جشنواره کن 2024؛ معرفی فیلم ها و حاشیه ها

فهرست برندگان جشنواره کن 2024

هفتادوهفتمین جشنواره فیلم کن از 14 تا 25 مه 2024 (25 اردیبهشت تا 5 خرداد 1403) برپا می‌شود. رییس هیات داوران بخش مسابقه اصلی،‌ گرتا گرویگ بازیگر و فیلمساز آمریکایی است. بازیگر فرانسوی کامیل کوتین هم مجری مراسم افتتاحیه و مراسم اختتامیه است. جشنواره کن 2024 با نمایش فیلم فرانسوی «پرده دوم» به کارگردانی کانتن دوپیو (ملقب به موسیو وزو) افتتاح شد. در مجموع ۳ نخل طلای افتخاری در این دوره اهدا می‌شود که اولی در مراسم افتتاحیه به مریل استریپ (افسانه زنده سینمای جهان) رسید؛ دومی به استودیوی جیبلی می‌رسد که خالق بهترین انیمه‌های تاریخ سینما از جمله آثار هایائو میازاکی است؛ و سومی در مراسم اختتامیه تقدیم لوکاس می‌شود. سهم سینمای ایران هم در جشنواره کن 2024 حضور مینا خسروانی، بازیگر ایرانی-فرانسوی، در جمع داوران بخش جایزه چشم طلایی است؛ و همین‌طور محمد رسول‌اف که با فیلم «دانه انجیر مقدس» در بخش مسابقه اصلی برای کسب نخل طلا رقابت می‌کند.  

جدول امتیاز منتقدان به فیلم های جشنواره کن 2024

 

نام فیلم	امتیاز راتن تومیتوز	امتیاز متاکریتیک	امتیاز اسکرین دیلی
پرده دوم (کانتن دوپیو)	منتقدان برتر: 6.4 از 10 (7 نقد) عموم منتقدان: 6 از 10 (22 نقد)	57 از 100 (12 نقد)	---
فیوریوسا: حماسه مد مکس (جرج میلر)	منتقدان برتر: 8 از 10 (67 نقد) عموم منتقدان: 7.9 از 10 (321 نقد)	79 از 100 (63 نقد)	---
الماس وحشی (اَگِت ریداژه)	منتقدان برتر: 5.3 از 10 (8 نقد) عموم منتقدان: 5.5 از 10 (17 نقد)	64 از 100 (8 نقد)	2.1 از 4 ستاره
دختری با سوزن (ماگنوس فون هورن)	منتقدان برتر: 7.6 از 10 (11 نقد) عموم منتقدان: 7 از 10 (23 نقد)	82 از 100 (8 نقد)	2.2 از 4 ستاره
ملعون (روبرتو مینروینی)	عموم منتقدان: 6.3 از 10 (9 نقد)	64 از 100 (4 نقد)	---
این زندگی من (سوفی فیئه)	عموم منتقدان: 6 از 10 (9 نقد)	---	---
وقتی نور می‌شکافد (رونار رونارسون)	عموم منتقدان: 6.8 از 10 (15 نقد)	79 از 100 (4 نقد)	---
مگالوپلیس (فرانسیس فورد کوپولا)	منتقدان برتر: 3.9 از 10 (26 نقد) عموم منتقدان: 4.6 از 10 (60 نقد)	58 از 100 (27 نقد)	2.1 از 4 ستاره
اوه، کانادا (پل شریدر)	منتقدان برتر: 4 از 10 (11 نقد) عموم منتقدان: 5.8 از 10 (30 نقد)	59 از 100 (17 نقد)	1.8 از 4 ستاره
پرنده (آندریا آرنولد)	منتقدان برتر: 7.4 از 10 (15 نقد) عموم منتقدان: 7.2 از 10 (36 نقد)	69 از 100 (17 نقد)	2.3 از 4 ستاره
در باب بدل شدن به یک مرغ شاخدار (رونگانو نیونی)	منتقدان برتر: 7.3 از 10 (10 نقد) عموم منتقدان: 7.4 از 10 (16 نقد)	79 از 100 (6 نقد)	---
رد روح (جاناتان میله)	عموم منتقدان: 7 از 10 (9 نقد)	---	---
شب کریسمس در میلر (تایلر تورمینا)	منتقدان برتر: 7.5 از 10 (7 نقد) عموم منتقدان: 7.5 از 10 (13 نقد)	75 از 100 (6 نقد)	---
انواع مهربانی (یورگوس لانتیموس)	منتقدان برتر: 6.5 از 10 (23 نقد) عموم منتقدان: 6.7 از 10 (48 نقد)	72 از 100 (23 نقد)	2.4 از 4 ستاره
سه کیلومتر به پایان دنیا (امانوئل پاروو)	منتقدان برتر: 5.7 از 10 (6 نقد) عموم منتقدان: 6.6 از 10 (11 نقد)	61 از 100 (7 نقد)	2.3 از 4 ستاره
اسیر امواج (جیا ژانکو)	منتقدان برتر: 7.3 از 10 (8 نقد) عموم منتقدان: 7 از 10 (16 نقد)	80 از 100 (9 نقد)	2.6 از 4 ستاره
امیلیا پرز (ژاک اودیار)	منتقدان برتر: 8 از 10 (14 نقد) عموم منتقدان: 7.4 از 10 (34 نقد)	70 از 100 (17 نقد)	2.5 از 4 ستاره
لیمونوف: تصنیف (کریل سربرنیکوف)	منتقدان برتر: 7 از 10 (11 نقد) عموم منتقدان: 6.4 از 10 (20 نقد)	61 از 100 (9 نقد)	2.2 از 4 ستاره
ماده (کورالی فارگیت)	منتقدان برتر: 8.3 از 10 (17 نقد) عموم منتقدان: 8.4 از 10 (39 نقد)	84 از 100 (18 نقد)	2.7 از 4 ستاره
زبان جهانی (متیو رنکین)	منتقدان برتر: 7.8 از 10 (8 نقد) عموم منتقدان: 7.4 از 10 (18 نقد)	80 از 100 (6 نقد)	---
شور و شادی من (هیروشی اوکویاما)	عموم منتقدان: 8 از 10 (10 نقد)	---	---
کارآموز (علی عباسی)	منتقدان برتر: 6.8 از 10 (20 نقد) عموم منتقدان: 6.9 از 10 (41 نقد)	62 از 100 (20 نقد)	1.7 از 4 ستاره
کفن‌ها (دیوید کراننبرگ)	منتقدان برتر: 6.3 از 10 (10 نقد) عموم منتقدان: 6.3 از 10 (27 نقد)	57 از 100 (17 نقد)	2.2 از 4 ستاره
افق: حماسه آمریکایی (کوین کاستنر)	منتقدان برتر: 4.9 از 10 (10 نقد) عموم منتقدان: 5.5 از 10 (24 نقد)	51 از 100 (17 نقد)	---
شایعه‌ها (گای مدین، اون جانسن و گِیلِن جانسن)	منتقدان برتر: 6.7 از 10 (9 نقد) عموم منتقدان: 6 از 10 (16 نقد)	72 از 100 (11 نقد)	---
افول جنگجویان: محصورشدگی (چانگ پو سوئی)	عموم منتقدان: 6.9 از 10 (14 نقد)	---	---
بالکنی‌ها (نوئمی مرلان)	منتقدان برتر: 6 از 10 (6 نقد) عموم منتقدان: 7 از 10 (13 نقد)	63 از 100 (6 نقد)	---
آنورا (شان بِیکر)	منتقدان برتر: 9.3 از 10 (16 نقد) عموم منتقدان: 8.7 از 10 (41 نقد)	89 از 100 (21 نقد)	3.3 از 4 ستاره
مارچلو میو (کریستوف اونوره)	منتقدان برتر: 5.4 از 10 (8 نقد) عموم منتقدان: 5.2 از 10 (16 نقد)	47 از 100 (7 نقد)	1.4 از 4 ستاره
پارتنوپ (پائولو سورنتینو)	منتقدان برتر: 4.1 از 10 (9 نقد) عموم منتقدان: 4.7 از 10 (19 نقد)	58 از 100 (11 نقد)	1.6 از 4 ستاره
گرند تور (میگل گومِس)	منتقدان برتر: 7 از 10 (9 نقد) عموم منتقدان: 7.3 از 10 (16 نقد)	76 از 100 (8 نقد)	3 از 4 ستاره
متل دِستینو (کریم عینوز)	منتقدان برتر: 8 از 10 (7 نقد) عموم منتقدان: 6 از 10 (13 نقد)	73 از 100 (6 نقد)	1.9 از 4 ستاره
آرماند (هالفدن اولمان توندل)	منتقدان برتر: 8 از 10 (6 نقد) عموم منتقدان: 6.2 از 10 (12 نقد)	69 از 100 (7 نقد)	---
بر خلاف آن (خوناس تروئبا)	عموم منتقدان: 7.5 از 10 (10 نقد)	77 از 100 (4 نقد)	---
فیلم ناتمام (لو یی)	عموم منتقدان: 8.3 از 10 (6 نقد)	---	---
همه آنچه به عنوان نور تصور می‌کنیم (پایال کاپادیا)	منتقدان برتر: 9.5 از 10 (12 نقد) عموم منتقدان: 9.1 از 10 (29 نقد)	93 از 100 (11 نقد)	3.3 از 4 ستاره
قلب‌های تپنده (ژیل للوش)	منتقدان برتر: 6.7 از 10 (9 نقد) عموم منتقدان: 5.1 از 10 (15 نقد)	50 از 100 (7 نقد)	1.3 از 4 ستاره
دانه انجیر معابد (محمد رسول‌اف)	منتقدان برتر: 9 از 10 (10 نقد) عموم منتقدان: 8.3 از 10 (18 نقد)	87 از 100 (11 نقد)	3.4 از 4 ستاره
گران‌بهاترین محموله (میشل آزاناویسوس)	منتقدان برتر: 8 از 10 (6 نقد) عموم منتقدان: 6 از 10 (9 نقد)	57 از 100 (4 نقد)	1.2 از 4 ستاره
داستان سلیمان (بوریس لوژکین)	عموم منتقدان: 6.8 از 10 (12 نقد)	79 از 100 (4 نقد)	---

 

نقد و بررسی منتقدان درباره فیلم های جشنواره کن 2024

فیلم متل دِستینو | Motel Destino | کریم عینوز

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا |‌ متل دستینو بازی‌های فوق‌العاده‌ای را از سه بازیگر محوری‌اش به نمایش می‌گذارد؛ سه بازی فیزیکی تمام‌عیار.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 70 از 100

دیوید رونی  | متل دستینو با وجود نقص‌هایش، حس‌وحال، خامی و فضایی دارد که شما را می‌سوزاند؛ در این میان، موسیقی متن امین بوحافه هم انرژی مضاعفی به فیلم بخشیده است و هرچه پیش می‌رود بیش‌تر بر ناآرامی و اضطراب درام می‌افزاید.

اسکرین دیلی | امتیاز 70 از 100

فیونولا هالیگن  | متل دستینو شاید تاثیر عمیقی به جا نگذارد ولی دست‌کم تاثیری هرچند گذرا باقی می‌گذارد.

فیلم پارتنوپ | Parthenope | پائولو سورنتینو

نیویورک تایمز | امتیاز 80 از 100

بیلگه اِبیری | پروتاگونیست ما به مانند آواتاری احساس می‌شود که تمام کیفیت‌های جوانی و احتمال‌های موفقیت را در دسترس دارد؛ و البته که به همین دلیل، انگار یادآور این ایده هم هست که زندگی در نهایت به‌سرعت می‌گذرد و ما را پشت سر می‌گذارد. سورنتینو برای خلق فیلمی درباره یک انسان زیبا، به ما یادآوری می‌کند که در خاطرات‌مان همه زمانی زیبا بودیم.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 50 از 100

دیوید رونی |‌ این دومین مدح تلخ‌وشیرین متوالی از پائولو سورنتینو بر زادگاهش شهر ناپل است که ویژگی‌های زیادی برای قدردانی دارد؛ دست‌کم تا جایی و پیش از آن‌که خیلی بیش از حد شود و شخصیت مرکزی داستان، جذابیت خودش را از دست بدهد و فقط به زنی زیبارو با هاله‌ای اسرارآمیز بدل شود.

گاردین | امتیاز 40 از 100

پیتر بردشا |‌ البته که مهارت سورنتینو در همکاری با فیلمبردارش همیشه تا حدودی جذابیت و هیجان خاص خودش را دارد؛ با وجود این، «پارتنوپ» به شیوه‌ای ازخودراضی و همچون تبلیغی دوساعته برای عطری گران‌قیمت روی پرده نقش می‌بندد.

