16 فیلم برتر رابرت دنیرو

فهرست بهترین فیلم های رابرت دنیرو بر اساس سال انتشار مرتب شده‌اند

فهرست بهترین فیلم های آل پاچینو

قاتلان ماه کامل | 2023 | Killers of the Flower Moon

داستان یک قتل‌عام خاموش که با حمایت شهرک‌نشینان سفیدپوست انجام می‌شود و ملت ثروتمند اوسیج اوکلاهاما را به بحران می‌کشد. در این داستان رابرت دنیرو در نقش ویلیام هیل دقیقا همان مغز متفکر، هیولای دلسوز و مرد مهربان شهر است که دستور قتل‌هایش را در اوج منطق بیان می‌کند، نقشه می‌کشد و گام به گام برای تصاحب ثروت اوسیج‌ها پیش می‌رود. او در فیلم قاتلان ماه کامل (ماه گل) بخش زیادی از عادت‌های رفتاری آشنایش را دوباره به تصویر می‌کشد؛ پوزخندی که نشان تجاری اوست و شیوه او برای سریع صحبت کردن و ترساندن دیگران. ویژگی‌هایی که می‌توانیم آن‌ها را تخصص دنیرو بنامیم.

فیلم ایرلندی | 2019 |  The Irishman

زمانی که طرفداران رابرت دنیرو پی بردند که او در حال همکاری مجدد با مارتین اسکورسیزی برای ایرلندی محصول نتفلیکس است، به طرز شگفت‌انگیزی به وجد آمدند، چراکه دنیرو با حضور در فیلم‌های جنایی و نمایش شرایط روانی شخصیت‌هایی که ایفا کرده، برای خود کارنامه‌ پرباری ساخته است. ایرلندی با بازی جو پشی، آل پاچینو و دنیرو ساخته شد که هر کدام به میزان قابل توجهی در فیلم‌های جنایی مشهور قرن بیستم مقابل دوربین رفته بودند و اسکورسیزی بر زندگی سه جنایتکار در ایرلندی تمرکز و زندگی گذشته آن‌ها را مرور می‌کند.

فیلم جکی براون | ۱۹۹۷ |  Jackie Brown

اگر مارتین اسکورسیزی کارگردانی بود که هالیوود را در سال‌های پایانی قرن بیستم تحت کنترل خود داشت، کوئنتین تارانتینو، فیلمساز آمریکایی قطعاً کسی است که قرار بود در هزاره جدید سینما را در ید قدرت خود داشته باشد. تارانتینو که قبلاً برنده نخل طلای جشنواره کن در سال ۱۹۹۴ برای داستان عامه‌پسند شده بود، سه سال بعد جکی براون را ساخت. یک تریلر جنایی با سبک که به طور قابل توجهی چیره‌دستانه‌تر از فیلم‌های قبلی او بود. دنیرو نقش لوئیس گارا، یک گانگستر ذاتا شوخ طبع را بازی می‌کند که در درام جنایی تارانتینو با موضوع قاچاق مواد مخدر زمان محدودی برای نمایش استعداد خود دارد. تارانتینو بر اساس رمان «رام پانچ» نوشته‌ المور لئونارد، جکی براون را ساخت.

فیلم مخمصه | ۱۹۹۵ |  Heat

در سال‌های ۱۹۹۰، طرفداران رابرت دنیرو و منتقدان دقیقاً می‌دانستند که او مناسب چه نقش‌هایی است، اما مخمصه ساخته مایکل‌مان توانایی دیگری از این بازیگر را به نمایش گذاشت، مخمصه نسخه‌ای کاملا ملودراماتیک از فیلم‌های جنایی اسکورسیزی بود. دنیرو مقابل آل پاچینو، نقش یک جنایتکار چیره‌دست را ایفا می‌کند که آخرین سرقت او باعث می‌شود تا یک دایره از پلیس لس آنجلس تحقیقات وسیعی را پیگیرانه درباره او انجام بدهند. دنیرو که نقش‌آفرینی ترسناکی را در تنگه وحشت (۱۹۹۱) به نمایش گذاشته بود، بر روی طناب فیلمنامه‌ مایکل‌مان حرکت می‌کند و اجرایی را ارائه می‌دهد که به درستی با لحن و سبک این فیلم اکشن همخوانی دارد.

