خداحافظی با دنیای دوست‌داشتنی سروش صحت

بعد از ۲۴ هفته «سریال تموم عمر چندتا بهاره» به قسمت آخر رسید. سریالی که قرار نبود در همان قسمت‌های ابتدایی مخاطبانش را شگفت‌زده کند، داستان غریبی برایشان تعریف کند یا معضل پیچیده‌ای را شرح دهد. مگه تموم عمر... سریال کمدی هم نبود که مخاطبان را به قهقهه وادارد یا با بزن و بکوب و حضور ستاره طنز خنده‌بازار راه بیاندازد.

همه چیز درباره سریال مگه تموم عمر چندتا بهاره؟

اگرچه «سروش صحت» با سابقه ساخت سریال‌های پرمخاطب تلویزیونی پا به نمایش خانگی گذاشت ولی سعی نکرد همان فضاها را -لزوما- تکرار کند یا چیزی شبیه «لیسانسه‌ها، پژمان، ساختمان پزشکان، شمعدونی و چهارخونه» بسازد. او همراه همکار نویسنده‌اش «ایمان صفایی» جهانِ داستانی جدیدی ساختند که داستان عجیبش را آرام‌آرام در ذهن مخاطبانش چید، کم‌کم کاراکترهای آشنایش را بسط داد و جنس دیگری از فانتزی را در ابعاد محدود سریال‌سازی ایرانی به تصویر کشید و برخی رسوم، ارتباطات خانوادگی و موسیقی‌ها را برای همیشه، ثبت کرد. سریالی که کُند شروع شد، ولی ریتمش برای مخاطبانی که چند قسمت ابتدایی را تماشا کردند، جا افتاد و مدل قصه‌گویی‌اش طرفداران پروپاقرصی پدید آورد. این‌ها اغراق نیست؛ شما کدام سریال ایرانی را سراغ دارید که بتواند پری دریایی / نئوی ایرانی به نمایش بگذارد؟ شکست دیوار چهارم و خط زمانی را همزمان داشته باشد؟ اصلا کدام سریال طنز را می‌شناسید که از بازیگر جدی و خاص‌پسندی چون «علی مصفا» بهره برده باشد و -اتفاقا- مخاطب را بخنداند؟ یا کدام مجموعه خنده‌دار را به یاد می‌آورید که تنها بازیگر با سابقه‌اش در کمدی «قدرت‌الله ایزدی» یا بازیگر اخمویی چون «کاظم سیاحی» باشد؟ یا محبوب‌ترین کاراکترهایش ۲ بازیگر سالخورده باشند که حتی از قدرت بیان خوبی هم برخوردار نیستند ولی بازی‌شان در شبکه‌های ارتباطی می‌چرخد؟ کدام سریال را به خاطر می‌آورید که این همه تنوع سبک موسیقی -از روحوضی‌خوانی و گروه‌های بومی تا موسیقی مدرن پاپ- را در دل خود جای داده باشد؟ از تئاتر ایرانی گرفته تا ارجاع به سریال‌های محبوب تلویزیونی یا فیلم‌های سینمایی غربی را به نمایش بگذارد؟ یا کنایه‌ای بزند به مسئولان جان‌برکف و همیشه حاضر در صحنه که با هیچ تیغ سانسوری نتوان حذفشان کرد و کنار همه آنها به دغدغه‌های محیط‌زیستی، فرهنگی، اجتماعی و خانوادگی بپردازد؟ سریال تموم عمر چندتا بهاره سروش صحت، ایده‌آل‌ترین جهان داستانی و برساخته ذهنی او بود؛ سریالی که فرحبخش بود ولی قهقهه نداشت، تصاویر خوش‌رنگ‌ولعابی داشت ولی قرار نبود فقط از زیبایی‌ها بگوید، پر از لوکیشن‌های متنوع از شمال تا جنوب ایران بود ولی پزِ «وطنم وطنم» نداشت، از ستارگان بزرگی بهره نبرد ولی از بازیگران جوان و گمنام یا سالخورده‌اش بهترین استفاده را کرد و با همه این داشته‌ها به اندازه‌ای که باید، قدر ندید. شاید سال‌ها بعد بیشتر بفهمیم که «مگه تموم عمر چندتا بهاره / باقیمونده جز مختصری نیست...»