فیلم گرند تور | Grand Tour | میگل گومِس

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا | گرند تور فیلمی برازنده و غریب است که باید به آن زمان بدهید تا دل‌تان را به دست بیاورد؛ و بله، اگر شش بخش فیلم مسحورکننده باشد یک بخش آن، به‌شدت آزاردهنده است؛ اما در نهایت شما را با لبخندی زیبا و بامعنا بر چهره‌تان تنها می‌گذارد.

اسکرین دیلی | امتیاز 80 از 100

جاناتان رامنی | یک ادیسه آسیایی مسحورکننده و مبتکرانه که شاید تماشاگرانش دقیقا ندانند که گومس کارگردان و شخصیت‌هایش عازم کجا هستند اما سفرشان با شوخی، خیال و آگاهی دنبال می‌شود و به شناخت‌هایی درباره شیوه نگاه ما به دنیا و تاریخ می‌انجامد.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 60 از 100

جردن مینتزر |‌ طرفداران فیلم تابو Tabu که گومس در سال 2012 با آن درخشید، اینجا هم چیزهای دوست‌داشتنی زیادی پیدا خواهند کرد و در خصوص هنر فیلمسازی، «گرند تور» لحظه‌های جذاب و دلربایی دارد؛ اما هر کسی که به دنبال یک داستان خوب یا شخصیت‌هایی باشد که همراه‌شان شود، احتمالا دست‌آخر فقط چشم‌اندازها را تحسین می‌کند و لذتی از آن‌ها نمی‌برد.

فیلم داستان سلیمان | The Story of Souleymane | بوریس لوژکین

ورایتی | امتیاز 80 از 100

جسیکا کیانگ |‌ اگر موقعیت وخیم قهرمان داستان یک بمب ساعتی باشد فیلم هوشمندانه و همدلانه لوژکین ما را درست در کنار قهرمان قرار می‌دهد تا هر لحظه‌ای را که از دست می‌رود یا بدشانسی که نصیبش می‌شود ما را هم تحت تاثیر قرار دهد و عرصه بر ما هم تنگ‌تر شود.

اسکرین دیلی | امتیاز 80 از 100

امبر ویلکینسِن |‌ ابو سانگاره به عنوان یک بازیگر غیرحرفه‌ای در سراسر فیلم جذاب است چه اوضاع برای شخصیت او خوب پیش برود و چه بر خلاف میل وی.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 80 از 100

جردن مینتزر  |‌ نگاهی کاملا انسان‌دوستانه و واقع‌گرایانه به زندگی روزمره فرساینده یک مهاجر در پاریس؛ جایی که او هم باید برای امرار معاش تقلا کند و هم برای کسب اقامت قانونی تلاش کند.

فیلم سه کیلومتر به پایان دنیا | Three Kilometres to the End of the World | امانوئل پاروو

اسکرین دیلی | امتیاز 80 از 100

وندی آیدی |‌ سومین فیلم بلند امانوئل پاروو، اثری استادانه است که به مانند فاجعه‌ای است که به صورت صحنه آهسته به نمایش درمی‌آید. «سه کیلومتر به پایان دنیا» که بازی‌های فوق‌العاده و ضرباهنگی حساب‌شده دارد روایتی جالب از یک خانواده را - که فرو می‌پاشد و زندگی‌ای که برای همیشه دگرگون می‌شود - به تصویر کشیده است.

ایندی‌وایر | امتیاز 60 از 100

رایان لاتانسیو |‌ فیلم رویه‌ای تعلیق‌آمیز را با درام خانوادگی درآمیخته اما یک زاویه دید کلیدی را از دست داده است: زاویه دید قربانی؛ که حمله به او مثل اسب تروا در دل علاقه چشمگیر فیلم به چطور درهم‌پیچیدن تعصب و هم‌رنگی با جامعه قرار گرفته است؛ و البته علاقه چشمگیرش به این موضوع که بزرگسالانی که به لحاظ احساسی سرکوب‌شده‌اند چطور با همجنسگرایی نوجوانان نزدیک‌شان برخورد می‌کنند.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 50 از 100

لسلی فلپرین |‌ پایان‌بندی کمی یکنواخت و ضداوج است.

فیلم متل دِستینو | Motel Destino | کریم عینوز

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا |‌ «متل دستینو» بازی‌های فوق‌العاده‌ای را از سه بازیگر محوری‌اش به نمایش می‌گذارد؛ سه بازی فیزیکی تمام‌عیار.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 70 از 100

دیوید رونی |‌ متل دستینو با وجود نقص‌هایش، حس‌وحال، خامی و فضایی دارد که شما را می‌سوزاند؛ در این میان، موسیقی متن امین بوحافه هم انرژی مضاعفی به فیلم بخشیده است و هرچه پیش می‌رود بیش‌تر بر ناآرامی و اضطراب درام می‌افزاید.

اسکرین دیلی | امتیاز 70 از 100

فیونولا هالیگن | متل دستینو شاید تاثیر عمیقی به جا نگذارد ولی دست‌کم تاثیری هرچند گذرا باقی می‌گذارد.

فیلم پارتنوپ | Parthenope | پائولو سورنتینو

نیویورک تایمز | امتیاز 80 از 100

بیلگه اِبیری |‌ پروتاگونیست ما به مانند آواتاری احساس می‌شود که تمام کیفیت‌های جوانی و احتمال‌های موفقیت را در دسترس دارد؛ و البته که به همین دلیل، انگار یادآور این ایده هم هست که زندگی در نهایت به‌سرعت می‌گذرد و ما را پشت سر می‌گذارد. سورنتینو برای خلق فیلمی درباره یک انسان زیبا، به ما یادآوری می‌کند که در خاطرات‌مان همه زمانی زیبا بودیم.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 50 از 100

دیوید رونی |‌ این دومین مدح تلخ‌وشیرین متوالی از پائولو سورنتینو بر زادگاهش شهر ناپل است که ویژگی‌های زیادی برای قدردانی دارد؛ دست‌کم تا جایی و پیش از آن‌که خیلی بیش از حد شود و شخصیت مرکزی داستان، جذابیت خودش را از دست بدهد و فقط به زنی زیبارو با هاله‌ای اسرارآمیز بدل شود.

گاردین | امتیاز 40 از 100

پیتر بردشا |‌ البته که مهارت سورنتینو در همکاری با فیلمبردارش همیشه تا حدودی جذابیت و هیجان خاص خودش را دارد؛ با وجود این، «پارتنوپ» به شیوه‌ای ازخودراضی و همچون تبلیغی دوساعته برای عطری گران‌قیمت روی پرده نقش می‌بندد.

فیلم گرند تور | Grand Tour | میگل گومِس

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا | گرند تور فیلمی برازنده و غریب است که باید به آن زمان بدهید تا دل‌تان را به دست بیاورد؛ و بله، اگر شش بخش فیلم مسحورکننده باشد یک بخش آن، به‌شدت آزاردهنده است؛ اما در نهایت شما را با لبخندی زیبا و بامعنا بر چهره‌تان تنها می‌گذارد.

اسکرین دیلی | امتیاز 80 از 100

جاناتان رامنی |‌ یک ادیسه آسیایی مسحورکننده و مبتکرانه که شاید تماشاگرانش دقیقا ندانند که گومس کارگردان و شخصیت‌هایش عازم کجا هستند اما سفرشان با شوخی، خیال و آگاهی دنبال می‌شود و به شناخت‌هایی درباره شیوه نگاه ما به دنیا و تاریخ می‌انجامد.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 60 از 100

جردن مینتزر |‌ طرفداران فیلم «تابو» (Tabu) که گومس در سال 2012 با آن درخشید، اینجا هم چیزهای دوست‌داشتنی زیادی پیدا خواهند کرد و در خصوص هنر فیلمسازی، «گرند تور» لحظه‌های جذاب و دلربایی دارد؛ اما هر کسی که به دنبال یک داستان خوب یا شخصیت‌هایی باشد که همراه‌شان شود، احتمالا دست‌آخر فقط چشم‌اندازها را تحسین می‌کند و لذتی از آن‌ها نمی‌برد.

فیلم دانه انجیر معابد | The Seed of the Sacred Fig | محمد رسول‌اف

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا |‌ این فیلم شاید کامل و بی‌نقص نباشد اما تردیدی در جسورانه بودن و مربوط بودنش به این دوره و زمانه وجود ندارد.

تایمز

کوین ماهر |‌ این مصالحی است که می‌تواند آتشی بزرگ به‌پا کند.

هالیوود ریپورتر

جردن مینتزِر | این موضوع که «دانه انجیر معابد» همچون یک درام آپارتمانی دقیق و ظریف و پیچیده شروع می‌شود - درست همان‌گونه که سینمای ایران با آن شناخته می‌شود - و سپس به سمتی به‌مراتب ترسناک‌تر تغییر مسیر می‌دهد موضوعی کاملا طبیعی به شمار می‌رود.

ونیتی فر

ریچارد لاسِن | دانه انجیر معابد یک ادای احترام مقتدرانه به زنان سرزمین فیلمساز است که در مبارزه برای زندگی‌شان همچنان جان خود را به خطر می‌اندازند.

ورایتی

پیتر دبروژ | محمد رسول‌اف با این تریلر متفکرانه و خشم‌آلود به تجربه حبس خودش در سال 2022 واکنش نشان داده و به بررسی تنش‌های ایرانیان در بستر یک خانواده تهرانی پرداخته است.

اسکرین اینترنشنال

جاناتان رامنی |‌ فیلم یکدست نیست اما به عنوان فریادی برانگیخته علیه ظلم و تصویری از یک نسل جدید - به شکل چشمگیری زنان - که وضع موجودی مدت‌ها پایدار را به چالش می‌کشند، قطعا فیلمی است که باید آن را تماشا کرد.

ایندی‌وایر

رایان لاتانزیو | رسول‌اف با استادی حکایتی فوق‌العاده جذاب را درباره بهای فاسدکننده قدرت و سرکوبی زنان تحت حکومتی پدرسالاری و مذهبی - که همان مردمانی را تحت فشار قرار داده که مدعی حمایت از آن‌هاست - سروشکل داده است.

فیلم همه آنچه به عنوان نور تصور می‌کنیم | All We Imagine as Light | پایال کاپادیا

گاردین | امتیاز 100 از 100

پیتر بردشا | فیلم بخش مسابقه اصلی کاپادیا، طراوت و خلوص احساسی دارد و همین‌طور انسانیت و نجابتی که با شور و اشتیاق و گرمایی صمیمانه جمع خورده‌اند تا لحظه‌های اسرارآمیز پایانی‌اش از راه می‌رسند.

ورایتی | امتیاز 100 از 100

جسیکا کیانگ | کاپادیا که فقط دو فیلم بلند در کارنامه نورسته خود دارد استعداد نادرش در یافتن قطعه‌های بدیع شاعرانه درون شعر معمولی زندگی روزمره هندی‌ها را تثبیت کرده است.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 90 از 100

جردن مینتزر | ‌ انبوهی از غم و اندوه در این فیلم هست اما انبوهی شوخ‌طبعی و وفاداری زنانه هم به چشم می‌آید.

فیلم وقتی نور می‌شکافد | When the Light Breaks | رونار رونارسون

هالیوود ریپورتر | امتیاز 80 از 100

لاویا گیارکی |‌ تقدیر از لحظه‌های کوچک غم و اندوه به اضافه زبان بصری برجسته «وقتی نور می‌شکافد» این درام نحیف را تعالی بخشیده است. رونارسون جایی که دیگران تصویر را برش می‌زنند درنگ می‌کند و میزبان لحظه‌هایی می‌شود که در نگاه اول دورریختنی به نظر می‌رسند اما با تاکید بر آن‌ها تاثیر چشمگیری به جا می‌ماند.

ورایتی | امتیاز 80 از 100

گای لاج |‌ فیلم رونارسون قید ملودرام ساده و آسان را می‌زند تا بررسی ضمنی و احساسی‌تری از ارتباط‌های ناگهانی‌ای داشته باشد که مرگ فردی باعث شکل‌گیری آن‌ها میان زندگان می‌شود.

ایندی‌وایر | امتیاز 75 از 100

آدام سالِمونز | وقتی نور می‌شکافد از آن دست فیلم‌های نادری است که ممکن بود از طولانی‌تر بودن هم حسابی سود ببرد. این فیلم مطمئنا خوش‌ساخت است ولی احتمالا می‌توانست بیش‌تر در دلالت‌های ضمنی پیرنگ خود کاوش کند و حتی به شیوه جالب‌تری هم این کار را انجام بدهد.