فیلم کازینو | ۱۹۹۵ |  Casino

قابل پیش بینی است که در میان ده فیلم برتر رابرت دنیرو تعداد زیادی از فیلم‌های مارتین اسکورسیزی قرار بگیرد چراکه اسکورسیزی او را به عنوان نقش اول و اصلی بسیاری از پروژه‌های جاه طلبانه خود انتخاب کرده. یکی از این آثار کلاسیک قدرنادیده، کازینو است که ادامه رفقای خوب می‌توان در نظرش گرفت، فیلمی که داستان یک مدیر کازینو و یکی از اعضای مافیا را روایت می‌کند که برای تسلط اقتصادی در شهر لاس وگاس با هم در رقابت هستند. کازینو که اغلب تحت الشعاع رفقای خوب قرار می‌گیرد، فیلمی فوق‌العاده است و به اسکورسیزی فرصت می‌دهد تا مهارت‌های خود را به چالش بکشد و برخی از بهترین نماهای کارنامه سینمایی خود تا به امروز را در این فیلم ارائه بدهد.

فیلم داستانی از برانکس | ۱۹۹۳ |  A Bronx Tale

منتقدان نخستین تجربه فیلم‌سازی رابرت دنیرو، داستانی از برانکس، را متاثر از سینمای اسکورسیزی دیدند، با وجودی که داستانی از برانکس قابل مقایسه با فیلم‌هایی مانند رفقای خوب نیست اما همچنان یک درام جنایی جذاب است. فیلم با حضور دنیرو، چاز پالمینتری، فرانسیس کاپرا و جو پشی ساخته شد و راوی داستان پدری است که پسرش با گانگسترهای محله ایتالیایی‌نشین برانکس در نیویورک رفاقت کرده است.

فیلم تنگه وحشت | ۱۹۹۱ |  Cape Fear

اگر این فهرست نکته‌‌ای را به خواننده یادآوری کند، این است که رابرت دنیرو در ایفای نقش افراد فاسد فوق‌العاده خوب است و نقش مکس کدی که در تنگه وحشت ساخته مارتین اسکورسیزی ایفا کرده، مصداقی بر این مدعاست. تنگه وحشت برگرفته از رمان جان دی مک دونالد منتشر شده در سال ۱۹۵۷ است، و همچنین فیلم دیگری به همین نام سال ۱۹۶۲ براساس رمان به کارگردانی جی. لی تامپسون ساخته شد. داستان درباره مکس کدی، زندانی است که به خاطر اتهام به تجاوز دختری ۱۶ ‌ساله محکوم به ۱۴ سال حبس شد و حالا با گذراندن دوران حبس از زندان آزاده شده و وکیل مدافع خود را مقصر زندانی شدن خود می‌داند. دنیرو در تنگه وحشت شاید رعب‌آورترین بازی خود در کارنامه‌ش را به نمایش می‌گذارد و به هیجان و اثرگذاری داستان کمک ‌می‌کند.

فیلم رفقای خوب | ۱۹۹۰ |  Goodfellas

رفقای خوبِ اسکورسیزی که کاملاً تجسم سبک و جنب و جوش فیلم‌سازی در سال‌های ۱۹۹۰ بود، معیار خوبی برای باقی اهالی صنعت سینما شد و نشان داد که در دهه بعدی چگونه باید از جنبه تعالی سینما فیلم ساخت. داستان اسکورسیزی روایت زندگی مافیای واقعی آمریکایی هنری هیل است که در این فیلم جزئیات رابطه او با همسرش و همکاران جنایتکارش به تفصیل شرح داده شده. رفقای خوب با گروه بازیگران برجسته شامل دنیرو، جو پشی و ری لیوتای فقید، نقطه عطف درخشانی برای اسکورسیزی و بازیگران ثابت آثار اوست که به خوبی در کنار هم قرار گرفته‌اند.

