در هوس خیال او، همچو خیال گشته‌ام

آنهایی که مشترک فیلیمو هستند و کودکی در خانه دارند، مشتری دائمی بخش کودک فیلیمو هستند. میان مجموعه‌­های مختلفی که در ویترین این بخش قرار دارد، مجموعه انیمیشن خوش آب و رنگ و صمیمی به نام بلویی دیده می­‌شود. مجموعه‌ای استرالیایی با محوریت خانواده سگی از نوع هیلر که سگ­‌هایی بومی این سرزمین با دست و پای کوتاهند. شخصیت اصلی آن پسری ۶ ساله و پرانرژی به نام بلویی است، خواهری ۴ ساله به اسم بینگو دارد. پدرش، بندیت و مادرش، چیلی هستند که هر دو شاغل بوده و در تلاشند تا اشتغال­شان مانعی برای نقش والد بودن­شان ایجاد نکند.

فهرست بهترین انیمیشن های جهان

سگ‌­های نر، آبی و سگ­‌های ماده، نارنجی­‌اند. هر کدام از 130 قسمتی که از سال 1397 تاکنون تولید شده، ۷ دقیقه­‌اند و بنابراین با مجموعه‌ه­ای فشرده و انرژیک مواجه هستیم. بلویی مانند نمونه انگلیسی­‌اش، پپا خوکه، حول محور روابط خانوادگی و اجتماعی می­‌چرخد و تمام اعضای خانواده قابلیت اشتباه و جبران آن را دارند. بلویی از پپا مدرن­‌تر است. اعضای خانواده موبایل و امکانات روز را در اختیار دارند و نمادهای استرالیایی مانند رنگ­‌ها و... در آن چشمگیرترند. هر کدام از شخصیت­‌های چهارگانه اصلی طوری قوام یافته‌­اند که حس همذات­‌پنداری جالب توجهی را در مخاطبان و خاصه مخاطبان شهرنشین ایجاد می­‌کند. بازی­‌های خیالی بلویی، رویاپردازی­‌های بینگو، هدایت بچه­‌ها توسط مادر و شیطنت و شلختگی پدر در هنگامه بازی با آنها از این دست به شمار می­‌رود. مجموعه تنها بر روی فضای کودکانه سوار نیست بلکه سراغ روابط پدر و مادرها، نمایش علاقه آنها به هم و حتی برخی حسادت‌­ها و شک­‌ها هم می­‌رود. اعضای خانواده بلویی، دوستان و اقوام سگ‌سانی هم دارند که پیام­‌های اجتماعی سازندگان در بسط این روابط شکل می­‌گیرد. خیال و تصور، بدنه اصلی دراماتیزه کردن قصه‌­های بلویی را تشکیل می­‌دهد. این سریال به والدین نشان می­‌دهد، بچه‌­ها در دنیای خیالی­‌اند باید با آنها به زبان خودشان حرف بزنید و در دنیای آنها گام بردارید تا با شما هم گام شوند. یک جور، آموزش برای نگاه به زندگی از منظر خیال­‌پردازانه بچ­ه‌ها. نمادهای استرالیایی هم در بلویی جالب پرداخت می­‌شوند. مثلاً در یک قسمت، بچه‌ها از اینکه والدین­شان طرفدار تیم­‌های مختلف فوتبال استرالیایی هستند، ناراحتند و از کل­کل‌­ها، دلخورند ولی وقتی تیم ملی بازی دارد و همه لباس سبز و زرد می­‌پوشند، خوشحال می­‌شوند. نگاه سینمایی و ساختارشکنی سازندگان بلویی را هم باید برگ برنده­‌ای دانست که باعث شده این مجموعه، جوایزی مانند امی را تصاحب کند. در قسمتی، بینگو در میان هیاهوی تکرارشونده یک مراسم تولد تقلا می­‌کند تا روی دو دست راه برود. در فضایی که مدام رخدادها در پس‌زمینه در حال تکرارند، بینگو نهایتاً موفق می­‌شود اما کسی توجهی به او ندارد. در قسمتی دیگر، بلویی راوی قصه می­‌شود و چون حاضر به قبول اشتباهش نیست، قصه بلافاصله تمام می­‌شود و تیتراژ می­‌آید ولی وقتی در میانه تیتراژ، اشتباهش را قبول می­‌کند، تیتراژ قطع شده و قصه از سر گرفته می­‌شود. طراحی صحنه و بک‌گراند بلویی نیز نه به خلوتی پپا و نه به شلوغی ببعی است. اگر چه بلویی به علت اینکه برای کودکان پیش از دبستان ساخته شده و فاقد عبارات محاوره­‌ای است، گزینه مناسبی برای آموزش زبان انگلیسی به شمار می­‌رود اما بی­‌شک برگ برنده آن دوبله عالی آن محسوب می­‌شود که باردیگر با هنرنمایی دوبلورهای هنرمند ایرانی، کار خوشمزه­‌تر و تا حدی بومی شده است. چنانچه وقتی یک قسمت، نامی خاص و عجیب دارد، صدای پدر بلویی می­‌آید که : «اسم این قسمت از بلویی هست... نمی­‌دونم چی نوشته!» بلویی یک قوطی بگیر و بنشان مناسب است که قدرت تخیل را در کودکان افزایش می­‌دهد و مجموعه‌ای نه تنها عاری از خشونت ظاهری و کلامی، بلکه کمدی و طنزی لطیف دارد.

تیتر، مصراعی از غزلیات دیوان شمس مولوی