فیلم آنورا | Anora | شان بِیکر

تلگراف | امتیاز 100 از 100

رابی کالین | هر شخصیتی در فیلم می‌تواند نهایت کابوس را برای شما رقم بزند اما از سوی دیگر، وقت گذراندن با آن‌ها هم لذت‌بخش است؛ و بازیگران فیلم هم این شخصیت‌ها را تا کوچک‌ترین رفتارهای‌شان درک کرده‌اند.

ورایتی | امتیاز 90 از 100

پیتر دبروژ | کمدی فارس جنسیتی و رمانتیک شان بیکر، کاری کرده است که فیلم کمدی رمانتیک «زن زیبا» (گری مارشال، 1990؛ با بازی‌های ریچارد گر و جولیا رابرتز) مثل فیلمی از دیزنی به نظر می‌آید.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 80 از 100

دیوید رونی | در حالی که می‌شود ده تا پانزده از فیلم را کم کرد «آنورا» همچنان تجربه‌ای کاملا دیدنی و رضایت‌بخش است. شان بیکر کارگردان همچنان راه خاص خودش را می‌پیماید و به عنوان یک وقایع‌نگار زندگی‌های به‌هم‌ریخته طبقه‌ای اغلب نامرئی از مردمان آمریکا، آثارش را می‌سازد.

فیلم مارچلو میو | Marcello Mio | کریستوف اونوره

اسکرین دیلی | امتیاز 60 از 100

جاناتان رامنی | فیلم که گاه پرحرف است و گاه شاعرانه، رمز و رازی ندارد و فقط قدری محترمانه است؛ در این میان، «مارچلو میو» به‌واسطه همکاری ازته‌دل کاترین دنوو و سایر ستارگانش - که نقش خودشان را بازی می‌کنند - جذابیتی پیدا کرده است.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 40 از 100

جردن مینتزر | ‌ این فیلم از برخی جهات یک بچه اثر هنری تمام‌عیار به شمار می‌رود که در آن دختر یک ستاره بزرگ سینما در نقش پدر افسانه‌ای خود ظاهر می‌شود تا هم به او نزدیک‌تر شود و هم خودش را از شر شیاطینی تطهیر کند که زندگی و فعالیت‌هایش را به تسخیر خود درآورده‌اند.

ورایتی | امتیاز 40 از 100

گای لاج | مارچلو میو در نهایت حرف چندانی برای گفتن درباره ساختارهای قدرت در صنعت سینما یا حتی درباره ماهیت گزنده شهرت ندارد.

فیلم لیمونوف: تصنیف | Limonov: The Ballad | کریل سربرنیکوف

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا | ‌ نگاهی مسرت‌بخش و هشداردهنده به موضوعی که بسیار مورد بحث و گفت‌وگو قرار گرفته است: روح روسی. (این ترکیب که در ادبیات استفاده می‌شود به منحصربه‌فرد بودن هویت ملی روس‌ها اشاره دارد که البته معادل‌های دیگری بجز Russian Soul هم دارد و نویسندگان روسی چون تولستوی و داستایفسکی و گوگول هم توصیف‌های خودشان را از آن داشته‌اند)

هالیوود ریپورتر | امتیاز 50 از 100

لسلی فلپرین  |‌ فیلمی که به‌شدت نشان از سینمای سربرنیکوف دارد؛ به عنوان مثال، نوستالژی عصر شوروی سابق را در خود جای داده است؛ به شکل غریبی جذابیت‌های خام سبک زندگی بوهمی را ستایش می‌کند (با فیلم تابستان او با محوریت موسیقی پاپ قیاس کنید)، متورم و به‌هم‌ریخته است (نظیر فیلم دیگرش تب پتروف) و البته که مملو از برداشت‌های طولانی روی‌دست و سیال است.

ورایتی | امتیاز 30 از 100

جسیکا کیانگ  |‌ فیلم با در نظر گرفتن تمام حذف‌های که در روایت زندگی نویسنده و شاعر مورد نظرش اتفاق افتاده است و با وجود حس‌وحال لباس‌های باحال یک دوران که به این فیلم پرسروصدا اما عاری از زندگی سرایت کرده، «لیمونوف: تصنیف» شاید درک غلط همه‌جانبه‌ای از زندگی ادوارد لیمونوف جذاب و توامان آزاردهنده نباشد اما دست‌کم یک تلفظ غلط به شمار می‌رود.

فیلم کفن‌ها | The Shrouds | دیوید کراننبرگ

گاردین | امتیاز 60 از 100

پیتر بردشا |‌ «کفن‌ها» فیلمی است که با اعتقادی راسخ و جدیتی هدفمند خلق شده است اما شوخ‌طبعی عنان‌گسیخته خاص کراننبرگ را کم‌تر از همیشه در خود دارد.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 50 از 100

لسلی فلپرین |‌ این ترکیب زننده از رابطه جنسی و مرگ و فناوری شاید برای طرفداران دوآتشه کراننبرگ، جذاب و نظرگیر باشد اما برای سایر تماشاگران نپخته و سرسری به نظر می‌رسد.

ورایتی

اوئن گلیبرمن |‌ کفن‌ها هرچه جلوتر می‌رود صمیمانه‌تر و دیوانه‌وارتر می‌شود. به نظرم کراننبرگ با خودش فکر می‌کند فیلم‌های می‌سازد که تماشاگران آن‌ها را به عنوان نسخه‌های بلندی از خواب‌های او تجربه می‌کنند؛ اما تفاوتی وجود دارد: وقتی شما خواب می‌بینید آنچه را که اتفاق می‌افتد باور می‌کنید.

فیلم کارآموز | The Apprentice | علی عباسی

هالیوود ریپورتر | امتیاز 70 از 100

دیوید رونی  |‌ برخی استدلال خواهند کرد که بازی سباستین استن کمی بیش از حد دوست‌داشتنی است اما این بازیگر فوق‌العاده عمل کرده و ورای جعل هویت فردی دیگر رفته است تا جوهر شخصیتش را به دست بیاورد. استن در مطالعه یک شخصیت شناخته‌شده - که هم بسیار مورد تقلید و تمسخر قرار گرفته است و هم خودش (ترامپ) خود را مضحکه خاص و عام کرده - برداشت و نسخه‌ای پرجزییات‌تر را از این انسان پیش روی ما قرار می‌دهد تا بفهمیم چرا او چنین آدمی شده است.

ورایتی | امتیاز 60 از 100

اوئن گلیبرمن  |‌ نیمه اول «کارآموز» تقریبا عالی است و تصویری خودمانی از ترامپ و چگونگی پیشرفت او را ترسیم می‌کند که هم متقاعدکننده است و هم جذاب. با وجود این، من با فیلم مشکلی دارم که به رمز و راز ترامپ برمی‌گردد. به نظرم «کارآموز» اصلا به این کیفیت او و چرایی آن نمی‌پردازد.

گاردین | امتیاز 40 از 100

پیتر بردشا  |‌ علی عباسی با دو فیلم قبلی‌اش هیولاهای جذابی را پیش روی ما گذاشته بود اما هیولای این داستان، تقریبا یک کپی کارتونی احساسات‌زده از نسخه‌های هجوآلود قبلی ترامپ و شخصیت سیاسی خاص اوست. در نتیجه این بار با فیلمی از عباسی روبه‌رو هستیم که به‌مراتب کم‌تر از آثار قبلی‌اش اریژینال است.

فیلم اوه، کانادا | Oh, Canada | پل شریدر

ورایتی | امتیاز 80 از 100

پیتر دبروژ |‌ اوه، کانادا شهادت نهایی هنرمندی رو به مرگ است در قالب یک فیلم در فیلم چندلایه که هم به نویسنده داستان منبع اقتباسش، راسل بنکس، ادای احترام می‌کند و هم بسیاری از افکار خود شریدر در باب مرگ و فناپذیری را افشا می‌کند.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 50 از 100

دیوید رونی | اوه، کانادا به عنوان فیلمی که درباره مضامین بزرگی همچون میرایی، خاطره، حقیقت و رستگاری است، هم ناچیز به نظر می‌رسد و هم مصالح خاصی در اختیار بازیگرانش قرار نمی‌دهد تا از آن تغذیه کنند.

گاردین | امتیاز 40 از 100

پیتر بردشا |‌ این فیلم بر خلاف انتظار، درهم‌ و برهم و اغلب با بازی‌های عاری از اعتماد به نفس، به‌گونه عجیبی یک فیلم فاقد شور و اشتیاق از پل شریدر به نظر می‌رسد که در کل می‌توان آن را ناامیدکننده خواند.

فیلم اسیر امواج | Caught by the Tides | جیا ژانکو

ورایتی | امتیاز 100 از 100

جسیکا کیانگ |‌ تجربه پرمخاطره جیا به‌قدری غیرعادی موفق از کار درآمده است که انگار نتیجه تمام فعالیت‌های قبلی این کارگردان است و گویی تمام فیلم‌های تحسین‌شده پیشین او، به‌سادگی مصالح خامی بودند که وی جمع‌آوری کرد تا بتواند «اسیر امواج» را بسازد.

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا |‌ اسیر امواج فیلم عمیق و پرشور دیگری از جیا ژانکو است که با مهارت و هنرمندی بسیار به‌روزی هم ساخته شده است.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 80 از 100

دیوید رونی |‌ چهره جذاب ژائو تائو در سینمای مدرن یکی از گویاترین‌ها است و همکاری طولانی‌مدت او با شوهرش جیا، در میان بهترین زوج‌های بازیگر-کارگردان جهان سینما قرار می‌گیرد.

فیلم امیلیا پرز | Emilia Perez | ژاک اودیار

ورایتی | امتیاز 90 از 100

پیتر دبروژ |‌ این سوال برای اودیار مطرح شده است که آدم‌ها وقتی تغییر جنسیت می‌دهند واقعا چقدر تغییر می‌کنند. در مورد امیلیا، کم‌تر از آن چیزی است که دلش می‌خواهد اما به‌قدری هست که الهام‌بخش تغییری مثبت در جامعه شود.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 80 از 100

دیوید رونی |‌ در نگاه نخست با درامی در باب جنایتکاری و رستگاری روبه‌رو هستیم اما ورای آن متوجه شوخ‌طبعی‌ای از جنس پدرو آلمودووار می‌شویم و لحظه‌هایی با چاشنی‌های ملودرام، نوآر، واقع‌گرایی(رئالیسم) اجتماعی، و اوج‌گیری تعلیق را تجربه می‌کنیم که در نهایت به تراژدی می‌رسند.

اسکرین دیلی | امتیاز 70 از 100

لی مارشال | امیلیا پرز یک ملودرام مدرن است که در مارپیچی اخلاقی می‌خرامد و گاهی وقت‌ها هم با دشواری این کار را انجام می‌دهد. با وجود این، اثر فیلمسازی است که همیشه در اندیشه ریشه‌ها و چگونگی خشونت مردانه بوده است و حالا هم سوال محوری چالش‌برانگیزی را مطرح می‌کند.

فیلم ماده | The Substance | کورالی فارگیت

تلگراف | امتیاز 100 از 100

تیم روبی |‌ انتخاب دمی مور است و تمایل او به برهنگی در 61 سالگی - حتی به لحاظ احساسی - که ارتباط شگفت‌انگیز فیلم با مضامین آن را رقم زده است. مور چیزی در حدود سی سال است که این‌طور فیلمی را از آن خودش نکرده بود. تماشای او که مقابل آینه با دمی مور مواجهه‌ای بی‌رحمانه دارد فراموش‌نشدنی است.

ورایتی | امتیاز 80 از 100

اوئن گلیبرمن |‌ ماده اثر فیلمسازی صاحب نگاه و بصیرت است که حرفی اساسی برای گفتن دارد.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 70 از 100

لاویا گیارکی |‌ متقاعدکننده‌ترین بخش‌های فیلم به این موضوع می‌پردازند که چطور قراردادهای اجتماعی زنان را علیه خودشان می‌شوراند. نسخه قوی‌تر این فیلم می‌توانست در پیچیدگی‌های این حقیقت کاوش کند به جای این‌که خیلی ساده پیرامون آن موضع‌گیری کند.

فیلم پرنده | Bird | آندریا آرنولد

هالیوود ریپورتر | امتیاز 80 از 100

لسلی فلپرین |‌ به لطف مهارت تمام‌عیار آرنولد در کار با بازیگران (به‌خصوص بازیگران غیرحرفه‌ای؛ مثل کشف جدید و فوق‌العاده‌اش نیکیا آدامز که به عنوان پروتاگونیست «پرنده» تقریبا در تمامی قاب‌های فیلم حضور دارد) نتیجه کاملا مسحورکننده است.