فیلم تسخیرناپذیران | ۱۹۸۷ |  The Untouchables

ایفای نقش آل کاپون چیزی بود که دنیرو در دوران اوج بازیگری خود در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بسیار به آن علاقه داشت. او سرانجام این رویا را در سال ۱۹۸۷ با برایان دی پالما در تسخیرناپذیران محقق کرد. اگرچه حضور دنیرو در فیلم زیاد نیست، اما دنیرو عظمت آل کاپون را به نمایش می‌گذارد و سرسختانه خودش را در فیلم به رخ می‌کشد و باعث می‌شود فیلم مهیج‌تر و به‌طور چشمگیری تکان‌دهنده شود. فیلمنامه را دیوید ممت نوشت و کوین کاستنر و اندی گارسیا با این فیلم بیش از گذشته به محبوبیت دست پیدا کردند.

فیلم روزی روزگاری در آمریکا | ۱۹۸۴ |  Once Upon a Time in America

روزی روزگاری در آمریکا راوی یکی از کلاسیک‌ترین داستان‌های تمام دوران است، و کمتر از جفت خود، روزی روزگاری در غرب (سرجو لئونه، ۱۹۶۸) نیست. داستانی که لئونه در واپسین فیلم خود روایت می‌کند، روایتی اودیسه‌وار از جنایات قرن بیستم است، فیلم زندگی دیوید آرونسون، گانگستر سابق را در دوران ممنوعیت الکل در آمریکا دنبال می‌کند که مجبور می‌شود گذشته خود را مرور کند و با گذشته خود روبرو شود. روزی روزگاری در آمریکا، با اقتباس از رمان اوباش به قلم هری‌گری ساخته شد.

فیلم سلطان کمدی | ۱۹۸۲ |  The King of Comedy

دنیرو اغلب در فیلم‌های اسکورسیزی نقش یک تیپ آدم را بازی می‌کرد و از شخصیتی سرسخت برای ایفای نقش گانگسترها، کلاهبرداران و محکومان بهره می‌جست، اما در سلطان کمدی اسکورسیزی به او فرصت داد تا توانایی سازگاری واقعی خود با نقش را به نمایش بگذارد. دنیرو که بار فیلم را با نقش‌آفرینی مسلط به دوش می‌کشد، نقش روپرت پاپکین را بازی می‌کند، یک کمدین مشتاق و در عین حال ناموفق که ناامیدی برای رسیدن به دوران اوجش، او را به سمت رفتاری وحشی سوق می‌دهد.

فیلم گاوخشمگین | ۱۹۸۰ |  Raging Bull

هیچ فیلمی در فیلم‌شناسی رابرت دنیرو یا مارتین اسکورسیزی تا حد گاو خشمگین به نقش‌آفرینی قدرتمند شخصیت اصلی متکی نیست. گاو خشمگین که سال ۱۹۸۰ به تولید رسید مسلماً اوج کار هر دوی آن‌ها است. دو فیلمنامه‌نویس چیره دست پل شریدر و مردیک مارتین گاو خشمگین را نوشتند که داستان واقعی جیک لاموتا، مشت‌زن حرفه‌ای آمریکایی را دنبال می‌کند و خشونت او خارج از رینگ بوکس لاموتا را مجبور به ترک رینگ کرد. در حالی که گاو خشمگین برخی از بهترین ویژگی‌های سینمای اسکورسیزی را در خود دارد، اما فیلمِ دنیرو است که عمق و پیچیدگی بی‌نظیری به شخصیت لاموتا می‌دهد. دنیرو با ایفای نقش شخصیتی عمیقاً آشفته، بازی را ارائه می‌دهد که با درد و عذاب همراه است.

