌توان در آن شنید. در هر فصل از این سریال البته در کنار قطعات باکلام و بی‌کلام موسیقی‌های تبلیغاتی هم حضور دارند. شیلد در فضای قاچاق مواد مخدر و خلاف‌های متعدد دیگر سیر می‌کند، بنابراین موسیقی‌ها هم به واسطه حال و هوای جستجوها، از دختر گمشده، تا کودک، تا مراسم تدفین و ... سیر می‌کند. موسیقی بسیار اکتیو است و موسیقی راک در آن صدای غالب است. خب، طبیعی هم هست، چرا که در چنین فضای سیاهی موسیقی‌ای از همین جنس لازم است.  بسیاری از مخاطبان سریال‌های جنایی، موسیقی شیلد را یکی از بهترین موسیقی متن‌های موجود در عالم سریال می‌دانند.

بهترین سریال های پلیسی

مهم‌ترین ویژگی سریال میکروفن مخفی The Wire را باید در استفاده از موسیقی‌های شهری دانست. داستان در شهر می‌گذرد و پر از مکالمه‌های عادی مردم است. آرتیست‌های مطرحی جون تایری کولیون، راد لی و دیابلو در کنار چند دی جی و ریمیکس‌کار مجرب در آن فعالیت داشتند. تم ابتدایی آن بسیار تم بیادماندنی‌ای از آب درآمده و خودتان می‌دانید که چقدر تم اصلی مهم است. تم ابتدایی یک سریال به ویژه سریالی که در فضای رازآلود ساخته می‌شود، یکی از مهم‌ترین معرف‌های آن است. نکته‌ای که درباره موسیقی متن The Wire مطرح است این است که موسیقی متن هم به اندازه خود سریال دقیق طراحی شده است و مخاطبش با شنیدن آن احساس درک بهتری از موقعیت‌ها دارد. فضای اصلی موسیقی هیپ هاپ است که برای موسیقی‌ای در فضای خیابان عمدتا می‌گذرد، به نظر ضروری می‌رسد. می‌دانید موسیقی‌ها در واقع در درام جنایی بالتیمور که دیوید سایمون با طراحی پیچیده ساخت و از سال 2002 تا 2008 در شبکه HBO پخش می شد، مثل موسیقی‌ها در زندگی واقعی ظاهر می‌شوند؛ مثلا در ماشین پلیس موسیقی هست، در باشگاه موسیقی مخصوصش حضور دارد یا اگر شخصیت در حال شنیدن موسیقی با هدفون است ما آن را می‌شنویم. در عین حال همه این موسیقی‌ها ما را به موسیقی واحدی به نام میکروفون مخفی می‌رسانند و این هنر آهنگساز است. هرچند ما در این یادداشت تنها به ۳ موسیقی از میان صدها سریال برتر جنایی به بهانه پخش بازنده و توجه به موسیقی آن که توسط پیام آزادی ساخته شده پرداختیم، اما همچنان این سوال سر جایش است که هدف اصلی آهنگسازان در ساخت سریال‌های جنایی شنیده شدن موسیقی است یا شنیده نشدن آن؟