گاردین | امتیاز 60 از 100

پیتر بردشا |‌ فیلم بر هویت و تعلق، ناگواری درک نشدن و دیده نشدن، گذر از کودکی به بزرگسالی، دخترانگی به زنانگی، تبعیض جنسی و بی‌رحمی تامل می‌کند؛ اما انرژی و شوخ‌طبعی‌های خوب و صمیمانه هستند که لحظه‌های کلیشه‌ای و غیرقابل قبول «پرنده» را جبران می‌کنند.

ورایتی | امتیاز 50 از 100

اوئن گلیبرمن | «پرنده» از فیلمی که احساس بدی به بیننده‌اش منتقل می‌کند به فیلمی بدل می‌شود که احساس خوبی به مخاطبش می‌دهد؛ اما آنچه هرگز اتفاق نمی‌افتد این است که فیلم کاملا موثق و معتبر احساس شود.

فیلم انواع مهربانی | Kinds of Kindness | یورگوس لانتیموس

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا |‌ «انواع مهربانی» اثری برازنده و صاحب سبک است گرچه شاید مصالح کافی برای همراهی با سبک خود را نداشته باشد. فیلم سنگین‌تر و طولانی‌تر از حد انتظارم بود به‌طوری که انگار در جست‌وجوی نتیجه‌ای پرمعناست که شاید هم اصلا در کار نباشد. با وجود این، غیاب و فقدان احتمالا نکته اصلی فیلم است.

کولایدر | امتیاز 80 از 100

چِیس هاچینسن |‌ این فیلم هم مثل بیش‌تر آثار قبلی لانتیموس به تشریح بی‌رحمی ذاتی عشق و روابط می‌پردازد؛ آن هم از دریچه ترکیب طنز سیاه خاص فیلمساز که گاهی به فیلمی در زیرژانر وحشت روان‌شناختی نزدیک می‌شود.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 70 از 100

دیوید رونی |‌ فیلم در اولین دفعه تماشا احتمالا به اندازه‌ای که برخی تماشاگران دل‌شان می‌خواهد به لحاظ تماتیک منسجم به نظر نمی‌رسد؛ اما هرچه بیش‌تر به فیلم بیندیشید بیش‌تر قطعه‌های پازل کنار هم قرار می‌گیرند و سرنخ‌هایی پدیدار می‌شوند.

فیلم در باب بدل شدن به یک مرغ شاخدار | On Becoming a Guinea Fowl | رونگانو نیونی

هالیوود ریپورتر | امتیاز 90 از 100

لاویا گیارکی |‌ احتمالا تحسین‌برانگیزترین موضوع پیرامون «در باب بدل شدن به یک مرغ شاخدار» احترام نیونی به زیرمتن است. فیلم او قرار نبوده است که یک راهنما، مرهم یا چکامه‌ای برای بخشش باشد. نیونی در طلب صداقت گام برداشته است و نتیجه‌ای که حاصل شده درخور تامل و تحسین است.

ورایتی | امتیاز 90 از 100

گای لاج |‌ فیلم، کمدی سیاه را با واقع‌گرایی (رئالیسم) شاعرانه پرشوری درهم آمیخته است تا جامعه معاصر زامبیا را به تصویر بکشد که در وضعیت پیچیده و دشوار نسلی گرفتار آمده که میان وفاداری به سنت و پیشرفت اجتماعی گیر کرده است؛ این یعنی فیلمسازی با نگاه به آینده و به شیوه‌ای نوین، که توامان جسورانه و متعادل است.

گاردین | امتیاز 60 از 100

پیتر بردشا |‌ در حالی که ایده اصلی فیلم، چالش‌برانگیز به نظر می‌رسد - بررسی ابسوردیستی این موضوع که اجتناب کردن چه شمایلی دارد و خانواده‌ها چطور انکار جمعی‌شان را طرح‌ریزی می‌کنند - کیفیتی تا حدی تصنعی در خود دارد؛ با وجود این، «در باب بدل شدن به یک مرغ شاخدار» همواره درگیرکننده است اما شخصا در آرزوی اشتیاق یا خشم یا مقابله‌ای آشکار بودم.

فیلم پرده دوم | The Second Act | کانتن دوپیو

هالیوود ریپورتر | امتیاز 80 از 100

جردن مینتزِر | پرده دوم احتمالا قوی‌ترین فیلم دوپیو تا امروز است و به‌حتم نخستین فیلمش که می‌تواند جنجالی شود؛ و نه‌فقط فیلمنامه زیرکانه نوشته شده است بلکه فیلمبرداری (شامل چهار نمای تعقیبی طولانی) و تدوین (که زمان‌بندی همه شوخی‌ها را بی‌نقص درآورده) استادانه‌اند.

گاردین | امتیاز 60 از 100

پیتر بردشا |‌ پرده دوم سرزنده و مفرح است و فیلمی درباره یک فیلم؛ یا شاید فیلمی درباره فیلمی که درباره یک فیلم است؛ یا شاید هم فقط یک فیلم است که می‌خواهد بگوید واقعیتی - که ما درون سینما و خارج از آن تجربه می‌کنیم - یکی است حتی با وجود لایه‌های فریب‌آمیز و نقش‌بازی‌هایی که به آن می‌افزاییم.

ورایتی | امتیاز 40 از 100

پیتر دبروژ |‌ تدبیر دوپیو چنین به نظر می‌رسد که خواسته جان کلام را زیرورو یا تکرار کند تا به تاثیرگذاری تازه برسد؛ تمهیدی که برای مدتی خوب است تا زمانی که شما متوجه می‌شود نه «پرده دوم» و نه آن خوانش‌های ثانوی، چندان حرفی برای گفتن ندارند.

فیلم فیوریوسا: حماسه مد مکس | Furiosa: A Mad Max Saga | جرج میلر

تلگراف | امتیاز 100 از 100

رابی کالین |‌ این فیلم شاید با اثر پیشین جرج میلر «مد مکس: جاده خشم» تفاوت‌های اساسی داشته باشد اما به‌وضوح دیده می‌شود که کار همان مهندسان است: پس از یک تعقیب‌وگریز ابتدایی، ویرانگری بزرگ اتفاق می‌افتد.

نیویورک تایمز | امتیاز 90 از 100

مانولا دارگیس | جرج میلر آن‌قدر فیلمساز مبتکری است که به‌راحتی می‌شود فراموش کرد که دائم فیلم‌هایی درباره پایان زندگی می‌سازد، آن هم به شکلی که می‌دانیم و آخر زمانی که می‌شناسیم. تماشا کردن شخصیت‌های او که سر نفت، آب و زنان می‌جنگند واقعا تجربه لذت‌بخشی است؛ و با این‌که مدت‌هاست او را به عنوان فیلمساز بزرگی در نظر دارم اما حالا با «فیوریوسا...» فهمیدم که او یک پیام‌آور بزن‌بهادر هم هست.

گاردین | امتیاز 80 از 100

پیتر بردشا |‌ آنیا تیلر-جوی و کریس همزوورث زوج بازیگری فوق‌العاده‌ای هستند و تیلر-جوی واقعا یک قهرمان زن اکشن جذاب و متقاعدکننده است. او عامل اصلی موفقیت این دنباله است.

فیلم مگالوپلیس | Megalopolis | فرانسیس فورد کوپولا

ایندی‌وایر | امتیاز 83 از 100

دیوید ارلیش |‌ و «مگالوپلیس» در حیرت‌انگیزترین و جسورانه‌ترین لحظه‌هایش، پرده نقره‌ای را درهم می‌شکند تا بر شکاف میان زندگی و خیال، و هنر و واقعیت پلی بزند.

نیویورک تایمز | امتیاز 80 از 100

مانولا دارگیس  |‌ آشکار است که «مگالوپلیس» - رویایی که کوپولا حدود چهل سال در سر می‌پروراند - یک فیلم عادی نیست. این فیلم یک جهش بزرگ هم به شمار می‌رود؛ یک تجربه جسورانه به لحاظ فرم و از حیث بصری که به مثابه اثر فیلمسازی به نظر می‌رسد که به جای تکرار کردن بی‌پایان خودش یا اتکا به افتخارهای بی‌شمار کارنامه‌اش، همچنان از تصاویر متحرک و قدرت‌شان به هیجان می‌آید.

تایم | امتیاز 70 از 100

استفنی زاشارک |‌ من در طول تماشای «مگالوپلیس» احساس کردم که دائم به پرده نمایش فیلم نزدیک‌تر می‌شود و می‌کوشم آنچه را که کوپولا می‌خواهد منتقل کند به‌طور کامل به چنگ بیاورم. من شاید در بهترین حالت، یک‌سوم آن را گرفته باشم اما من هر روز یک اثر خلاقانه پیچیده در هم را به یک تجربه تجاری تصنعی و خوشمزه ترجیح می‌دهم.

هالیوود ریپورتر | امتیاز 60 از 100

دیوید رونی |‌ فیلم بیش از حد با مصالح مختلف پر شده و بیش از اندازه پرحرف است و مثلا از نمایشنامه‌های «هملت» و «طوفان» شکسپیر یا مارکوس آئورلیوس (امپراتور بزرگ رُم) و فرانچسکو پترارک (اندیشمند، شاعر و انسان‌شناس ایتالیایی) نقل قول می‌آورد و آن‌قدر در باب زمان و آگاهی و قدرت، تامل می‌ورزد که ثقیل می‌شود؛ اما از سوی دیگر، اغلب سرگرم‌کننده، بازیگوش، از نظر بصری حیرت‌انگیز و مزین به امیدی تاثیرگذار به بشریت است.

گاردین | امتیاز 40 از 100

پیتر بردشا | این فیلم برای من یک پروژه دلی بدون قلب است: فیلمی خسته‌کننده، متورم، سطحی و مملو از خطابه‌های حقیقت‌محور دانش‌آموزی درباره آینده بشر است. «مگالوپلیس» توامان بیش فعال و عاری از زندگی است؛ فیلمی که چند بازی بسیار بد و جلوه‌های بصری ظاهرا ارزان‌قیمتی هم دارد.

فیلم الماس وحشی | Wild Diamond | اَگِت ریداژه

ورایتی

اوئن گلیبرمن |‌ نکته جذاب و غافلگیرکننده «الماس وحشی» این است که نویسنده و کارگردان فیلم‌اولی‌اش، اگت ریداژه، این داستان را با قدرت دراماتیک و بصیرتی به ارزش آثار آندریا آرنولد یا برادران داردن روایت کرده است.

گاردین

پیتر بردشا | نتیجه، صریح و سلیس است و بازی تمام‌عیار بازیگر اصلی تازه‌واردی را دارد که جسور و آسیب‌پذیر در جلو و مرکز تقریبا تمام نماهای فیلم قرار گرفته است. البته گاهی وقت‌ها روایت فیلم در جا می‌زند و پیش نمی‌رود.

ایندی‌وایر

اِستِر زاکرمن |‌ اولین فیلم بلند اگت ریداژه با این‌که یک قهرمان زن حقیقتا منحصربه‌فرد دارد، چندان حرف تازه‌ای درباره رفتن به دنبال شهرت و هزینه‌اش ندارد.

فیلم دختری با سوزن | The Girl With the Needle | ماگنوس فون هورن

گاردین

پیتر بردشا | این نمایش هراس‌انگیز کاملا موثر که به لحاظ فنی تولید درخور تحسینی دارد چیزی مثل سویینی تاد اثر استیون سوندهایم است‌ منهای طنز سیاهش؛ و علاوه بر این، تاثیرپذیری‌هایی از دیوید لینچ، لارس فون تریه و حتی تاد براونینگ در این فیلم دیده می‌شود.

ورایتی

گای لاج  | خارق‌العاده و ناراحت‌کننده؛ قصه‌پریانی بزرگسالانه که در آن به‌وفور ساحره‌ها و بیچارگان دیده می‌شود اما در نهایت این خود جامعه است که به عنوان هیولای حقیقی رخ می‌نماید.

هالیوود ریپورتر

لِسلی فِلپِرین |‌ فیلم ماگنوس فون هورن به سمت نقطه اوجی ویرانگر پیش می‌رود که مثل سیم پیانو، کشیده و سفت است و جایی برای حرکت اضافه شما نمی‌گذارد.

فیلم ملعون | The Damned | روبرتو مینروینی

هالیوود ریپورتر

جردن مینتزِر |‌ اگر امکانش بود که یک گروه فیلمبرداری به گذشته بفرستیم تا چنین رویدادی را به تصویر بکشد نتیجه احتمالا چیزی مشابه همین «ملعون» روبرتو مینروینی می‌شد که یک فیلم جنگی واقعی و ازخودبی‌خودکننده است.

ورایتی

پیتر دبروژ | ملعون به عنوان یک نمونه خوب به جمع آثاری افزوده می‌شود که تصویر درستی از شیوه فکر کردن آمریکایی درباره ایمان، طبقه اجتماعی و جامعه را ترسیم می‌کند چه خود آمریکایی‌های مورد بحث از این موضوع باخبر باشند یا نباشند.