فیلم شکارچی گوزن | ۱۹۷۸ |  The Deer Hunter

جنگ ویتنام موضوع اصلی بحث و جدل در اواخر قرن بیستم بود، و سینما نقش مهمی در نشان دادن اقدامات دولت آمریکا داشت. شکارچی گوزن ساخته مایکل چیمینو یکی از اولین فیلم‌هایی بود که پس از پایان جنگ در سال ۱۹۷۶ اکران شد و به لطف دیدگاه‌های انتقادی‌اش نسبت به جنگ ویتنام، مطمئناً پیشگام ژانر شد. فیلم زندگی گروهی از دوستان را در شهر کوچک در پنسیلوانیا دنبال می‌کند که پس از بازگشت از ویتنام، زندگی آن‌ها برای همیشه دگرگون می‌شود. شکارچی گوزن، برنده پنج جایزه اسکار، مطالعه‌ تلخ و ظریفی از جنگ است که به اندازه بازی‌های فوق العاده‌ی دنیرو، کریستوفر واکن، مریل استریپ و جان کازال در گذر زمان موفق نشان می‌دهد.

فیلم راننده تاکسی | ۱۹۷۶ |  Taxi Driver

کمتر فیلمی در تاریخ سینما است که هم برنده نخل طلای جشنواره کن شده باشد و هم قلب و ذهن طرفداران سینما را در سراسر جهان تسخیر کند. داستان پر اضطرابِ مارتین اسکورسیزی که یک درام احساسی پر از هیجان است، تراویس بیکل (رابرت دنیرو)، کهنه‌سرباز جنگ ویتنام را دنبال می‌کند که زندگی به عنوان یک راننده تاکسی در شهر نیویورک او را در مسیر خشونت و انتقام تلخ قرارمی‌دهد، در شهری که از نگاه تراویس به نظر اخلاقی در حال فروپاشی است. رابرت دنیرو در قامت تراویس بیکل یک ضدقهرمان به لحاظ روانی بی‌ثبات، درخشان ظاهر می‌شود. اینجا با یکی از بهترین رابرت دنیرو های همه تاریخ و همه فیلم‌هایش مواجه می‌شوید.

فیلم پدرخوانده: قسمت دوم | ۱۹۷۴ |  The Godfather: Part II

ادامه‌ فرانسیس فورد کاپولا بر موفقیت بزرگ سینمایی‌اش پدرخوانده، یکی از معدود دنباله‌هایی در تاریخ سینماست که با کیفیت قسمت نخست برابری می‌کند، اگر نگوییم از عظمت قسمت قبلی فراتر می‌رود. قسمت دوم که اتفاقاتش هم قبل از داستان فیلم اول و هم بعد از آن رخ می‌دهد، به راحتی این دو خط زمانی را بهم می‌پیوندد، و مقایسه‌ای جذاب بین نحوه مدیریت یک جوان، ویتو کورلئونه (رابرت دنیرو) به عنوان رئیس مافیا در دوران جوانی‌اش با دوران پیری او ترسیم می‌کند. هرچند مایکل (آل پاچینو) چالش‌هایی را در آینده به وجود می‌آورد.

فیلم خیابان‌های پایین‌شهر | ۱۹۷۳ |  Mean Streets

مسیر اسکورسیزی به سمت موفقیت تجاری و محبوبیت نزد منتقدان در اوایل سال‌های ۱۹۷۰ آغاز شد، به‌ویژه با اکران خیابان‌های پایین‌شهر، اولین فیلمی که او را به عنوان استاد ژانر جنایی معرفی کرد. علاوه بر موفقیت اسکورسیزی، این فیلم اولین موفقیت رابرت دنیرو در میان منتقدان است، او در خیابان‌های پایین‌شهر در نقش یک کلاهبردار ظاهر شد که دوستان و همکارانش ناامیدانه می‌خواهند در کسب و کار خود موفق شوند.

10 حقیقت جذاب درباره رابرت دنیرو

مهران باقی | آیا درباره رابرت دنیرو هم باید مقدمه نوشت؟ کسی هست که فیلم‌هایش را نشناسد و اجراهای بی‌نظیرش در شماری از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما (پدرخوانده، شکارچی گوزن، رفقای خوب، راننده تاکسی، گاو خشمگین، مخمصه، روزی روزگاری در آمریکا و...) را تحسین نکرده باشد؟ درباره بازیگری استاد زیاد سخن گفته شده و همه جا پر است از فهرست بهترین فیلم‌های او. پس تصمیم گرفتیم به مناسبت تولد رابرت دنیرو به‌جای سخن گفتن از فیلم‌هایش، از خودش و حواشی زندگی‌اش برایتان بگوییم. این شما و این 10 حقیقت جذاب و کمتر شنیده شده درباره رابرت دنیرو.