ایندی‌وایر

دیوید ارلیش |‌ با این‌که مینروینی هرگز از پرداختن به مفهوم اصلی فیلم غافل نمی‌شود اما هرگز نمی‌تواند تا عمقی که لازم است در باب مفهوم مورد نظرش کاوش کند و عمیق شود.  

حاشیه های جشنواره کن 77

اشک‌های جاری کوین کاستنر

اولین نمایش جهانی فیلم افق: حماسه آمریکایی به کارگردانی و بازیگری کوین کاستنر با تشویق ایستاده هفت‌دقیقه‌ای اولین تماشاگرانش در جشنواره کن مواجه شد. کاستنر که با این تشویق پرشور و فریادهای «کوین! کوین! کوین!» در حین صحبت‌هایش روبه‌رو شده بود نتوانست جلوی احساسات خود را بگیرد و اشک‌هایش جاری شدند. او از تماشاگران تشکر کرد و قول سه دنباله دیگر از فرنچایز «افق» را داد و به‌شوخی گفت: «متاسفم که مجبور شدید این‌قدر طولانی برایم دست بزنید تا متوجه شوید که باید صحبت کنم.» (می‌خندد) و این‌طور ادامه داد: «شما چه مردمان خوبی هستید. چه لحظه خوبی را برای من رقم زدید؛ و همین‌طور برای بازیگرانی که همراهم شدند و برای آن‌هایی که به ادامه کار من ایمان داشتند. حرفه بامزه‌ای است و من خیلی خوشحالم که آن را پیدا کردم. هیچ جایی مثل اینجا نیست. من هرگز این تجربه را فراموش نمی‌کنم؛ و همین‌طور فرزندانم.» این پروژه برای کاستنر به‌شدت شخصی است چون بیش‌تر هزینه تولید بیش از صد میلیون دلاری فیلم را تامین کرده است؛ فیلمی که او تهیه‌کننده و یکی از نویسندگان فیلمنامه‌اش هم هست. به هر حال، سوابق موفقیت‌های کاستنر نشان می‌دهد که ژانر وسترن با او مهربان بوده، هرچند این فیلم چندان مورد توجه منتقدان قرار نگرفته است. «افق: حماسه آمریکایی» که بخش اولش در کن رونمایی شد، از 28 ژوئن (8 تیر) در سینماهای آمریکا روی پرده می‌رود و از 16 اوت (26 مرداد) هم قسمت دوم آن به اکران درمی‌آید. سیئنا میلر، سام وورثینگتن، جیوانی ریبیسی، جنا مالون، ابی لی، مایکل روکر، دنی هیوستن، لوک ویلسن و تامس هِیدِن چرچ از دیگر ستارگان فیلم هستند.

دیوید کراننبرگ و ترس از هوش مصنوعی

کراننبرگ در نشست رسانه‌ای اثر جدیدش فیلم کفن‌ها The Shrouds در جشنواره کن، خوبی‌ها و بدی‌های استفاده از هوش مصنوعی در فیلمسازی را سبک‌وسنگین کرد. او با این‌که گفت پیشرفت‌های فنی مثلا در زمینه جلوه‌های بصری رایانه‌ای و در حد حذف فنجان‌های قهوه از تصاویر اولیه «فیلمسازی را به‌مراتب آسان‌تر کرده است» اما اعتراف کرد که «همین حالا در ابتدای راه استفاده از هوش مصنوعی، کارهایی که می‌شود با استفاده از این فناوری انجام داد واقعا حیرت‌انگیز است.‌» او درباره نرم‌افزار هوش مصنوعی «سورا» که می‌تواند تصاویر متحرک تولید کند گفت: «این نرم‌افزار پتانسیل دگرگون کردن کامل فرایند نویسندگی و کارگردانی را دارد. فیلمنامه‌نویسی را تصور کنید که نشسته است و فیلمنامه‌ای می‌نویسد؛ و اگر بتواند با جزییات کافی صحنه‌ای را خلق کند فیلم جلوی او به تصویر درمی‌آید. بازیگران و تولید به‌کل از بین می‌رود. همین موضوع توامان نوید و تهدید هوش مصنوعی است. ما پذیرای آن هستیم؟ ما از هوش مصنوعی می‌ترسیم؟ هر دو صادق است. مثل شکافت هسته‌ای است، هم بی‌رحم و هراس‌انگیز است و هم فوق‌العاده سودمند. پس چه کار خواهیم کرد؟ من نمی‌دانم و هیچ تصوری هم ندارم.» «کفن‌ها» که ونسان کسل، دیانه کروگر و گای پیئرس از ستارگان شناخته‌شده‌اش هستند پس از اولین نمایش جهانی‌اش در جشنواره کن با تشویق سه‌ونیم دقیقه‌ای تماشاگران بدرقه شد. این فیلم هم برای کراننبرگ پروژه‌ای کاملا شخصی به شمار می‌رود که بخشی از آن را با الهام از مرگ همسرش کارولین کراننبرگ در سال 2017 ساخته است. او در این باره می‌گوید: «تا جایی که من فهمیده‌ام سوگ ابدی است و جایی نمی‌رود. شما می‌توانید از آن فاصله بگیرید اما با ساخت این فیلم هم نتوانستم از آن عبور کنم.»

استون و چالش‌های فیلم جدید لانتیموس

حالا دیگر هر بازیگری که قرارداد همکاری با یورگوس لانتیموس را امضا می‌کند می‌داند که فرصتی برای استراحت نخواهد داشت. این موضوع در نشست رسانه‌ای فیلم جدید لانتیموس با عنوان «انواع مهربانی» در جشنواره کن دوباره برجسته شد؛ فیلمی که همکاری تازه این کارگردان را با اما استون، ویلم دفو و مارگارت کوالی رقم زده است؛ و البته بازیگران تازه‌واردی چون جسی پلمنز، مامودو اثی، هانتر شِیفِر و هانگ چائو هم به جمع بازیگران دارای تجربه در فیلم‌های لانتیموس اضافه شده‌اند. خود لانتیموس در این باره گفت: «من مطمئنا با جسم بازیگرانم رفتار بدی ندارم. من زندگی را مشاهده می‌کنم که بخش اعظمی از آن، تاریک و زیان‌بار و مضحک و بی‌لطافت است. ما می‌کوشیم همه این‌ها را ترکیب کنیم و شروع این جریان، فیزیکی است.» اما استون پس از تایید حرف‌های لانتیموس می‌گوید او و این فیلمساز مولف «بحث منطقی درباره آنچه ممکن است روی بدهد ندارند.» و در ادامه چنین توضیح می‌دهد: «او واقعا عاشق رقص است و به حرکت‌ها اهمیت زیادی می‌دهد. ما برای ساخت فیلم طفلکی‌ها (Poor Things) واقعا درباره شیوه راه رفتن و حرکت کردن شخصیت بلا بکستر گفت‌وگو می‌کردیم. رابطه من با جسم و حرکت در فیلم‌های او در همین درونی کردن و نهادینه شدن وضعیت فیزیکی شخصیت خلاصه می‌شود. در واقع باید نشان داد و نه حرفش را زد.» استون برای بازی در «طفلکی‌ها» برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن نقش اصلی شد. «انواع مهربانی» چهار و نیم دقیقه توسط تماشاگران اولین نمایش جهانی‌اش در کن تشویق شد و در ادامه با داستان‌هایی از فرقه‌های عجیب و نامتعارف، صحنه‌های آدمخواری و... تماشاگرانش را غافلگیر کرد. این فیلم از 21 ژوئن (اول تیر 1403) در سینماها روی پرده خواهد رفت.

علی عباسی: «زمانش رسیده که فیلم‌ها دوباره سیاسی شوند»

دوری کردن از دانلد ترامپ حتی در جشنواره کن هم دشوار است! فیلم کارآموز اثر جدید علی عباسی داستان سال‌های جوانی چهل‌وپنجمین و احتمالا چهل‌وهفتمین رییس جمهور آمریکا را روایت می‌کند که با بسازوبفروشی شروع کرد. این فیلم با تشویق ایستاده حاضران در سالن نمایش به مدت هشت دقیقه بدرقه شد. این موضوع به‌قدری علی عباسی را به وجد آورد که چند بار بالا و پایین پرید و برای حاضران دست تکان داد تا پیراهنش بیرون بزند و... او درباره فیلم جدیدش گفت: «هیچ زبان و شیوه استعاری خوبی برای پرداختن به فاشیسم وجود ندارد. زمانش رسیده که فیلم‌ها دوباره به سیاست بپردازند. زمانش رسیده است که فیلم‌ها دوباره سیاسی شوند.» «کارآموز» که پرتره‌ای گزنده به شمار می‌رود بر رابطه ترامپ (با بازی سباستین استن) با روی کوهن (جرمی استرانگ)، دلال و وکیلی محصول دوران مک‌کارتی، متمرکز است؛ کسی که پیش از به شهرت رسیدن ترامپ توجهش به او جلب شد. کمپین انتخاباتی ترامپ پس از نمایش فیلم در جشنواره کن تهدید کرده است که از سازندگانش شکایت خواهد کرد. کارگردان ایرانی-دانمارکی «کارآموز» هم در پاسخ به این موضوع گفته است: «همه درباره ترامپ حرف می‌زنند که از خیلی‌ها شکایت کرده است اما آن‌ها درباره میزان موفقیت وی حرفی نمی‌زنند.» عباسی می‌گوید حتی پیشنهاد دیدار با ترامپ و نمایش فیلم برای وی را داد چون «فکر نمی‌کنم لزوما این فیلمی است که او دوستش نداشته باشد. البته فیلمی هم نیست که لزوما آن را دوست داشته باشد. به نظرم غافلگیر می‌شود؛ و همان‌طور که گفته‌ام حاضرم هر وقت که خواست بروم و درباره محتوای فیلم هم با او گپ بزنم.» کمپین ترامپ دوشنبه شب بیانیه‌ای طولانی منتشر کرد و «کارآموز» را «آشغال» و «کاملا ساختگی و داستانی» نامید.

فیلم مد مکس و چالش جوان‌سازی شارلیز ترون

جرج میلر مغز متفکر فیلم‌های «مد مکس» در نظر داشت که از فناوری جوان‌سازی استفاده کند تا شارلیز ترون بتواند در سرآغاز «جاده خشم» با عنوان «فیوریوسا» بازی کند اما می‌گوید: «درآوردن کار به شکلی متقاعدکننده دشوار به نظر می‌رسید.» برای همین او در نهایت تصمیم گرفت که آنیا تیلر-جوی را برای بازی در نقش جوانی شخصیت فیوریوسا برگزیند. میلر به بهانه اولین نمایش جهانی اثر جدیدش در جشنواره کن به «ورایتی» گفته است که او فناوری جوان‌سازی را در فیلم‌های مارتین اسکورسیزی «مرد ایرلندی» و انگ لی «مرد جمنای» (با بازی ویل اسمیت) بررسی کرد. او درباره این فناوری می‌گوید: «هر دو فیلم توسط کارگردانان خبره‌ای ساخته شده است اما این فناوری هنوز به‌شکلی متقاعدکننده پیشرفت نکرده است. با خودم فکر کردم همه مردم در حین تماشای شارلیز جوان‌شده با خودشان می‌گویند که این حاصل جلوه‌های ویژه است؛ و زمانی هم که مشکل ما با کمپانی برادران وارنر بالا گرفت و به دادگاه رفتیم دیگر مجبور شدیم که بازیگر جوان‌تری را پیدا کنیم.» (میلر در سال 2017 این استودیوی هالیوودی را به عدم پرداخت هفت میلیون دلار پاداش برای مالکیت «جاده خشم» متهم کرد). این کارگردان 79 ساله در صحبت‌هایش به این موضوع هم اشاره کرده که یکی از مواردی که او را خیلی به سینمای امروز علاقه‌مند کرده است تمام ابزارهای جدیدی است که برای خلق جلوه‌های بصری در دسترس فیلمسازان هستند: «میان روزگار فیلم سلولویید آنالوگ و عصر دیجیتال یک دنیا تفاوت وجود دارد؛ و من آن‌قدر خوش‌شانس بوده‌ام که خیلی زود با فیلم‌های «بِیب» و انیمیشن «خوش‌قدم» وارد سینمای دیجیتال شدم.» میلر می‌گوید ابزارهای فعلی برای کار ما به اندازه کافی خوب نبودند: «ما می‌خواستیم شخصیتی را از 10 سالگی تا 27 و 28 سالگی دنبال کنیم که با فناوری فعلی کار بسیار دشواری است.» فیلم فیوریوسا: حماسه مد مکس از 24 مه (4 خرداد 1403) در سینماها به نمایش درخواهد آمد.

پل شریدر و فیلم اوه، کانادا

جدیدترین اثر شریدر جمعه شب در جشنواره کن روی پرده رفت و چهار دقیقه مورد تشویق ایستاده حاضران قرار گرفت. این در حالی بود که یکی از ستاره‌های اصلی فیلم یعنی جیکوب الوردی - که نقش جوانی ریچارد گر را بازی کرده - به دلیل حضور سر صحنه «فرانکنشتاین» اثر تازه گیرمو دل تورو در نمایش «اوه، کانادا» حضور نداشت. از سوی دیگر، ریچارد گر و اوما تورمن از ستاره‌های حاضر در نشست بودند. شریدر 77 ساله که پیش از این در مقام نویسنده با فیلم «راننده تاکسی» (مارتین اسکورسیزی، 1976) و به عنوان کارگردان با فیلم‌های «میشیما: یک زندگی در چهار فصل» (1985) و «پتی هرست» (1988) در کن حاضر شده بود، از بازگشت به این رویداد سینمایی ابراز خوشحالی کرد و از بازیگرانش تشکر کرد که او را در ساخت «اوه، کانادا» همراهی کردند. شریدر به «ورایتی» گفته است که ساخت این فیلم باعث شد نگاهی به زندگی خودش بیندازد: «سالم و سلامت نیستم و برای همین با خودم فکر کردم که اگر می‌خواهم آخرین فیلمم را پیش از مرگم بسازم الان باید این اتفاق بیفتد.» او وقتی در نشست رسانه‌ای فیلم با این سوال مواجه شد که چه توصیه‌ای به فیلمسازان جوان کشورهایی دارد که آزادی بیان ندارند، خیلی ساده چنین پاسخ داد: «شما چیزی دارید که دیگران ندارند: داستان خاص خودتان را.» ریچارد گر هم این نکته را اضافه کرد: «هنرمندان راهی را برای برقراری ارتباط پیدا خواهند کرد. مساله پول نیست؛ مساله این است که حرفی برای گفتن داشته باشیم.»

گرتا گرویگ: حامی جنبش‌های کارگری‌ام

این کارگردان موفق سینمای آمریکا که امسال رییس هیات داوران بخش مسابقه اصلی جشنواره کن است در نشست رسانه‌ای هیات داوران در افتتاحیه این رویداد سینمایی در پاسخ به نظرش درباره شایعات مربوط به جنبش «من هم» در آستانه جشنواره گفت: «فکر می‌کنم این‌که اهالی سینما داستان‌هایی را برای ما روایت می‌کنند و می‌کوشند اوضاع را بهتر کنند واقعا خوب است. من تغییرهای چشمگیری را در صنعت فیلم آمریکا شاهد بوده‌ام و فکر می‌کنم مهم است که ما به تفصیل این گفت‌وگو را ادامه بدهیم. به نظرم این‌طوری همه چیز در مسیر درست قرار می‌گیرد.» اما فیلمساز اسپانیایی جی. ای. بایونا نظر متفاوت و مانند تیئری فرمو، دبیر جشنواره، داشت که یک روز پیش از افتتاحیه کن گفته بود که اولویت کن باید آثار سینمایی باشند. کارگردان فیلم موفق «انجمن برف» (The Society of the Snow) نظرش را چنین بیان کرد: «من احساس می‌کنم این مقوله تاثیری بر سینما ندارد و فقط حرفش همه جا هست. ما اینجا هستیم تا روی فیلم‌ها تمرکز داشته باشیم.» در این میان، اعتراض‌های کارگری هم مطرح شد و سازمان «Sous les écrans la dèche» درخواست اعتصاب کرد. این جمع به تغییر سیاست‌های کارگری اعتراض کرد که هر روز شرایط امرار معاش اهالی پشت صحنه سینما را سخت‌تر از قبل می‌کند. صدها کارگر و کارمند جشنواره‌های جهانی شامل آپاراتچی‌ها، راننده‌ها و نیروهای تدارکات برای اعتراض دور هم جمع شدند. گرویگ در این خصوص گفت: «من بی‌تردید از جنبش‌های کارگری حمایت می‌کنم و ما خودمان هم در آمریکا مشکل‌های مشابهی را در اتحادیه‌های مختلف‌مان تجربه می‌کنیم. امیدوارم نیروهای برگزارکننده جشنواره به توافقی با مسئولان این رویداد برسند که هم برای خودشان خوب باشد و هم از جشنواره حمایت شود.» موضوع جنگ غزه و بحث مناقشه‌برانگیز درباره فلسطین و اسراییل زمانی به میان آمد که خبرنگار «ورایتی» از هیات داوران درباره تصمیم جشنواره مبنی بر ممنوع کردن هر گونه اعتراض در جریان این رویداد سینمایی سوال کرد. در اوایل نشست‌، پیئرفرانچسکو فاوینو بازیگر و تهیه‌کننده ایتالیایی، جشنواره را «فضایی آزاد» خوانده بود و در واقع به این موضوع اشاره کرده بود که بی‌اعتنایی به جنگ غزه غیرممکن است. سوای این‌ها، فیلمی درباره غزه در برنامه رسمی جشنواره نمایش دارد و عمر سی، بازیگر فرانسوی و دیگر عضو هیات داوران، تازگی اصرار کرده که سیاستمداران سریع‌تر برای جلوگیری از هجوم زمینی اسراییل به رفح کاری بکنند. فاوینو در این مورد گفت: «وقتی از فضای آزاد حرف زدم منظورم فقط فضای فیزیکی نبود. امکان زمان هم مطرح است. یکی از سخت‌ترین کارهایی که ما می‌توانیم انجام بدهیم طلب کردن زیبایی است و این‌که به دنیا یادآوری کنیم که با فیلمسازان هم می‌شود زیبایی‌های جهان را دید. فیلم‌ها می‌توانند با مردم سخن بگویند... اگر ما در جست‌وجوی زیبایی باشیم آن‌وقت احتمالا در طلب صلح هم هستیم.» [caption id=\"attachment_183635\" align=\"aligncenter\" width=\"1280\"] نخل طلای افتخاری جشنواره کن ۲۰۲۴ به مریل استریپ رسید[/caption]

مریل استریپ: وقتی چهل‌ساله شدم فکر کردم تمام شد

این بازیگر افسانه‌ای پیش از این‌که نخل طلای افتخاری‌اش را در جشنواره کن در دست بگیرد با تشویق ایستاده جانانه حاضران در سالن روبه‌رو شد. استریپ 74 ساله به‌قدری احساساتی شد که ابتدا وانمود کرد می‌خواهد از روی صحنه پایین بیاید اما سرانجام رقصیدن با تشویق‌ها را آغاز کرد. ژولیت بینوش که خودش احساساتی شده بود جایزه را به استریپ تقدیم کرد و گفت: «وقتی تو را در فیلمی می‌بینم در واقع تو را نمی‌بینم (و همیشه با شخصیت متفاوتی روبه‌رو می‌شوم). این توانایی از کجا می‌آید؟ چنین مخلوقی کجا به دنیا آمده است؟ نمی‌دانم؛ اما تو آدمی هستی که باور دارد و همین امر به من اجازه می‌دهد که باور کنم.» بینوش در حالی که به فهرستی از نقش‌آفرینی‌های محبوب استریپ اشاره می‌کرد او را «گنجینه‌ای بین‌المللی» خواند و در بخشی دیگر از صحبت‌هایش گفت: «تو شیوه نگاه ما را به سینما عوض کردی.» استریپ در سخنرانی‌اش از کن تشکر کرد که پس از 35 سال (و آخرین حضورش با فیلم فرشتگان اهریمنی که با عنوان فریادی در تاریکی هم شناخته می‌شود) دوباره به این رویداد سینمایی دعوت شده است. او گفت که تماشای کلیپی از کارنامه بازیگری‌اش «مثل تماشا کردن از پشت پنجره یک قطار تندرو بود؛ دیدم که در چشم‌برهم‌زدنی جوانی‌ام به میانسالی رسید و بعدش به‌سرعت به جایی رسیدم که امشب ایستاده‌ام. چهره‌ها و مکان‌های بسیار زیادی برایم یادآوری شدند.» او درباره آخرین حضورش در کن گفت: «آن موقع سه فرزند داشتم و حدودا چهل‌ساله بودم و فکر می‌کردم که کارنامه بازیگری‌ام به پایان خودش رسیده است. آن زمان برداشت غیرواقع‌گرایانه‌ای برای یک بازیگر زن نبود؛ و تنها دلیلی که امشب اینجا هستم و بازیگری‌ام ادامه پیدا کرد هنرمندان بسیار بااستعدادی است که با آن‌ها همکاری کردم.» و هم‌زمان به گرتا گرویگ، رییس هیات داوران، اشاره کرد که سال 2019 او را در فیلم زنان کوچک هدایت کرد و این‌طور ادامه داد: «و تصادفا دخترم بود که در کلیپ ابتدایی داشتی در فیلم فرانسیس ها کتکش می‌زدی. بعدا در این مورد باهات حرف می‌زنم.» مریل استریپ صحبت‌هایش را با گفتن این حرف به پایان رساند: «خیلی ممنونم که از چهره من خسته و بیزار نشدید؛ و سپاسگزارم که از قطارم پیاده نشدید.»

فیلمسازان مولفی که کلوزآپ‌های خودشان را می‌گیرند!

یکی از بحث‌های جالب جشنواره کن 2024 این است که چرا خیلی از فیلمسازان مولف حاضر در این رویداد سینمایی خود را سوژه آثارشان قرار داده‌اند؟ وقتی کمدی کانتن دوپیو با عنوان «پرده دوم» درباره پروژه‌ای سینمایی که نافرجام می‌ماند جشنواره کن را افتتاح کرد مخاطبان این دوره، شاهد اولین نمونه از چند فیلمی بودند که امسال درباره فیلمسازی یا فیلمسازان ساخته شده است. کریستوف اونوره، پل شریدر و جاش ماند از جمله فیلمسازان شاخصی هستند که در روزهای آتی داستان‌های شبه‌خودزندگینامه‌ای آن‌ها نقل خواهد شد. اونوره در کمدی‌اش با نام «مارچلو میو» کیارا ماسترویانی را در نقش نسخه‌ای از خود او به بازی گرفته است که پس از این‌که کارگردانی او را با پدر مرحومش مارچلو ماسترویانی قیاس می‌کند مثل پدر لباس می‌پوشد و هویت او را به خود می‌گیرد. درام شریدر با عنوان «اوه، کانادا» هم بر مستندسازی (با بازی ریچارد گر) تمرکز دارد که داستان زندگی‌اش را با مستندی روایت می‌کند. درام ماند با نام «مهم نیست» (It Doesn’t Matter) هم دو دوست را دنبال می‌کند که زندگی‌شان را روی ویدیو وقایع‌نگارانه ثبت می‌کنند. فیلم چهل‌دقیقه‌ای لئوس کاراکس «من نیستم» هم تا حدی یک اثر سلف‌پرتره به شمار می‌رود و تصاویری از زندگی و فیلم‌های او را در بر گرفته است. اثر جدید لو یی با عنوان «فیلم ناتمام» نیز درباره گروهی از فیلمسازان چینی است که دور هم جمع می‌شوند تا پروژه‌ای را به سرانجام برسانند. با این‌که امسال فیلم‌هایی که درباره سینما ساخته شده‌اند بیش‌تر از معمول هستند اما همه پیرو الگوی مشهوری از کن هستند: درباره آنچه می‌دانی و می‌شناسی فیلم بساز؛ و «هشت‌ونیم» (فدریکو فلینی)، روز به جای شب (فرانسوا تروفو) و آرتیست (میشل آزاناویسوس) نمونه‌های پیشین این الگو بوده‌اند. [caption id=\"attachment_183636\" align=\"aligncenter\" width=\"1280\"] کاپولا با فیلم مگالوپلیس در جشنواره کن 2024[/caption]

کاپولا و اتهام‌های پیش از کن

در روزهای پیش از اولین نمایش جهانی «مگالوپلیس» اثر جدید فرانسیس فورد کاپولا که با هزینه شخصی‌اش ساخته است، «گاردین» گزارشی را مبنی بر رفتار آزارگرانه این کارگردان بزرگ سر صحنه با چند عضو گروه تولید منتشر کرد. چند منبع به این نشریه گفته‌اند که رفتار کوپولا نسبت به زنان «به سبک قدیم» است. با وجود این، دارِن دیمیتری یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی فیلم در دفاع از کاپولا گفته است: «من بیش از 35 سال است که فرانسیس و خانواده‌اش را می‌شناسم و با آن‌ها کار کرده‌ام. در این پروژه هم ناظر و مشاور تولید و مسئول گروه دوم تولید بودم... ما طی دو روز فصلی را فیلمبرداری کردیم که در یک باشگاه شبانه می‌گذرد و فرانسیس برای این‌که به شیوه خودش به خلق فضای صحنه کمک کند سر صحنه فیلمبرداری دوری زد و مهربانانه برخی بازیگران یا هنروران را در آغوش گرفت یا گونه‌شان را بوسید. من هرگز شکایت یا اعتراضی مبنی بر آزار یا رفتار نامناسب او در جریان فیلمبرداری نشنیدم.»  