گارد بسته رابرت دنیرو

حقیقت اول این است که کسی اطلاعات مشخص و زیادی درباره زندگی شخصی رابرت دنیرو ندارد، چرا که گاردهای دنیرو همچون گاردهای کاراکترش در «گاو خشمگین» نسبت به رسانه‌ها بسیار بالا و بسته است! دنیرو جز در هنگام تبلیغات برای فیلم‌هایش به ندرت مصاحبه می‌کند. اگر هم مصاحبه کند مطلقا درباره زندگی شخصی‌اش حرف نمی‌زند. در دهه 90 وقتی یک روزنامه‌نگار موفق شد موافقت دنیرو برای مصاحبه را جلب کند، دنیرو قبل از مصاحبه لیستی از موضوعات ممنوعه‌ای که نمی‌خواست درباره‌شان صحبت کند تحویل روزنامه‌نگار داد. لیست حاوی این موضوعات بود: مذهب، سیاست، خانواده دنیرو، علاقه دنیرو به شراب.

دو اسکار برای یک نقش

آیا می‌دانستید نقش «دون کورلئونه» تنها نقش تاریخ سینماست که ۲ اسکار برای بازیگرانش به ارمغان آورده؟! «مارلون براندو» برای بازی در نقش میانسالی و پیری کورلئونه در قسمت اول پدرخوانده اسکار گرفت و دنیرو برای بازی در نقش جوانی‌های دون کورلئونه در قسمت دوم آن!

پیری و معرکه‌گیری رابرت دنیرو

رابرت دنیرو در سال 1997 با همسر دومش ازدواج کرد و آن‌ها بلافاصله صاحب فرزند پسری به نام «الیوت» شدند. یک سال بعد دنیرو درخواست طلاق داد و کشمکش بر سر گرفتن حضانت الیوت بالا گرفت. این کشمکش تا سال 2001 ادامه پیدا کرد و باعث ناراحتی روحی شدید الیوت شد. بنابراین دنیرو و همسرش تصمیم گرفتند طلاق نگیرند و فقط جدا زندگی کنند و با مشکلات‌شان کنار بیایند. این زوج از سال 2004 دوباره پیمان عاشقی بستند و سال 2011 زمانی که دنیرو 68 ساله بود، صاحب یک دختر شدند! با این حال 7 سال بعد کارشان مجددا به جدایی کشید!

شروع بازیگری از 10 سالگی

رابرت دنیرو اولین بار در سن 10 سالگی و در نمایشی کودکانه روی صحنه رفت. این نمایش براساس قصه «جادوگر شهر از» بود و دنیرو در آن نقش شیر بزدل را ایفا می‌کرد. علاقه او به بازیگری آن‌قدر زیاد بود که تحصیلات دبیرستانش را نیمه‌تمام گذاشت و رفت سراغ یادگیری بازیگری. اول در یک موسسه غیرانتفاعی اسم نوشت و بعد موفق شد به «اکتورز استودیو» برود و زیر نظر «لی استراسبرگ» و «استلا آدلر» آموزش ببیند. او مدت کوتاهی عضو یک گروه نسبتا تهبکار محلی هم بود و به همین خاطر از تجربیاتش برای بازی در فیلم‌های مافیایی کارنامه‌اش بهره خوبی برد.

پدر و مادر هنرمند رابرت دنیرو

برعکس عموم ایتالیایی-آمریکایی‌های آن زمان ساکن نیویورک که به‌لحاظ فرهنگی از طبقات بالایی نبودند، دنیرو والدین هنرمند و روشنفکری داشت. مادرش نقاش و پدرش هم یک نقاش مشهور اکسپرسیونیست انتزاعی بود. البته رابطه این زوج در سن ۲ سالگی رابرت شکرآب شد و آن‌ها به دلیل تمایلات جنسی پدر دنیرو از یکدیگر جدا شدند.