فیلم های بخش مسابقه اصلی جشنواره کن | نخل طلا 2024

1. همه آنچه به عنوان نور تصور می‌کنیم / All We Imagine as Light / کارگردان: پایال کاپادیا / محصول: هند، فرانسه، لوکزامبورگ، هلند، ایتالیا
2. آنورا / Anora / کارگردان: شان بِیکر، محصول: ایالات متحده
3. کارآموز / The Apprentice / کارگردان: علی عباسی، محصول: کانادا، دانمارک، ایرلند، ایالات متحده
4. قلب‌های تپنده / Beating Hearts / L'Amour ouf / کارگردان: ژیل للوش، محصول: فرانسه، بلژیک
5. پرنده / Bird / کارگردان: آندریا آرنولد، محصول: فرانسه، آلمان، انگلیس، ایالات متحده
6. اسیر امواج / Caught by the Tides / کارگردان: جیا ژانکو، محصول: چین
7. امیلیا پرز / Emilia Perez / کارگردان: ژاک اودیار، محصول: فرانسه، مکزیک
8. دختری با سوزن / The Girl with the Needle / کارگردان: ماگنوس فون هورن، محصول: دانمارک، لهستان، سوئد
9. گرند تور / Grand Tour / کارگردان: میگل گومِس، محصول: فرانسه، ایتالیا، پرتغال
10. انواع مهربانی / Kinds of Kindness / کارگردان: یورگوس لانتیموس، محصول: ایرلند، انگلیس، ایالات متحده
11. لیمونوف: تصنیف / Limonov: The Ballad / کارگردان: کریل سربرنیکوف، محصول: فرانسه، ایتالیا، اسپانیا
12. مارچلو میو / Marcello Mio / کارگردان: کریستوف اونوره، محصول: فرانسه، ایتالیا
13. مگالوپلیس / Megalopolis / کارگردان: فرانسیس فورد کوپولا، محصول: ایالات متحده
14. متل دِستینو / Motel Destino / کارگردان: کریم عینوز، محصول: برزیل، فرانسه، آلمان
15. اوه، کانادا / Oh, Canada / کارگردان: پل شریدر، محصول: ایالات متحده
16. پارتنوپ / Parthenope / کارگردان: پائولو سورنتینو، محصول: فرانسه، ایتالیا
17. کفن‌ها / The Shrouds / کارگردان: دیوید کراننبرگ، محصول: کانادا، فرانسه
18. ماده / The Substance / کارگردان: کورالی فارگیت، محصول: ایالات متحده
19. الماس وحشی / Wild Diamond / کارگردان: اَگِت ریداژه، محصول: فرانسه
20. دانه انجیر مقدس / The Seed of the Sacred Fig / کارگردان: محمد رسول‌اف، محصول: نامشخص
21. گران‌بهاترین محموله / The Most Precious of Cargoes / کارگردان: میشل آزاناویسوس، محصول: بلژیک، فرانسه
22. دانه انجیر مقدس / The Seed of the Sacred Fig / کارگردان: محمد رسول‌اف، محصول: ایران
23. سه کیلومتر به پایان دنیا / Three Kilometres to the End of the World / کارگردان: امانوئل پاروو، محصول: رومانی

درباره فیلم دانه انجیر مقدس اثر محمد رسول‌اف چه می‌دانیم؟

بابک پاک‌نیا وکیل رسول‌اف در شبکه‌های اجتماعی به این موضوع اشاره کرده است که چند بازیگر و تهیه‌کننده «دانه انجیر مقدس» توسط مسئولان مورد بازخواست قرار گرفته‌اند و به این وسیله به رسول‌اف فشار وارد شده است تا اثر جدیدش را از بخش مسابقه اصلی جشنواره کن و رقابت کسب نخل طلا (معتبرترین جایزه جشنواره) این مهم‌ترین رویداد سینمایی جهان بیرون بکشد. او در ادامه نوشته است: «بعضی از بازیگران فیلم ممنوع الخروج شده‌اند و از آن‌ها خواسته شده است که از کارگردان بخواهند فیلم را از جشنواره کن بیرون بکشد.» در این میان، هنوز اطلاعات کاملی از ترکیب بازیگران، پیرنگ و تهیه‌کنندگان فیلم در دست نیست. محمد رسول‌اف سال گذشته هم نتوانست ایران را ترک کند و به عنوان یکی از اعضای هیات داوران بخش «نوعی نگاه» جشنواره کن فعالیت کند. فیلم دانه های انجیر مقدس با ۲ ساعت ۴۸ دقیقه، طولانی‌ترین فیلم جشنواره کن 2024 است و این عکس‌های فیلم از سایت‌های سینمایی از جمله IMDb برداشته شده است. در خلاصه داستان اولیه این فیلم آمده است: «قاضی پرونده (دادیار) در میان ناآرامی های سیاسی در تهران با پارانویا دست و پنجه نرم می‌کند (پارانویا نوعی بیماری روانی است که باعث ایجاد سوءظن شدید نسبت به اطرافیان می‌شود و بیمار دراین حالت بیمار فکر می‌کند دیگران قصد صدمه زدن به او دارند). وقتی اسلحه‌اش ناپدید می‌شود، به همسر و دخترانش مشکوک می‌شود و...» سهیلا گلستانی، ستاره ملکی، میثاق زارع و مهسا رستمی در این فیلم محمد رسول‌اف بازی کرده‌اند.

آثار بخش نوعی نگاه | دوربین طلا 2024

• آرماند / Armand / کارگردان: هالفدن اولمان توندل، محصول: نروژ
• سگ سیاه / Black Dog / کارگردان: گوان هو، محصول: چین
• ملعون / The Damned / کارگردان: روبرتو مینِروینی، محصول: ایتالیا، بلژیک، ایالات متحده
• نورا / Norah / کارگردان: توفیق الزایدی، محصول: عربستان سعودی
• در باب بدل شدن به یک مرغ شاخدار / On Becoming a Guinea Fowl / کارگردان: رونگانو نیونی، محصول: انگلیس، زامبیا، ایرلند، ایالات متحده
• پادشاهی / Le Royaume / کارگردان: ژولین کولونا، محصول: فرانسه
• سانتوش / Santosh / کارگردان: ساندیا سوری، محصول: هند، انگلیس
• سپتامبر می‌گوید / September Says / کارگردان: آریان لابِد، محصول: فرانسه،‌ یونان، ایرلند، آلمان، انگلیس
• بی‌شرم / The Shameless / کارگردان: کنستانتین بویانوف، محصول: بلغارستان، فرانسه، سوییس، هند
• داستان سلیمان / Souleymane's Story / کارگردان: بوریس لوژکین، محصول: فرانسه
• شور و شادی من / My Sunshine / کارگردان: هیروشی اوکویاما، محصول: ژاپن
• دهکده کنار بهشت / The Village Next to Paradise / کارگردان: مو هاراوه، محصول: سومالی، فرانسه، اتریش
• ویئت و نام / Viet and Nam / کارگردان: ترونگ مین کوی، محصول: ویتنام، فرانسه
• بیست خدا! / Vingt Dieux! / کارگردان: لویی کورووسیه، محصول: فرانسه
• چه کسی اجازه می‌دهد سگ گاز بگیرد؟ / Who Let the Dog Bite? / کارگردان: لِتیسیا دوش، محصول: فرانسه
• نیکی / Niki / کارگردان: سِلین سالت، محصول: فرانسه
• جریان / Flow / کارگردان: گینتس زیلبالودیس، محصول: بلژیک، فرانسه، لتونی
• گاو مقدس / Holy Cow / کارگردان: لوییز کورووسی، محصول: فرانسه
• وقتی نور می‌شکافد / When the Light Breaks / کارگردان: رونار رونارسون، محصول: ایسلند (فیلم افتتاحیه)

آثار بخش خارج از مسابقه جشنواره کن 2024

• فیوریوسا: حماسه مد مکس / Furiosa: A Mad Max Saga / کارگردان: جرج میلر، محصول: استرالیا، ایالات متحده
• افق: حماسه آمریکایی / Horizon: An American Saga / کارگردان: کوین کاستنر، محصول: ایالات متحده
• شایعه‌ها / Rumours / کارگردانان: گای مدین، اون جانسن و گِیلِن جانسن، محصول: کانادا، آلمان
• پرده دوم / The Second Act / کارگردان: کانتن دوپیو، محصول: فرانسه
• آن زن اسمی ندارد / She’s Got No Name / کارگردان: پیتر چَن، محصول: چین، هنگ کنگ
• کُنت مونت کریستو / The Count of Monte Cristo / کارگردانان: الکساندر دِلا پاتِلیئر و متیو دِلاپورته، محصول: فرانسه

آثار بخش نمایش‌های نیمه‌شب

• بالکنی‌ها / The Balconettes / کارگردان: نوئمی مرلان، محصول: فرانسه
• من، جلاد / I, the Executioner / کارگردان: ریو سونگ-وان، محصول: کره جنوبی
• موج‌سوار / The Surfer / کارگردان: لورکان فاینِگان، محصول: استرالیا، ایرلند
• افول جنگجویان: محصورشدگی / Twilight of the Warriors: Walled In / کارگردان: چانگ پو سوئی، محصول: چین، هنگ کنگ

آثار بخش اولین نمایش در کن 2024

• همه تودا را دوست دارند / Everybody Loves Touda / کارگردان: نبیل عیوش، محصول: مراکش، فرانسه، دانمارک، بلژیک، سوئد، نروژ
• من نیستم / It's Not Me / کارگردان: لئوس کاراکس، محصول: فرانسه
• رمان ژیم / Le Roman de Jim / کارگردانان: آرنو لاریو و ژان-ماری لاریو، محصول: فرانسه
• فانفار / The Matching Bang / En Fanfare / کارگردان: امانوئل کورکول، محصول: فرانسه
• ملاقات با پول پوت / Meeting with Pol Pot / کارگردان: ریتی پان، محصول: فرانسه، کامبوج
• شفقت / Misericordia / کارگردان: آلن گیرودی، محصول: فرانسه، اسپانیا، پرتغال
• ماریا بودن / Being Maria / کارگردان: ژِسیکا پالو، محصول: فرانسه
• زندگی کن، بمیر، دوباره متولد شو / Vivre, Mourir, Renaître / کارگردان: گائل مورل، محصول: فرانسه

آثار بخش نمایش‌های ویژه

• یادگیری / Apprendre / کارگردان: کلر سیمو، محصول: فرانسه
• زیبایی غزه / The Beauty of Gaza / کارگردان: یولاند زوبرمن، محصول: فرانسه
• ارنست کول، گم‌شده و پیداشده / Ernest Cole, Lost and Found / کارگردان: رائول پک، محصول: ایالات متحده
• نخ / Le Fil / کارگردان: دنیل اوتوی، محصول: فرانسه
• تهاجم / The Invasion / کارگردان: سرگئی لوزنیتسا، محصول: اوکراین