شهروند آمریکا و ایتالیا

دنیرو متولد و بزرگ‌شده آمریکاست و تابعیت این کشور را دارد. هرچند سال 2004 شهروندی ایتالیایی هم به او اعطا شد. در این سال دولت ایتالیا به‌خاطر کارنامه پرافتخار و درخشان دنیرو، به او شهروندی افتخاری کشور اجدادی‌اش را هدیه کرد و البته این موضوع خیلی آسان پیش نرفت؛ چرا که یک گروه از ایتالیایی‌الاصل‌های مقیم آمریکا دست به تظاهرات و اعتراض علیه این اقدام دولت ایتالیا کردند. آن‌ها اعتقاد داشتند دنیرو تصویر بدی از ایتالیایی‌های مقیم آمریکا برای جهان ساخته است!

اضافه وزن مشهور رابرت دنیرو

احتمالا شنیده‌اید که دنیرو برای بازی در نقش «جیک لاموتا» بوکسور پریشان‌حال آمریکایی متحمل چه سختی‌هایی شد. اولا او نیاز داشت بدنی عضلانی بسازد، بنابراین هفته‌ها بدن‌سازی کرد و توسط خود لاموتا مورد آموزش بوکس قرار گرفت. دنیرو آن‌قدر در بوکس متبحر شده بود که توانست در دو مسابقه تمرینی لاموتا را شکست دهد! سختی بعدی دنیرو مربوط به اضافه‌ کردن وزن بود. از آن‌جایی که لاموتا در انتهای دوران حرفه‌ای‌اش خودش را ول کرده و حسابی چاق شده بود، دنیرو هم باید چاق می‌شد. استاد طی ۴ ماه تا می‌توانست پاستا و بستنی خورد و نزدیک به 30 کیلو وزن اضافه کرد. بعد هم مجبور شد چربی‌های اضافه را آب کند.

اسکاری که به تاخیر افتاد

پنجاه‌وسومین مراسم اسکار – که در آن دنیرو برای گاو خشمگین اسکار گرفت – قرار بود در روز 30 مارچ سال 1981 برگزار شود. اما به دلیل سوء‌قصد به جان «رونالد ریگان» رئیس‌جمهور آمریکا، یک روز به تاخیر افتاد. نکته عجیب این است که ضارب ریگان «جان هینکلی» اعلام کرد که نیتش از این سوء‌قصد تنها تحت‌تاثیر قرار دادن «جودی فاستر» بوده! هینکلی بعد از دیدن فیلم «راننده تاکسی» عاشق فاستر شده بود! حتما می‌دانید که رابرت دنیرو در همین فیلم «راننده تاکسی» عاشق جودی فاستر می‌شود و بعد هم می‌رود سراغ ترور یکی از نامزدهای ریاست جمهوری آمریکا!

نقطه عجیب زندگی

یکی از عجیب‌ترین فصل‌های زندگی دنیرو در سال 1998 رقم خورد. در این سال پلیس فرانسه که دنبال یک حلقه مخفی تشکیلات روسپی‌گری بود، دنیرو را احضار و از او به مدتی طولانی بازجویی کرد. دنیرو که از این اقدام خشمگین شده بود، شکایتی رسمی علیه پلیس فرانسه تنظیم کرد و بعد هم گفت دیگر پایش را به این کشور نمی‌گذارد و به دیگران هم توصیه کرد هرگز راهی فرانسه نشوند! البته آتش دنیرو در 10-15 سال آینده خنک‌تر شد و او در سال 2011 ریاست هیئت داوران جشنواره کن را پذیرفت.

عشق رابرت دنیرو به گربه

هنگام فیلمبرداری فیلم کمدی «ملاقات با والدین»، دنیرو عاشق دو گربه‌ای شد که نقش یک گربه (مستر جینکس) را در فیلم ایفا می‌کردند. به گفته عوامل پشت صحنه، دنیرو در فاصله بین صحنه‌ها مدام با این دو گربه نژاد هیمالین بازی می‌کرده و همیشه در جیبش غذای خشک داشته تا گربه‌ها را راضی نگه دارد. ضمنا گفته شده دنیرو از کارگردان خواسته که مستر جینکس حتی‌المقدور در تمام صحنه‌های فیلم حضور داشته باشد!