آثار بخش کلاسیک‌های کن ۲۰۲۴

• ناپلئون / Napoléon / کارگردان: ابل گانس، محصول: فرانسه
• ارتش سایه‌ها / Army of Shadows / کارگردان: ژان-پیئر ملویل، محصول: فرانسه، ایتالیا
• بونا / Bona / کارگردان: لینو بروکا، محصول: فیلیپین
• اردوگاه تیارو / Camp de Thiaroye / کارگردانان: عثمان سمبن و تیرِنو فتی سوو، محصول: سنگال
• تکان ناگهانی / The Churning / Manthan / کارگردان: شیام بنگال، محصول: هند
• جانی تفنگش را برداشت / Johnny Got His Gun / کارگردان: دالتن ترامبو، محصول: ایالات متحده
• چهار شب یک رویابین / Four Nights of a Dreamer / کارگردان: روبر برسون، محصول: فرانسه، ایتالیا
• روسورا راس ساعت ده / Rosaura at 10 O'Clock / کارگردان: ماریو سافیچی، محصول: آرژانتین
• بلوز شانگهای / Shanghai Blues / کارگردان: تسوی هارک، محصول: هنگ کنگ
• دریای رُز / The Sea Rose / کارگردان: ژاک دو بارونسلی، محصول: فرانسه
• هیولا را در صفحه اول بکوب / Slap the Monster on Page One / کارگردان: مارکو بلوکیو، محصول: ایتالیا، فرانسه
• شوگرلند اکسپرس / The Sugarland Express / کارگردان: استیون اسپیلبرگ، محصول: ایالات متحده
• تاسیو / Tasio / کارگردان: مونچو آرمنداریس، محصول: اسپانیا
• خداحافظ برزیل / Bye Bye Brazil / کارگردان: کارلوس جیه‌گیس (دیه‌گیژ)، محصول: آرژانتین، برزیل، فرانسه
• گیلدا / Gilda / کارگردان: چارلز ویدور، محصول: ایالات متحده
• قانون و نظم / Law and Order / کارگردان: فردریک وایزمن، محصول: ایالات متحده
• پاریس، تگزاس / Paris, Texas / کارگردان: ویم وندرس، محصول: فرانسه، آلمان غربی
• هفت سامورایی / Seven Samurai / کارگردان: آکیرا کوروساوا، محصول: ژاپن
• سناریوها / Scénarios / کارگردان: ژان-لوک گدار، محصول: فرانسه، ژاپن
• چترهای شربورگ / The Umbrellas of Cherbourg / کارگردان: ژاک دِمی، محصول: فرانسه، آلمان غربی
• جیم هِنسن مرد ایده / Jim Henson Idea Man / کارگردان: ران هاوارد، محصول: ایالات متحده

آثار بخش هفته منتقدان | ویژه فیلم‌های اول و دوم جشنواره کن 2024

• بچه / Baby / کارگردان: مارچلو کاتانو، محصول: برزیل، فرانسه، هلند
• سد عبور / Block Pass / کارگردان: آنتوان شِوولیه، محصول: فرانسه
• کاخ آفتاب آبی / Blue Sun Palace / کارگردان: کنستانس تسانگ، محصول: ایالات متحده
• آستانه رویاها / The Brink of Dreams / کارگردانان: ندا ریاض و آیمن الامیر، محصول: مصر، فرانسه، دانمارک، قطر، عربستان سعودی
• ژولی چیزی نمی‌گوید / Julie Keeps Quiet / کارگردان: لئونارد ون دیژل، محصول: بلژیک، سوئد
• لوکوست / Locust / کارگردان: کیف، محصول: تایوان، فرانسه، ایالات متحده
• سیمون کوهستان / Simon of the Mountain / کارگردان: فِدِریکو لوییز، محصول: آرژانتین، شیلی، اوروگوئه

و نمایش‌های ویژه:

• آن سوی دریا / Across the Sea / کارگردان: سعید حمیش بِنعربی، محصول: فرانسه، مراکش، بلژیک، قطر
• متحرک / Animale / کارگردان: اما بِنِستان، محصول: فرانسه، بلژیک
• رد روح / Ghost Trail / کارگردان: جاناتان میله، محصول: فرانسه، آلمان، بلژیک
• ملکه‌های درام / Queens of Drama / کارگردان: الکسی لانگلوی، محصول: فرانسه، بلژیک
• زشت / Nasty / کارگردانان: تودور جورجو، کریستیان پاسکاریو و تودور دی. پاپِسکو، محصول: رومانی
• فیلم ناتمام / An Unfinished Film / کارگردان: لو یی، محصول: سنگاپور، آلمان، چین
• عشق فیلم / Filmlovers! / کارگردان: ارنو دپلشن، محصول: فرانسه
• لولا / Lula / کارگردان: الیور استون، محصول: برزیل و ایالات متحده

آثار بخش دوهفته کارگردانان جشنواره کن 2024

• شب کریسمس در میلر / Christmas Eve in Miller's Point / کارگردان: تایلر تورمینا، محصول: ایالات متحده
• صحرای نامیبیا / Desert of Namibia / کارگردان: یوکو یاماناکا، محصول: ژاپن
• شرق 12 / East of Noon / Sharq 12 / کارگردان: هاله القوصی، محصول: مصر
• شب را بخور / Eat the Night / کارگردانان: کارولین پوگی و جاناتان وینِل، محصول: فرانسه
• آسمان فروریزنده / The Falling Sky / کارگردانان: اریک روشا و گابریئلا کارنیرو دا چونها، محصول: برزیل، فرانسه
• آنزو گربه روحی / Ghost Cat Anzu / کارگردانان: یوکو کونو و نوبوهیرو یاماشیتا، محصول: ژاپن
• هیپربوریان‌ها / The Hyperboreans / کارگردانان: کریستوبال لیون و خواکین کوشینا، محصول: شیلی
• بر خلاف آن / The Other Way Around / کارگردان: خوناس تروئبا، محصول: اسپانیا، فرانسه
• چیزی کهنه، چیزی جدید، چیزی قرضی / Something Old, Something New, Something Borrowed / کارگردان: هرنان روسِلی، محصول: آرژانتین
• این زندگی من (فیلم افتتاحیه) / This Life of Mine / کارگردان: سوفی فیئه، محصول: فرانسه
• زبان جهانی / Universal Language / کارگردان: متیو رَنکین، محصول: کانادا
• خواهر نیمه‌شب / Sister Midnight / کارگردان: کارن کاندهاری، محصول: هند
• به سرزمینی ناشناخته / To a Land Unknown / کارگردان: مهدی فلیفل، محصول: فلسطین، دانمارک
• ساعت‌های ملاقات / Visiting Hours / کارگردان: پاتریسیا مازوی، محصول: فرانسه

مرور بقیه دوره‌های جشنواره کن

هیات داوران بخش اصلی جشنواره کن 2024

• گرتا گرویگ، بازیگر و فیلمساز آمریکایی (رییس هیات داوران)
• خوان آنتونیو بایونا، فیلمساز اسپانیایی
• ابرو جیلان، بازیگر و فیلمنامه‌نویس ترک
• پیئرفرانچسکو فاوینو، بازیگر و تهیه‌کننده ایتالیایی
• لی‌لی گلدستون، بازیگر آمریکایی
• اوا گرین، بازیگر فرانسوی
• هیروکازو کوره-ایدا، فیلمساز و تهیه‌کننده ژاپنی
• نادین لبکی، بازیگر و فیلمساز لبنانی
• عمر سی، بازیگر فرانسوی

داوران بخش مسابقه نوعی نگاه کن 2024

• زاویه دولان، بازیگر و فیلمساز کانادایی (رییس هیات داوران)
• مِیمونا دوکوره، فیلمساز سنگالی-فرانسوی
• اسما المدیر، تهیه‌کننده و فیلمساز مراکشی
• ویکی کریپس، بازیگر لوکزامبورگ-آلمانی
• تاد مک‌کارتی، فیلمساز، نویسنده و منتقد سینمای آمریکایی

هیات داوران بخش دوربین طلایی

• بالوژی، خواننده و فیلمساز بلژیک-کنگویی (رییس هیات داوران، مشترک)
• امانوئل بئار، بازیگر فرانسوی (رییس هیات داوران، مشترک)
• پاسکال بیرون، عضو فرانسوی هیات مدیره تی‌اس‌اف
• ناتالی شیفله، ژورنالیست فرانسوی
• ژیل پورته، فیلمبردار و فیلمساز فرانسوی
• زویی ویتوک، فیلمساز بلژیکی

داوران بخش چشم طلایی

• نیکلا فیلیبر، فیلمساز و بازیگر فرانسوی (رییس هیات داوران)
• دیانا گایه، فیلمساز سنگالی-فرانسوی
• الیز ژالادو، تهیه‌کننده و دبیر اجرایی جشنواره بین‌المللی فیلم تسالونیکی
• مینا خسروانی، بازیگر ایرانی-فرانسوی
• فرانسیس لوگو، فیلمساز کانادایی و مدیر شبکه رادیویی Ici Radio-Canada Première

 

پوستر هفتادوهفتمین دوره از جشنواره کن

پوستر جشنواره کن 2024 ارجاعی دارد به فیلم شاعرانه و جادویی راپسودی در ماه اوت Rhapsody in August اثر فیلمساز بزرگ جهان یعنی آکیرا کوروساوا که در سال ۱۹۹۱ در همین جشنواره و در بخش خارج از مسابقه به نمایش درآمد. داستان فیلم هم درباره مواجهه ۳ نسل از مردم ژاپن با بمباران اتمی ناکازاکی است، فیلمی که عواقب و عوارض این فاجعه را برای غیرنظامیان با زبان لطیف و شگفت‌آور سینما یادآوری می‌کند. فلسفه این پوستر، آینه تمام‌نمای هنر هفتم است که زخم‌ها را به یاد می‌آورد، با فراموشی مبارزه می‌کند، خواستار اتحاد است و ترومای جمعی را تسکین می‌دهد.

گزیده حرف های تیئری فرمو، دبیر جشنواره کن

• دو سال اخیر موفقیت‌های چشمگیری داشته‌ایم که حتی فراتر از انتظارهای‌مان بوده‌اند. سینما همیشه غافلگیری‌های زیبایی دارد. ما هر سال نهایت تلاش‌مان را به کار می‌گیریم و هر بار همان ترکیب از هیجان و نگرانی را تجربه می‌کنیم. برای امسال هنوز کارهای زیادی باقی مانده است. فیلم‌ها هر سال دیرتر و دیرتر می‌رسند و انتخاب‌های لحظه‌آخری مهم‌ترین‌ها هستند. ما باید صبور باشیم. امسال از مرز دو هزار فیلم ارسال‌شده عبور می‌کنیم. تمایل به حضور در جشنواره کن واضح است و به هر حال همین فیلم‌ها حال‌وهوای هر سال را خلق می‌کنند.
• کانتن دوپیو (که با فیلم «پرده دوم» جشنواره امسال را افتتاح می‌کند) از نسل جدید سینمای فرانسه است. او هم یک فیلمساز مولف با قوه تخیل خاص خودش است و هم هنرمندی که حواسش به جذب عموم تماشاگران هست. به‌علاوه، «پرده دوم» یک کمدی است درباره سینما و به همین خاطر، انتخاب تمام‌عیاری است برای این‌که سفر دوهفته‌ای شما برای لذت بردن در سالن‌های سینما آغاز شود. در ضمن، یک فیلم فرانسوی است و ما تا امروز با فیلمی بین‌المللی جشنواره را افتتاح نکرده‌ایم. به خاطر داشته باشید که فیلم افتتاحیه باید همان روز نمایشش در جشنواره کن، در سینماهای فرانسه هم روی پرده برود.
• ما امسال به دلیل اعتصاب اتحادیه‌های کارگری فیلم‌های آمریکایی کم‌تری دیدیم و بی‌تردید بازتاب این امر در فهرست‌های نهایی دیده خواهد شد. همه می‌دانیم که سال 2024 برای سینما آمریکا دست‌کم در نیمه اول، «سال جای خالی» است. من زمستان دو بار به لس‌آنجلس رفتم و احساس کردم که نگاه همه به سال 2025 است. خیلی از تولیدهای آمریکایی که ابتدا برای 2024 در نظر گرفته شده بودند حالا قرارست در 2025 به نمایش درآیند. با وجود این، سینمای آمریکا در جشنواره امسال هم حضوری ملموس خواهد داشت. به عنوان مثال، بهترین فیلم فصل بهار 2024 «فیوریوسا» است که نمایش افتتاحیه‌اش در جشنواره کن است. کمپانی «وارنر» همیشه به رویداد ما کاملا وفادار بوده است. من خیلی خودخواهانه حتی دوست داشتم که این استودیو تا این دوره صبر می‌کرد تا کن قسمت دوم «تلماسه» (Dune) را به جهان عرضه می‌کرد اما می‌فهمم که برای‌شان مهم بود که فیلم را در ابتدای سال به نمایش عمومی درآورند چون پیش از این هم، نمایشش با وقفه‌هایی روبه‌رو شده بود. به هر حال، دلبستگی و علاقه‌مندی به جشنواره کن و در کل سینما کم‌تر نشده است.
• من و رییس کن، ایریس نوبلوق، خوشحالیم که گرتا گرویگ (بازیگر و فیلمساز آمریکایی) دعوت‌مان را پذیرفت تا رییس هیات داوران مسابقه اصلی این دوره باشد. او به‌واسطه شور و اشتیاقی که نسبت به سینما دارد و همین‌‌طور مسیر درخشانش در سینمای هنری و هالیوود، تجسم تمام‌عیاری از روح جشنواره کن است. برای من، گرتا گرویگ صاحب خلاقیت و روشنفکری نسلی از هنرمندان است که دارند با قواعد بازی، بازی می‌کنند. همه این‌ها او را به گزینه ایده‌آلی برای ریاست هیات داوران بدل می‌کند.